Αυτονόητο είναι πως ένα κόμμα που έχει κάνει σημαία του τη συμμετοχική δημοκρατία οφείλει να διασφαλίζει την αξιοπιστία των δικών του εσωκομματικών διαδικασιών.

Αυτονόητο είναι πως ένα κόμμα το οποίο λέει στις φοιτητικές εκλογές ότι «η κάλπη είναι ιερή» οφείλει να πείθει την κοινωνία πως το ίδιο ισχύει και στο δικό του το σπίτι.

Η Επιτροπή Καταστατικού και Πιστοποίησης του ΠΑΣΟΚ δημιουργήθηκε το 2005 για να διαφυλάξει αυτά τα αυτονόητα, τηρώντας κάποιους βασικούς κανόνες δεοντολογίας και διαφάνειας.

Η ΕΚΑΠ είναι αρμόδια για την πιστοποίηση των αποτελεσμάτων όλων των εκλογικών διαδικασιών.

Δουλεύει ανεξάρτητα, δεν χειραγωγείται από κανέναν, δεν επηρεάζεται από κανέναν. Και οι αποφάσεις της είναι δεσμευτικές.

Στις πρόσφατες εσωκομματικές διαδικασίες για την ανάδειξη των νέων αποκεντρωμένων οργάνων του ΠΑΣΟΚ η ΕΚΑΠ εξέτασε 162 ενστάσεις από όλη την Ελλάδα.

Στη βάση αυτών των ενστάσεων αποφάσισε να μην πιστοποιήσει τα αποτελέσματα των εκλογών για ένα ελάχιστο αριθμό Δήμων πανελλαδικά (19 δήμους, ενώ εκκρεμεί η πιστοποίηση των εκλογών στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη).

Και να παραπέμψει σε πειθαρχικό έλεγχο τις εφορευτικές επιτροπές, οι οποίες διεξήγαγαν μη σύννομες διαδικασίες.

Όπως επίσης και αποφάσισε – σε συνέχεια δειγματοληπτικών ελέγχων στην Αθήνα – να προβεί σε αναστολή της κομματικής ιδιότητας εκεί όπου που αποκαλύφτηκαν διπλοψηφίες.

Και να ξεκινήσει τη διαδικασία επιβολής πειθαρχικών ποινών εκεί όπου υπήρξαν νέες εγγραφές μελών που ήταν ήδη εγγεγραμμένοι αλλού με προφανή στόχο τον επηρεασμό του εκλογικού αποτελέσματος.

Από τις 19 περιπτώσεις σε όλη την Ελλάδα όπου δεν επικυρώθηκαν τα εκλογικά αποτελέσματα, δύο είναι στο Νομό μας. Και με εγκύκλιο του Γραμματέα του Εθνικού Συμβουλίου θα γίνουν επαναληπτικές εκλογές για όλα τα όργανα σε αυτούς τους δύο Δήμους – για Γραμματέα ΝΕ, μέλη ΝΕ, μέλη ΠΕ, γραμματέα ΤΟ και συντονιστική.

Η ανάδειξη από την ΕΚΑΠ των προβλημάτων στην ψηφοφορία στο Νομό Κοζάνης δεν ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία. Όλοι γνώριζαν, όλοι το παραδεχόντουσαν, όλοι (ή σχεδόν όλοι) αποδοκίμαζαν.

Τα παραδέχτηκαν σε ιδιωτικές συζητήσεις ακόμα και μερικοί από αυτούς που συμμετείχαν!

Εξάλλου πως θα μπορούσε η ΕΚΑΠ να πράξει διαφορετικά;

Εκτός από τις ενστάσεις που υποβλήθηκαν, η ίδια η Νομαρχιακή Εφορευτική Επιτροπή δεν δέχτηκε να επικυρώσει τα αποτελέσματα, διατηρώντας επιφυλάξεις «λόγω έλλειψης στοιχείων».

Ήταν συνεπώς υποχρέωση της ΕΚΑΠ να εξετάσει τα αποτελέσματα. Και αυτό έπραξε.

Δεν νομίζω πως το ΠΑΣΟΚ χρωστά εξηγήσεις στους λίγους που δυσαρεστήθηκαν από αυτήν την εξέλιξη, διότι αποκαλύφθηκαν οι μεθοδεύσεις τους και οι πρακτικές τους. Προφανώς δεν έχουν κατανοήσει πως πρέπει πια να εννοούμε αυτά που λέμε και να τα κάνουμε πράξη.

Αποτελεί ειρωνεία η προσπάθεια κάποιων να γίνουν από ένοχοι τιμητές.

Εξηγήσεις χρωστάμε σε όσους – καλόπιστα και με το συμφέρον του ΠΑΣΟΚ κατά νου – θέτουν προβληματισμούς και ερωτήματα:

«Έτσι δεν γινόταν μέχρι τώρα; Τι τα ανακατεύουμε; Ό,τι έγινε, έγινε. Ας τα κάνουμε καλύτερα την επόμενη φορά. Γιατί να μπούμε σε εσωστρέφεια»;

Όχι σύντροφοι. Μέχρι πότε το ΠΑΣΟΚ θα αποδέχεται πως κάποιοι έχουν το δικαίωμα να παίζουν παιχνίδια με τις κάλπες και να αλλάζουν τα αποτελέσματα όπως τους βολεύει;

Δεν μπορούμε κάθε φορά να λέμε πως είναι η τελευταία φορά και πως την επόμενη όλα θα σιάξουν. Γιατί απλούστατα ο κόσμος δεν θα μας πιστεύει πια.

Γιατί δεν θα μας πιστεύει όταν λέμε πως αλλάζουμε το κόμμα μας για να μπορέσουμε να αλλάξουμε την Ελλάδα.

Γιατί την επόμενη φορά – κάθε επόμενη φορά – θα ψάχνουμε κόσμο να έρθει στις κάλπες και δεν θα βρίσκουμε.

Και θα κάνουμε αυτό το μεγάλο κόμμα από αυθεντικό κίνημα λαού ένα μίζερο σύνολο μηχανισμών που αποστρέφεται η κοινωνία.

Χρωστάμε επίσης και μία εξήγηση σε όσους συντρόφους και φίλους στους δύο αυτούς Δήμους ψήφισαν κανονικά, δεν μετείχαν σε όποια παραχάραξη έγινε, και αισθάνθηκαν από την απόφαση της ΕΚΑΠ το δήμο τους να στοχοποιείται.

Λυπούμαστε για αυτήν την εξέλιξη. Αλλά αν δεν λάβουμε μέτρα τώρα, η ψήφος τους στις όποιες επόμενες εσωκομματικές εκλογές δεν θα έχει καμία αξία διότι θα έχει εμπεδωθεί η αίσθηση πως μπορεί κανείς ατιμωρητί να παραβιάζει την εκλογική διαδικασία.

Η ΕΚΑΠ σε αυτούς τους δήμους αποφάσισε να μην επικυρώσει τις εκλογές, όχι γιατί κάποιος της το είπε, αλλά γιατί σε αυτούς βρήκε τρανταχτές παραβιάσεις των κανόνων.

Και σε ένα συντεταγμένο κόμμα, τις αποφάσεις των οργάνων τις σεβόμαστε και τις στηρίζουμε, ακόμα και αν δεν μας αρέσουν.

Το ΠΑΣΟΚ είναι το μόνο κόμμα στην Ελλάδα με μαζικές δημοκρατικές διαδικασίες.

Κανένα άλλο κόμμα δεν εκλέγει τον Πρόεδρό του απευθείας.

Εμείς το κάνουμε και εκλέγουμε τον Πρόεδρο με θητεία – στη Νέα Δημοκρατία είναι ισόβιος!

Κανένα άλλο κόμμα δεν μπορεί να φέρει στις κάλπες τόσα πολλά μέλη και φίλους για εκλογές συνέδρων ή αποκεντρωμένων οργάνων.

Γι αυτό και τις διαδικασίες αυτές πρέπει να τις διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού.

Απομονώνοντας όσους με τη συμπεριφορά τους δεν αφήνουν το ΠΑΣΟΚ να πάει μπροστά και να δείξει ένα νέο πρόσωπο στην κοινωνία.

Γιατί είμαστε ένα κόμμα με αρχές και αξίες.

* Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου είναι Βουλευτής ΠΑΣΟΚ Νομού Κοζάνης

Σήμερα η ελληνική οικονομία μας πάει στον τοίχο, η κοινωνία δοκιμάζεται, οι θεσμοί απαξιώνονται, τα αυτονόητα δικαιώματα αμφισβητούνται, τα εθνικά μας θέματα διακυβεύονται. Η χώρα χρειάζεται περισσότερο από ποτέ άλλοτε ένα ισχυρό, ενωμένο, καινοτόμο και ανανεωμένο ΠΑΣΟΚ που μιλάει στην καρδιά και στο νου των Ελλήνων και δίνει λύσεις στα προβλήματά τους.

Η συζήτηση αυτή είναι τελικά πιο σημαντική και από τη συζήτηση για τα πρόσωπα. Για να έχει όμως νόημα και να μην αποτελεί απλώς παράθεση συνθημάτων, πρέπει επειγόντως να αποκτήσει περιεχόμενο. Με άλλα λόγια, να πούμε καθαρά τι σημαίνει αριστερή πολιτική στην Ελλάδα σήμερα για ένα κόμμα εξουσίας. Και να εξηγήσουμε πως αυτό μεταφράζεται συγκεκριμένα στο πεδίο της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής.

Φυσικά δεν είμαστε μόνοι. Τη συζήτηση αυτή την κάνουν όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα της Ευρωπαϊκής σοσιαλημοκρατίας. Είτε είναι στην κυβέρνηση και επιχειρούν να παραμείνουν, όπως οι Βρετανοί Εργατικοί, οι Ισπανοί σοσιαλιστές ή οι Ιταλοί της Ελιάς, είτε είναι στην αντιπολίτευση και επιχειρούν να ξανακερδίσουν την εμπιστοσύνη των πολιτών, όπως οι Σουηδοί σοσιαλδημοκράτες ή οι Γάλλοι σοσιαλιστές.

Το πλαίσιο της συζήτησης

Ποιό είναι το πλαίσιο της συζήτησης; Είναι καταρχάς η αναγνώριση του διεθνούς περιβάλλοντος μέσα στο οποίο λειτουργούμε. Παγκοσμιοποίηση και κινητικότητα του κεφαλαίου, άνοιγμα και απελευθέρωση αγορών, έντονος διεθνής ανταγωνισμός, ταχύτατη τεχνολογική αλλαγή, γρήγορη απαξίωση δεξιοτήτων, κίνδυνοι για το φυσικό περιβάλλον.

Το ζητούμενο σε αυτό το περιβάλλον είναι οι πολιτικές προσαρμογής στα νέα δεομένα, όχι το ξόρκι και ο στρουθοκαμηλισμός. Έτσι ώστε η χώρα μας συνολικά να αδράξει τις ευκαιρίες που ανοίγονται – γιατί είναι πολλές αυτές – και κάθε πολίτης χωριστά να έχει τις δυνατότητες να παρακολουθήσει τις αλλαγές για να βελτιώσει τη ζωή του. Και για όσους οι αλλαγές αφήνουν πίσω – και είναι πολλοί αυτοί – στήριξη σε μία κοινωνία συνοχής και αλληλεγγύης.

Κλειδί σε μία αριστερή προσέγγιση είναι η αναδιανομή. Όχι όμως απλώς με τη στατική έννοια της  αναδιανομής εισοδήματος από τους λίγους στους πολλούς που το μόνο που κάνει είναι να μοιράζει την πίτα πιο δίκαια. Αλλά και με τη δυναμική έννοια της αναδιανομής δυνατοτήτων και ευκαιριών που κάνει ταυτόχρονα την πίτα και να μεγαλώνει. Γιατί μία πολιτική που αρκείται στο να προστατεύει αντί να κινητοποιεί, απλώς καταλήγει στο να καθηλώνει την κοινωνία.

Σε ποιους απευθυνόμαστε; Η κοινωνική διαστρωμάτωση της χώρας μας έχει αλλάξει δραματικά. Παλιοί διαχωρισμοί δεν ισχύουν πλέον, και νέοι έχουν δημιουργηθεί. Μία αριστερή πρόταση εξουσίας είναι εκ των προτέρων καταδικασμένη σε αποτυχία εάν δεν καταφέρει ταυτόχρονα να εμπνεύσει τα πιο δυναμικά στρώματα της κοινωνίας, να δώσει προοπτική στη μεσαία τάξη, και να δημιουργήσει εμπιστοσύνη στους μη προνομιούχους.

Από τις γενικές αρχές σε συγκεκριμένες κατευθύνσεις πολιτικής

Η πολιτική όμως είναι η τέχνη του συγκεκριμένου. Πως μεταφράζονται λοιπόν αυτές οι γενικές αρχές σε συγκεριμένα πεδία οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής;

Τα αριστερά κόμματα έχουν πάντα ένα έλλειμμα αξιοπιστίας στη δημοσιονομική διαχείριση. Η πλειοδοσία παροχών δεν είναι αριστερή πολιτική – είναι απλώς συνταγή ήττας. Για να μας εμπιστευθούν οι πολίτες, χρειάζονται εχέγγυα: ιεράρχηση προτεραιοτήτων με βάση αρχές, κοστολογημένες προτάσεις, και ταυτόχρονα διάθεση για δημοσιονομικές επιλογές και ρήξεις όπου χρειάζεται. Αποφεύγοντας όμως το δόγμα της υπεράνω όλων δημοσιονομικής ορθοδοξίας. Για παράδειγμα, με ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς από το 2012 αντί για το συμφωνημένο με την ΕΕ 2010.

Το κατεξοχήν εργαλείο αναδιανομής είναι φυσικά η φορολογία. Ζούμε σε μία χώρα με χαμηλή άμεση φορολόγηση, υψηλή έμμεση, υψηλές ασφαλιστικές εισφορές, από τις πιο χαμηλές φορολογίες κεφαλαίου στην Ευρώπη, και με ανεξέλεγκτη φοροδιαφυγή. Η αριστερή πρόταση συνεπώς για τη φορολογία είναι ακριβώς σε αντίθετη κατεύθυνση από αυτήν της Νέας Δημοκρατίας: μία πιο προοδευτική φορολογική κλίμακα, αντιστροφή της επιδείνωσης της σχέσης  άμεσων προς έμμεσους φόρους, φορολόγηση του πλούτου και της μεγάλης ακίνητης περιουσίας, κυνήγι της φοροδιαφυγής. Με την αναγνώριση όμως πως ο μικρός επιχειρηματίας ταλαιπωρείται όσο και ο μισθωτός από ένα σύστημα άδικο και αδιαφανές.

Η αριστερά πρέπει να απενοχοποιήσει την επιχειρηματικότητα. Να τολμήσει τις βαθιές τομές στο κράτος που διευκολύνουν την ανάληψη ρίσκου, τη δημιουργικότητα, την καινοτομία, τη δημιουργία νέων επιχειρηματικών πρωτοβουλιών. Με νέα όμως εργαλεία, αποφασίζοντας πως αριστερή πολιτική δεν σημαίνει απαραίτητα και επιδοτήσεις. Ναι, να στηριχθεί με κάθε μέσο ο μικρός επιχειρηματίας, η δημιουργία της νέας επιχείρησης. Αλλά τι δουλειά έχει το κράτος να επιδοτεί μεγάλες επιχειρήσεις με κεφαλαιακή επάρκεια και καλή πρόσβαση στο χρηματοπιστωτικό σύστημα;

Η αριστερά πρέπει να επίσης να ανακαλύψει και να κάνει δικιά της την έννοια του ανταγωνισμού. Ανταγωνισμός που ρίχνει τις τιμές, βελτιώνει την ποιότητα προϊόντων και υπηρεσιών, οδηγεί στην καινοτομία. Ανταγωνισμός σε όφελος του πολίτη, και ιδιαίτερα του μη προνομιούχου. Αυτό επιβάλλει σύγκρουση με μικρά και μεγάλα συμφέροντα που βολεύονται από τις σημερινές αγκυλώσεις. Εμπιστοσύνη στις ανεξάρτητες αρχές που ρυθμίζουν τον ανταγωνισμό. Άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων.

Και οι ιδιωτικοποιήσεις; Στο ανάθεμα; Όχι βέβαια. Αρκεί να διευρύνουν τον ανταγωνισμό, και να εξυπηρετούν το κοινό όφελος, και όχι απλά μία εισπρακτική λογική. Με τις δικτυακές υποδομές όμως (ενέργειας, επικοινωνιών, μεταφορών…) να αποτελούν τα νέα δημόσια αγαθά στα οποία πρέπει να παραμείνει δημόσιος έλεγχος. Αλλά προσοχή: ανάμεσα στο κράτος και στην αγορά υπάρχει η κοινωνία των πολιτών. Το δημόσιο δεν ταυτίζεται πλέον πάντα με το κρατικό. Αυτό ισχύει για λιμάνια και αεροδρόμια όσο και για τις υποδομές για προηγμένες ηλεκτρονικές επικοινωνίες. Με δήμους, επιμελητήρια, πανεπιστήμια να μπορούν συχνά να πάρουν τη θέση του κράτους.

Η αγορά εργασίας είναι ίσως ο πιο δύσκολος και ευαίσθητος τομέας πολιτικής για ένα κόμμα όπως το ΠΑΣΟΚ. Το ζητούμενο εδώ είναι να ξεφύγουμε από τη μονότονη επανάληψη του στόχου της πλήρους απασχόλησης την ίδια στιγμή που η ανεργία ανεβαίνει, και να πούμε κάποιες αλήθειες: πως στην Ελλάδα συνυπάρχει η απόλυτη εργοδοτική ασυδοσία με την υπερβολική ρύθμιση, πως το υψηλό μη μισθολογικό κόστος αποθαρρύνει τις προσλήψεις – ιδιαίτερα στους νέους, και πως πρέπει τελικά να προστατεύουμε τους εργαζομένους, όχι τις θέσεις εργασίας. Περισσότερη ασφάλεια στην εργασία και μεγαλύτερη ευελιξία για τον εργαζόμενο – αυτή είναι η  πραγματικά προοδευτική απάντηση.

Και τέλος η κοινωνική πολιτική. Μακριά από τη λογική φιλόπτωχου ταμείου όπως την αντιλαμβάνεται η Νέα Δημοκρατία. Όμως με την κατανόηση πως η αύξηση των κοινωνικών δαπανών δεν αρκεί από μόνη της, ιδιαίτερα όταν αυτές δεν καταφέρνουν να μειώσουν αισθητά το ποσοστό των ατόμων που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας στη χώρα μας. Άρα και εδώ χρειάζεται μία στροφή, που εγω θα την έλεγα αριστερή: στις στοχευμένες παροχές που αγγίζουν αυτούς που πράγματι έχουν ανάγκη. Με νέες αποκεντρωμένες δομές. Με έμφαση στην αποτελεσματικότητα.

Εν κατακλείδι: υπάρχει πράγματι ανάγκη για ένα «κλικ αριστερά» στην πρόταση οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής του ΠΑΣΟΚ. Αλλά με όρους σύγχρονους και ριζοσπαστικούς, όχι πελατειακούς. Για να υπηρετήσουμε την κοινωνία, όχι κοινωνικές ομάδες. Για μία πολιτική πρόταση που στηρίζει τα δημόσια αγαθά, τη δικαιοσύνη στη φορολογία, αλλά και την επιχειρηματικότητα, τη δημιουργικότητα, τη δυνατότητα αυτοπραγμάτωσης κάθε πολίτη. Γι αυτήν την αριστερή πρόταση θα έπρεπε να μιλάει το ΠΑΣΟΚ.

* Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου είναι Οικονομολόγος, Βουλευτής Ν. Κοζάνης, μέλος της Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής

Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία

Η Ελλάδα σήμερα χρειάζεται μεγάλες τομές και αλλαγές που θα σαρώσουν τις αγκυλώσεις του χθες και τα κατεστημένα του σήμερα. Για να μπορέσει σε έναν κόσμο που μεταβάλλεται ραγδαία να εγγυηθεί ευημερία για τους πολίτες, κοινωνική συνοχή και δικαιοσύνη. Μία δίκαιη κοινωνία για μία ισχυρή Ελλάδα.

Σε αυτές τις αλλαγές, σε αυτή την προσπάθεια του ΠΑΣΟΚ και του Γιώργου Παπανδρέου, ο Νομός Κοζάνης, δεν πρέπει να είναι απών. Χρειάζεται εκπροσώπηση που να μπορεί να στηρίζει το νομό μας, να εκφράζει το νέο και την εποχή που γεννιέται.

Έχει έρθει ξανά η ώρα του ΠΑΣΟΚ. Έλάτε να κάνουμε μαζί τη Νέα Μεγάλη Αλλαγή.

Σας καλώ να βοηθήσουμε όλοι στη μάχη που θα δώσει το ΠΑΣΟΚ.

Σας καλώ επίσης να στηρίξετε την υποψηφιότητά μου στο Νομό Κοζάνης. Το γραφείο μου στην Κοζάνη βρίσκεται στην Ιπποκράτους 7, και στην Πτολεμαϊδα στη Βασιλέως Κωνσταντίνου 43.

Με φιλικούς χαιρετισμούς

Γιώργος Παπακωνσταντίνου

Με το πρόγραμμα αυτό το ΠΑΣΟΚ κάνει απολύτως ξεκάθαρο το πολιτικό του στίγμα. Είναι μία προοδευτική πρόταση με καθαρή τη σφραγίδα της σοσιαλιστικής μας ταυτότητας. Το ΠΑΣΟΚ απευθύνεται και παλεύει για και με την μεσαία τάξη και τα ασθενή οικονομικά στρώματα, δίνοντας προτεραιότητα στην αναβάθμιση της θέσης τους οικονομικά και κοινωνικά. Ενσωματώνει όμως στον αναπτυξιακό του σχεδιασμό όλες τις υγιείς δημιουργικές και οικονομικές δυνάμεις, όλους τους Έλληνες που θέλουν να δημιουργήσουν μακριά με αξιοκρατία και μακριά από πελατειακές λογικές.

Το πρόγραμμα έχει μία καινοτόμα δομή που ξεφεύγει από τη συνηθισμένη κατά Υπουργείο και αναφέρεται απευθείας στον πολίτη και τα προβλήματά του: την οικογένεια και το παιδί, τον άνεργο νέο, το συνταξιούχο, τον εργαζόμενο. Όλη όμως η ουσία του συμπυκνώνεται στις δέκα δεσμεύσεις που ανέλαβε προσωπικά με την ομιλία του ο Γιώργος Παπανδρέου: Ένα νέο μοντέλο διάρθρωσης της χώρας. Διαφάνεια και λογοδοσία στην δημόσια διοίκηση. Πρόσβαση σε εκπαίδευση ποιότητας για κάθε ελληνική οικογένεια, σε όλες τις βαθμίδες. Δίκαιη φορολογία. Ελάχιστο αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης με βασική σύνταξη 950 ευρώ για το ζευγάρι και 550 ευρώ για τον μεμονωμένο συνταξιούχο του ΟΓΑ και τους ανασφάλιστους. Έμφαση στο παιδί και την οικογένεια με εφάπαξ 2.000 Ευρώ στη γέννηση κάθε παιδιού. Πολιτικές για την εργασία των νέων και για τους άνεργους. Πρωτοβάθμια ιατρική φροντίδα 24 ώρες την ημέρα, 365 μέρες το χρόνο.Ένατον. Προτεραιότητα το περιβάλλον. Νέα πολιτική για την ύπαιθρο.

Τελείωσε λοιπόν το παραμύθι πως το ΠΑΣΟΚ δεν έχει θέσεις. Και στη θέση του ξεπήδησε ένα καινούργιο: το πρόγραμμα «είναι ακριβό». Που θα βρει το ΠΑΣΟΚ τα λεφτά; Το χορό έσυρε πρώτος ο Υπουργός Οικονομικών: βιάστηκε να κινδυνολογήσει λέγοντας πως με το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ θα διπλασιαστούν(!) οι φόροι στα φυσικά πρόσωπα και πως θα αυξηθεί ο ΦΠΑ στο 25%. Ποιος τα λέει αυτά; Είναι ο ίδιος Υπουργός Οικονομικών που αφού δήλωσε απαρίφραστα στη Βουλή πως η κυβέρνηση σε καμμία περίπτωση δεν θα αύξανε τον ΦΠΑ (γιατί «αυτά τα κάνει το ΠΑΣΟΚ») μερικούς μόλις μήνες μετά αύξησε τον ΦΠΑ από 18% στο 19%! Και αναρωτιέται κανείς: γιατί υποτιμά τόσο πολύ τη νοημοσύνη μας;

Ακολούθησε ο κ. Τσιτουρίδης, ο οποίος μας είπε πως και η ΝΔ σκοπεύει να αυξήσει τις κατώτερες συντάξεις και να καταπολεμήσει τη φτώχεια. Άρα υπάρχουν χρήματα τελικά; Την απάντηση έδωσε ο κ. Ζαγορίτης: «χρήματα υπάρχουν», μας είπε, εξαιτίας της καλής διαχείρισης που έκανε η Νέα Δημοκρατία. Αλλά «δεν υπάρχουν χρήματα όμως για πέταμα».

Μάλιστα. Τώρα επιτέλους καταλάβαμε. Χρήματα υπάρχουν. Αλλά για τη Νέα Δημοκρατία οι πόροι για την παιδεία, την απασχόληση, το κοινωνικό κράτος, την υγεία, είναι «χρήματα για πέταμα». Προτιμά να τα διαθέτει σε άλλους σκοπούς, να τα διοχετεύει σε «ημετέρους». Όπως έκανε με τη μείωση των φορολογικών συντελεστών στα μερίσματα με την οποία χάρισε 1 δις Ευρώ στους μετόχους των 200 μεγαλύτερων Ελληνικών επιχειρήσεων, ή με τις χαριστικές της ρυθμίσεις στους κακοπληρωτές αντί να κυνηγάει τη φοροδιαφυγή.

Η Νέα Δημοκρατία πρέπει σήμερα να απαντήσει σε μερικά απλά ερωτήματα. Είναι ή δεν είναι απαραίτητη η αύξηση των δαπανών για την παιδεία για να χρηματοδοτηθούν οι σημερινές μεγάλες ελλείψεις; Είναι ή δεν είναι απαραίτητη η πρόσληψη νοσηλευτών στα νοσοκομεία και η ενίσχυση της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, και συνεπώς η αύξηση των δαπανών για την υγεία ως ποσοστό του ΑΕΠ; Είναι ή δεν είναι απαραίτητη η σημαντική ενίσχυση των κατώτερων συντάξεων για να μειώσουμε τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό; Είναι ή δεν είναι αναγκαία η ενίσχυση της οικογένειας και των νέων ζευγαριών;

Η αλήθεια είναι πως για όλα τα προτεινόμενα μέτρα του ΠΑΣΟΚ υπάρχει συγκεκριμένη κοστολόγηση που έγινε από το ΙΣΤΑΜΕ και άλλους που ετοίμασαν τις προτάσεις. Σε αντίθεση με τη ΝΔ που προσαρμόζει τους στόχους και τις φιλοδοξίες της στα μέτρα μίας περιοριστικής και άδικης οικονομικής πολιτικής, το ΠΑΣΟΚ θέτει καθαρά τους αναπτυξιακούς και κοινωνικούς στόχους και με ευθύνη δεσμεύεται στην αποτύπωσή τους από τον πρώτο κιόλας προϋπολογισμό της κυβέρνησής του που θα προκύψει μετά τις επόμενες εκλογές.

Πού θα βρεθούν λοιπόν τα χρήματα; Από τη επιτάχυνση της ανάπτυξης με το νέο οικονομικό και αναπτυξιακό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ που θα αυξήσει τα έσοδα του κράτους. Από την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, και την αποτελεσματική φορολόγηση του πλούτου (π.χ. φορολόγηση υπεράκτιων εταιριών, διανεμόμενων κερδών, κερδών από βραχυπρόθεσμες χρηματιστηριακές συναλλαγές). Υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα μεγάλος πλούτος που δεν φορολογείται. Πιστεύει κανείς λογικός άνθρωπος πως μόνο 15.000 άτομα έχουν εισοδήματα άνω των 100.000 το χρόνο, και μόλις 40(!) άνω των 800.000; Γιατί τόσοι είναι αυτοί που δηλώνουν επίσημα παρόμοια εισοδήματα στις φορολογικές τους δηλώσεις.

Θα βρεθούν επίσης από τον εξορθολογισμό των δαπανών στο δημόσιο τομέα και τη μείωση της σπατάλης από τη νέα δημόσια διαχείριση που προτείνουμε στο πρόγραμμά μας. Από το «μέρισμα ειρήνης» από τον εξορθολογισμό των αμυντικών δαπανών, από την αξιοποίηση της μεγάλης κινητής και ακίνητης περιουσίας του δημοσίου. Υπάρχει μεγάλο περιθώριο εδώ: δείτε μόνο τη σκανδαλώδη οικονομική «διαχείριση» στα ασφαλιστικά ταμεία που διαβάζουμε αυτές τις ημέρες στις εφημερίδες.

Αυτά τα επιπρόσθετα έσοδα θα καλύψουν μεγάλο μέρος των επενδύσεων που θα γίνουν – όχι σε μία χρονιά, αλλά σε ορίζοντα τετραετίας – στις νέες μεγάλες αναπτυξιακές και κοινωνικές προτεραιότητες. Και η οικονομία θα μείνει εντός του Ευρωπαϊκού πλαισίου δημοσιονομικής σταθερότητας, πετυχαίνοντας μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος ως ποσοστό του ΑΕΠ και σταδιακή αποκλιμάκωση του δημοσίου χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ κάθε χρόνο Το κάναμε το 1993 όταν παραλάβαμε μία οικονομία στο χείλος του γκρεμού και οκτώ χρόνια αργότερα τη βάλαμε στην ΟΝΕ. Θα το κάνουμε και σήμερα.

Τελικά τα πράγματα είναι απλά: η ΝΔ επιλέγει να μειώσει τους φόρους στους έχοντες και να ακυρώσει τις δημόσιες επενδύσεις για να μειώσει το έλλειμμα. Το ΠΑΣΟΚ κάνει μία διαφορετική επιλογή: επιλέγει να χρηματοδοτήσει την εκπαίδευση, την έρευνα, τις συντάξεις, το σύστημα υγείας, τις δημόσιες υποδομές, και να μειώσει έλλειμμα και χρέος με χαμηλότερο ρυθμό από ό,τι η Νέα Δημοκρατία.

Ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ, οι πολίτες στο σύνολό τους, ακόμα και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης είδαν θετικά τις νέες προτάσεις του ΠΑΣΟΚ. Τώρα πρέπει αυτό το πλαίσιο των προγραμματικών θέσεων να περάσει στην κοινωνία. Να γίνει ένας μεγάλος προσυνεδριακός διάλογος ώστε οι θέσεις αυτές να εμπλουτιστούν, να εξειδικευθούν, να εξηγηθούν, να εγκριθούν στην τελική τους μορφή στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ το Μάϊο, και να γίνουν κτήμα του καθενός. Αυτό είναι και το χρέος όλων των στελεχών, μελών και φίλων του ΠΑΣΟΚ σήμερα: να συμμετάσχουν σε αυτή τη μεγάλη συζήτηση με την κοινωνία.

*Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου είναι μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ

Η ραχοκοκκαλιά της νέας οργανωτικής δομής του ΠΑΣΟΚ θα είναι πλέον οι Δήμοι με τις οργανώσεις τους. Είναι μία πρώτη κίνηση μετά το συνέδριο για τη μετατροπή του Κινήματος σε ένα σύγχρονο και δυναμικό φορέα που θα εκφράσει τους προοδευτικούς πολίτες και τις ανησυχίες τους.

Κανείς δεν ισχυρίστηκε πως αυτή η διαδικασία θα είναι εύκολη. Εγκατεστημένες νοοτροπίες και μηχανισμοί που έχουν ριζώσει για τα καλά δεν αλλάζουν από τη μία μέρα στην άλλη.

Η συμμετοχή του κάθε προοδευτικού πολίτη σε αυτές τις διαδικασίες είναι κάτι παραπάνω από πολύτιμη. Μόνο έτσι θα σπάσουν κατεστημένα που δρουν ως ανασχετική δύναμη στη φυγή μας προς τα εμπρός.

Συμμετοχή σημαίνει να αναδειχθούν από αυτές τις διαδικασίες νέα άτομα που θα μπορέσουν να εκφράσουν επάξια το ΠΑΣΟΚ στην τοπική κοινωνία. Σημαίνει όμως και την επιβράβευση ανθρώπων που έκαναν σωστά τη δουλειά τους και βοήθησαν το κίνημα και το αξίζουν.

Η Ελλάδα δυστυχώς έχει μια πρωτοφανώς αδρανή, αναποτελεσματική και επικίνδυνη για τον απλό πολίτη κυβέρνηση. Η χώρα μας κάνει ολοταχώς πολλά βήματα προς τα πίσω. Σε μια σειρά θεμάτων κρίσιμα για την πορεία της χώρας, οι κυβερνώντες στάθηκαν κατώτεροι ακόμα και των χαμηλότερων προσδοκιών. Δεν έχουμε την πολυτέλεια ως χώρα να χάσουμε τέσσερα χρόνια.

Το δυναμικό και με νέο λογο ΠΑΣΟΚ είναι σήμερα όσο ποτέ άλλοτε απαραίτητο στην πατρίδα μας. Το ΠΑΣΟΚ που τολμά να ανοίξει νέα θεματα, να τα συζητήσεο με την κοινωνία και να κάνει φρέσκιες προτάσεις (αποκέντρωση της εξουσίας, ρήξη με τον κρατισμό, μία νέα σχέση εμπιστοσύνης κράτη-πολίτη, μία μεγάλη κοινωνική συμφωνία για τομές και μεταρρυθμίσεις) μπορεί να ξεκολήσει τη χώρα από το τέλμα που η δεξιά διακυβέρνηση έχει ρίξει τη χώρα.

Την Κυριακή 5 Ιουνίου ψηφίζουμε σε κάθε δήμο για τα νέα όργανα του ΠΑΣΟΚ. Για τις Δημοτικές οργανώσεις και το συντονιστή της νέας Νομαρχιακής Επιτροπής η οποία θα αποτελείται από τους Γραμματείς και αναπληρωτές όλων των δημοτικών οργανώσεων για να υπάρχει καλύτερη εκπροσώπηση όλου του νομού.

Μπορούν να ψηφίσουν όλοι όσοι είχαν συμμετοχή στην εκλογή του Γιώργου Παπανδρέου και όσοι ψήφισαν για το συνέδριό μας. Σε όποια από τις δυο διαδικασίες και αν συμμετείχε κάποιος μπορεί να ψηφίσει σε αυτές τις εκλογές.

Ο ενεργός πολίτης είναι η απάντηση σε πολλά από τα προβλήματα του σήμερα. Η δική σας συμμετοχή στην πορεία του ΠΑΣΟΚ προς το μέλλον και τις επόμενες εκλογές είναι και απαραίτητη και πολύ σημαντική. Στις 5 Ιουνίου η συμμετοχή μπορεί να κάνει τη διαφορά.

Μόλις πριν από μερικές ημέρες στάλθηκε στις κομματικές οργανώσεις η εγκύκλιος για τα θέματα που αφορούν την οργάνωση και διεξαγωγή του 7^ου Συνεδρίου. Θα ήθελα να σταθώ σε μερικά από αυτά σε σχέση με την εκλογή των 4000 συνέδρων που θα γίνει την Κυριακή 20 Φεβρουαρίου, γιατί πιστεύω ότι σηματοδοτούν τη διάθεση για πραγματική ανανέωση του κινήματος.

Αδιάβλητες διαδικασίες. Είναι κοινό μυστικό ότι οι εσωκομματικές εκλογικές διαδικασίες στο ΠΑΣΟΚ μέχρι σήμερα δεν τιμούν ένα κόμμα που πάλεψε για τα δημοκρατικά δικαιώματα. Στημένες κάλπες, νοθεία και προαποφασισμένες εκλογές, δυστυχώς αποτέλεσαν τον κανόνα παρά την εξαίρεση, και φυσικά αποθάρρυναν τη συμμετοχή ατόμων «εκτός μηχανισμών». Σε αυτό το συνέδριο, η επιτροπή πιστοποίησης διαδικασιών και η όλη διαδικασία που έχει επιλεγεί εγγυάται μία δίκαια και αδιάβλητη διαδικασία, όμοια με αυτή που έχουμε στις εθνικές εκλογές.

Εκλογές συνέδρων σε επίπεδο Δήμου. Οι εκλογές συνέδρων θα γίνουν σε επίπεδο δήμου, και αυτό βοηθά την πραγματική αντιπροσώπευση κοντά στα απλά μέλη και στους πολίτες, και μακριά από μηχανισμούς και κυκλώματα. Είναι προοίμιο της στροφής του κινήματος στις τοπικές οργανώσεις, οι οποίες πρέπει πλέον να ενισχυθούν σημαντικά, τόσο πολιτικά όσο και οικονομικά.

Συμμετοχή γυναικών. Για πρώτη φορά υπάρχει ποσόστωση 40% για τη συμμετοχή γυναικών στο συνέδριο. Αυτό μπορεί κάποιους να ξενίζει, αλλά πως αλλιώς θα δοθεί πραγματικά η δυνατότητα σε γυναίκες (όχι μόνο επαγγελματίες, αλλά και μητέρες, νοικοκυρές) να συμμετάσχουν ενεργά σε αυτήν την κορυφαία διαδικασία του κόμματος; Ας σπεύσουν λοιπόν μέχρι τις 12 Φεβρουαρίου να δηλώσουν υποψηφιότητα για σύνεδροι!

Συμμετοχή χωρίς αποκλεισμούς. Είναι γνωστό από το παρελθόν οι προσπάθειες χειραγώγησης του εκλογικού σώματος του συνεδρίου. Οι διαδικασίες που αποφασίστηκαν για αυτό το συνέδριο εγγυώνται μία ανοιχτή και δημοκρατική διαδικασία. Έχουν το δικαίωμα να εκλέξουν συνέδρους όλοι και όλες όσοι έχουν εγγραφεί μέλη (με αυτοπρόσωπη παρουσία στην Τοπική Οργάνωση ή τη Νομαρχιακή Επιτροπή ή μέσω φαξ ή μέσω Διαδικτύου (στο www.democracy.pasok.gr) και έχουν τακτοποιήσει τις οικονομικές τους υποχρεώσεις με την καταβολή 10 Ευρώ μέχρι και την ημέρα της ψηφοφορίας. Εάν θέλουν να εκλεγούν σύνεδροι, πρέπει επιπλέον να κάνουν αίτηση υποψηφιότητας μέχρι τις 12 Φεβρουαρίου. Αυτό ισχύει όχι μόνο Έλληνες πολίτες αλλά και πολίτες άλλων χωρών που έχουν εγγραφεί στα μητρώα του ΠΑΣΟΚ.

Το κάλεσμα που έχει απευθύνει ο Γιώργος Παπανδρέου για συμμετοχή στις προσυνεδριακές διαδικασίες αλλά και στο ίδιο το συνέδριο είναι μία ευκαιρία και μία πρόκληση. Όχι μόνο για τα μέλη του ΠΑΣΟΚ, αλλά και για όλους εκείνους που το πιστεύουν και το στηρίζουν ενεργά χωρίς μέχρι σήμερα να ενταχθούν σε κομματικούς μηχανισμούς.

Το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ στις 3-6 Μαρτίου δεν είναι φυσικά ούτε η αρχή αλλά ούτε και το τέλος της ανασυγκρότησης και της ανανέωσης αυτού του μεγάλου κόμματος που έχει σημαδέψει την ιστορία της χώρας μας μετά τη μεταπολίτευση. Είναι όμως μία εξαιρετικά σημαντική στιγμή. Στο χέρι όλων μας είναι να δώσουμε στη διαδικασία αυτή ουσία και περιεχόμενο. Να επηρεάσουμε τη δομή αλλά και τις θέσεις του ΠΑΣΟΚ τα επόμενα χρόνια.

Εκ των υστέρων είναι φανερό ότι αυτές οι εκλογές δύσκολα θα μπορούσαν να κερδηθούν. Η κούραση, ο συσσωρευμένος θυμός του εκλογικού σώματος ήταν δύσκολο να ξεπεραστούν από την προσδοκία του νέου και την προσπάθεια υπέρβασης, όπως αυτή εκφράστηκε από την αλλαγή ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ.

Παράλληλα η ΝΔ κατάφερε με μεγάλη συνέπεια και επιμονή να προβάλει έναν μετριοπαθή, καθησυχαστικό πολιτικό λόγο, κάνοντας έτσι την επιλογή της από το εκλογικό σώμα επιλογή χαμηλού ρίσκου και ακυρώνοντας την προσπάθεια του ΠΑΣΟΚ να θέσει διλήμματα.

Στην ψήφο του πολίτη, επικράτησε η λογική του αυτονόητου στα μεγάλα επιτεύγματα της τελευταίας 10ετίας. Δεν πιστωθήκαμε όλα όσα – μεγάλα και σημαντικά - κάναμε, χρεωθήκαμε όμως στο ακέραιο τις υστερήσεις και τα λάθη μας.

Πληρώσαμε το γεγονός ότι η πρωτόγνωρη ανάπτυξη στη χώρα δεν βιώνεται από όλους και σε όλη την επικράτεια. Πληρώσαμε την καθημερινή λειτουργία μίας δημόσιας διοίκησης που παρά την πρόοδό της, εγγράφεται στο συλλογικό υποσυνείδητο ως αναποτελεσματική, προσβλητική για ένα σύγχρονο Ευρωπαϊκό κράτος, και βαθιά διεφθαρμένη.

Πληρώσαμε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που είναι ακόμα δέσμιο σε ξεπερασμένες λογικές, και ένα σύστημα υγείας στο οποίο συνυπάρχουν τα νέα νοσοκομεία, με την γενική αίσθηση ότι το φακελάκι είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.

Πληρώσαμε και τον απόηχο συγκεκριμένων πολιτικών: τη μεταφορά πλούτου που βίωσαν όσοι (καλώς ή κακώς) έπαιξαν και έχασαν στο Χρηματιστήριο, την αίσθηση φορολογικών επιδρομών στους μικρομεσαίους, την πρώτη αποτυχημένη ασφαλιστική μεταρρύθμιση.

Πάνω από όλα όμως πληρώσαμε συμπεριφορές: όχι μόνο στην κεντρική πολιτική σκηνή και στη διοίκηση, αλλά, κυρίως, από τα 50-100 στελέχη μας σε κάθε νομό (πολυθεσίτες, βολεμένοι, εμφανώς διαπλεκόμενοι) τους οποίους η κάθε τοπική κοινωνία γνωρίζει προσωπικά, και θέλησε να τιμωρήσει παραδειγματικά.

Η μάχη χάθηκε στον μεσαίο χώρο, στους ελεύθερους επαγγελματίες και στους μικρομεσαίους. Αντί για φυσικοί μας σύμμαχοι σε μία δυναμική πορεία για την Ελλάδα, έγειραν την πλάστιγγα αλλού. Παράλληλα δεν καταφέραμε να καθησυχάσουμε τους φόβους των τμημάτων του πληθυσμού που αγωνιούν για το μέλλον: άνεργοι, αγρότες, χαμηλοσυνταξιούχοι, νοικοκυρές.

Το τελικό αποτέλεσμα διαμορφώθηκε και από συγκυρίες και κινήσεις της προεκλογικής περιόδου: την ανακοπή της ανοδικής πορείας μετά την αλλαγή ηγεσίας με το επεισόδιο της τροπολογίας, τη δυσκολία εύρεσης της σωστής ισορροπίας ανάμεσα στην προβολή του έργου και του αιτήματος για ένα «νέο ξεκίνημα», την αμφίπλευρη διεύρυνση που δημιούργησε σημαντικά προβλήματα σε πολλούς ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, αλλά και από τις δυσκολίες συντονισμού και δημιουργίας μίας δεμένης καμπάνιας, όπως και από την αλλαγή πλεύσης την τελευταία εβδομάδα προς έναν πιο παραδοσιακό και αντιπαραθετικό πολιτικό λόγο που απλώς επικύρωσε στο μυαλό πολλών ψηφοφόρων την επιλογή της ΝΔ.

Και τώρα τι; Τα επόμενα βήματα

Μαθαίνοντας να κάνουμε αντιπολίτευση

Δεν είναι παράξενο που ένα κόμμα στην εξουσία για 10 συνεχή χρόνια δυσκολεύεται στην αρχή στο να μάθει να ασκεί αντιπολίτευση. Τα ίδια όμως τα πρώτα δείγματα γραφής της κυβέρνησης ΝΔ – μετριοπάθεια, ήπιοι τόνοι, αλλά και ακινησία και σημαντικά λάθη σε κρίσιμους τομείς - δείχνουν και το στίγμα της αντιπολιτευτικής τακτικής που πρέπει να ακολουθήσει το ΠΑΣΟΚ: έμφαση στη στοιχειοθετημένη κριτική, σθεναρή υπεράσπιση του έργου που έχει γίνει, προβολή εναλλακτικών προτάσεων σε κάθε τομέα.

Υπάρχουν προνομιακά πεδία για αντιπαράθεση: στην οικονομία, σε συνέχεια της θρυλούμενης δημοσιονομικής απογραφής, η εκτίναξη των ελλειμμάτων κοντά στο 3% θα δώσει στην κυβέρνηση άλλοθι για την αθέτηση υποσχέσεων. Στην αγορά εργασίας, μία πιθανή ανακοπή του ρυθμού μείωσης της ανεργίας δίνει χώρο για τις προτάσεις του ΠΑΣΟΚ. Στη δημόσια διοίκηση, ο τρόπος χειρισμού της υπόθεσης των συμβασιούχων επιτρέπει στο ΠΑΣΟΚ να μιλήσει για ασυνέπεια και εκμετάλλευση.

Οι ευρωεκλογές του Ιουνίου

Είναι σαφές ότι οι ευρωεκλογές του Ιουνίου είναι ο επόμενος δύσκολος «πολιτικός κάβος». Σπάνια οι πολίτες τιμωρούν μία κυβέρνηση με τρεις μόνο μήνες ζωής. Αντίθετα, συνήθως επιβεβαιώνουν την ψήφο τους. Επιπρόσθετα, η ψήφος στις ευρωεκλογές είναι παραδοσιακά χαλαρή, πριμοδοτώντας τα μικρότερα κόμματα. ¶ρα αποτελεί μεγάλη προτεραιότητα η προετοιμασία της εκλογικής αναμέτρησης του Ιουνίου με στόχο τη μείωση της εκλογικής διαφοράς του Μαρτίου.

Σε αυτήν την κατεύθυνση το ΠΑΣΟΚ έχει ένα βασικό πλεονέκτημα: οι πολιτικές που ακολούθησε στα ευρωπαϊκά θέματα έχουν καταξιωθεί, με μία πετυχημένη Προεδρία, ενώ έχει πολλά στελέχη με πολύ καλή γνώση διαδικασιών και θεμάτων.

Η ΝΔ θα επιχειρήσει να υποβαθμίσει στο διάλογο τα ευρύτερα θέματα της ΕΕ (διεύρυνση, Σύνταγμα, άμυνα), ενώ θα αναδείξει θέματα που προσφέρουν πεδίο αντιπαράθεσης: η σύγκλιση (πως και με ποιους ρυθμούς την πετυχαίνουμε), η περιφερειακή συνοχή (διαχείριση/καθυστέρηση στο Γ’ΚΠΣ), κοινωνικά ζητήματα (φτώχεια, συντάξεις, σύστημα υγείας), θέματα διοίκησης (διαφθορά), κλπ.

Το ΠΑΣΟΚ πρέπει να απαντήσει με δύο τρόπους. Πρώτον, οργανώνοντας από τώρα έναν εκλογικό αγώνα με σαφή στόχευση, καθαρούς ρόλους, προσπαθώντας να πείσει τους πολίτες ότι στη νέα μεγάλη Ευρώπη έχει και την εμπειρία αλλά και τις καλύτερες προτάσεις για να εκπροσωπήσει τα συμφέροντα της χώρας. Δεύτερον, με ένα ευροψηφοδέλτιο που απαρτίζεται από άτομα με ευρωπαϊκή εμπειρία, γνώση στα διάφορα θεματικά αντικείμενα (από εξωτερικές σχέσεις έως οικονομία, κοινωνικά, κλπ.), μία νέα ομάδα που σηματοδοτεί την ανανέωση.

Πρέπει να «διαλύσουμε το μαγαζί»; Δημιουργώντας ένα νέο κόμμα

Το αίτημα για ανανέωση στο ΠΑΣΟΚ είναι καθολικό και επείγον, ακόμα και αν οι παράμετροί του δεν είναι πάντα σαφείς. Οι προσδοκίες είναι τεράστιες και δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να διαψευσθούν. Υπάρχει ένα πολύ μεγάλο ανθρώπινο δυναμικό στο χώρο της ευρύτερης δημοκρατικής παράταξης που εκφράστηκε με την ψήφο του στην εκλογή του Προέδρου και που τώρα περιμένει τις ευκαιρίες για να συμμετάσχει ενεργά. Όλοι αυτοί χρειάζονται όμως στήριξη και ενθάρρυνση, και εγγυήσεις ότι δεν εμπλέκονται σε ένα «στημένο παιχνίδι» που εξακολουθεί να παίζεται αποκλειστικά από τους παλιούς παίκτες και με τους παλιούς κανόνες.

Πολιτικό στίγμα και ιδεολογία. Από την αλλαγή ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ ξεκίνησε μία προσπάθεια επαναπροσδιορισμού του πολιτικού σκηνικού στη χώρα μας η οποία σήμερα έχει μείνει μετέωρη. Η ουσία της είναι η δημιουργία ενός πλειοψηφικού ρεύματος στον ευρύτερο χώρο του κεντροαριστεράς, της σύγχρονης Ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, με «κορμό» το ΠΑΣΟΚ και συμμέτοχους όλους όσους πιστεύουν στην ανάγκη τομών και μεταρρυθμίσεων. Αυτή η πολιτική και ιδεολογική μετεξέλιξη του ΠΑΣΟΚ πρέπει να συνεχιστεί. Με διάλογο και συνθέσεις, αλλά αποφασιστικά και χωρίς πισωγυρίσματα.

Πέρα από το πολιτικό στίγμα όμως, παραμένουν ανοιχτά πολλά ζητήματα και διλήμματα: αλλαγή συμβόλων και ονόματος στην προσπάθεια δημιουργίας της «μεγάλης δημοκρατικής παράταξης» ή ισχυροποίηση της (ανανεωμένης) ταυτότητας του ΠΑΣΟΚ; Δημιουργία ενός συνασπισμού όπως η Ιταλική «Ελιά», αναβάπτιση όπως οι Εργατικοί στην Αγγλία, σταδιακές προσαρμογές όπως στους Γάλλους Σοσιαλιστές και το Γερμανικό SPD? Η κατεύθυνση δεν είναι προφανής και πρέπει να προκύψει από σοβαρό διάλογο με τα μέλη και με την κοινωνία.

Αναδιοργάνωση. Ανανέωση χωρίς νέες δομές και οργάνωση δεν νοείται. Η εσωτερική αναδιοργάνωση ή επανίδρυση του ΠΑΣΟΚ είναι μία δύσκολη υπόθεση που θα πάρει χρόνο και θα έχει αναταράξεις. Ενέχει τη διάλυση ή μετεξέλιξη όλων των σημερινών σχημάτων: από τις Νομαρχιακές Επιτροπές τις οποίες πολλοί χρεώνουν για την απόρριψη του κομματικού ΠΑΣΟΚ στις τοπικές κοινωνίες, έως την Κ. Επιτροπή και το Εκτελεστικό Γραφείο.

Σε γενικές γραμμές, το νέο σχήμα θα πρέπει να έχει τις ακόλουθες συνιστώσες:

	«Άγκυρα» στις τοπικές κοινωνίες, με επιτροπές σε επίπεδο δήμου, πόλης ή χωριού στις οποίες συμμετέχουν ενεργοί πολίτες
	Σύνδεση των τοπικών επιτροπών με το επίπεδο Νομού και (κυρίως) περιφέρειας: λειτουργικά, αντιπροσωπευτικά και αποτελεσματικά σχήματα με άφθαρτους ανθρώπους.
	Μεγαλύτερη δόση εσωτερικής δημοκρατίας: εκλογή (προφανώς με αδιάβλητες διαδικασίες) όσο το δυνατόν περισσοτέρων οργάνων και εκπροσώπων από «μέλη και φίλους», μόνιμες διαδικασίες παραγωγής πολιτικής σε τοπικό επίπεδο που δίνουν τη δυνατότητα αμφίδρομης μεταφοράς ιδεών.
	Εκπροσώπηση των περιφερειακών σχημάτων αλλά και τομέων (π.χ. οικονομία, περιβάλλον, παιδεία, κλπ.) σε ένα αντιπροσωπευτικό (περί τα 100 άτομα, με περιφερειακή και τομεακή συγκρότηση) κεντρικό όργανο πολιτικού σχεδιασμού του κόμματος.
	Δυνατότητα «χαλαρής» αλλά ουσιαστικής σχέσης με τα κομματικά δρώμενα. Πρέπει να λύσουμε το οξύμωρο: οι πιο δημιουργικοί πολίτες είναι αυτοί με τον μικρότερο διαθέσιμο χρόνο. Πρέπει να βρούμε τρόπο (με θεματικές συζητήσεις, εκδηλώσεις, χρήση νέας τεχνολογίας, κλπ.) για να τους ενεργοποιήσουμε. Εδώ θα στηριχθεί και το όλο εγχείρημα της «συμμετοχικής δημοκρατίας».
	Σημαντική στήριξη (οικονομική, τεχνολογική, πολιτική) των τοπικών/νομαρχιακών/ περιφερειακών οργάνων από το κέντρο.
	Επαγγελματική στελέχωση στον κεντρικό κομματικό μηχανισμό και μία νέα διοικητική δομή. Αναδιοργάνωση και ενδυνάμωση των «τεχνικών» τομέων (οργανωτικού, διοικητικού, οικονομικού, επικοινωνίας…), αναθεώρηση ως προς τον αριθμό και τη στόχευση, και ανανέωση ως προς τα πρόσωπα στους πολιτικούς τομείς του κόμματος (οικονομικού, συνδικαλιστικού, αγροτικού, κλπ.).

Το κόμμα-σχολείο. Το «κόμμα-σχολείο», πέρα από σύνθημα, είναι δύο διακριτά πράγματα: παραγωγή πολιτικών θέσεων και προτάσεων, και μία διαδικασία συνεχούς επιμόρφωσης των στελεχών. Το πρώτο ανανεώνει τη δεξαμενή σκέψης του κόμματος, το δεύτερο τη διαχέει σε όλο τον κομματικό ιστό αλλά και την κοινωνία.

Τα χρόνια της εξουσίας την πολιτική και τις ιδέες τα παρήγαγε η κυβέρνηση, όχι το κόμμα. Το κόμμα ακολουθούσε, συχνά ασθμαίνοντας και με δυσκολία αφομοίωσης. Αυτό φάνηκε και στο εκλογικό αποτέλεσμα, αλλά ακόμα περισσότερο στη δυσκολία παραγωγής νέων καταρτισμένων στελεχών μέσα από το κόμμα. Η λειτουργία μίας «δεξαμενής σκέψης» που αφουγκράζεται τις νέες τάσεις, επεξεργάζεται κριτικά νέες προσεγγίσεις σε παλιά προβλήματα και συμμετέχει στις διεθνείς αναζητήσεις είναι αναπόσπαστο στοιχείο της λειτουργίας ενός σύγχρονου κόμματος.

Ο μηχανισμός διάχυσης των πολιτικών είναι εξίσου αν όχι πιο σημαντικός. Τα στελέχη σε όλη την Ελλάδα πρέπει να ενημερώνονται συνεχώς για τις εθνικές και κοινοτικές πολιτικές, για τα επιχειρήματα και τις διαφορές με την πολιτική της ΝΔ, για τους σύγχρονους τρόπους επικοινωνίας και πολιτικής δουλειάς. Τα μέλη και οι φίλοι του ΠΑΣΟΚ πρέπει να μπορούν να συμμετέχουν σε ουσιαστικές συζητήσεις με πολιτικό, και όχι απλώς διεκπεραιωτικό χαρακτήρα, για τη φυσιογνωμία και τις πολιτικές του κόμματος, αλλά και για τα μικρά και μεγάλα θέματα της εποχής: από την ακρίβεια και την ανεργία έως την τρομοκρατία, την παγκοσμιοποίηση, την ασφάλεια τροφίμων, κλπ.

Ανανέωση πολιτικού προσωπικού. Οποιοδήποτε εγχείρημα ανανέωσης πρέπει να στηριχθεί και στην ανάδειξη ενός νέου πολιτικού προσωπικού. Η Βουλή που προέκυψε από τις εκλογές δίνει σε ένα βαθμό το στίγμα της ανανέωσης αλλά αυτό δεν αρκεί. Χρειάζεται μία «πολιτική προσωπικού» με στόχο την εξέλιξη και ανάδειξη προσώπων που μπορούν να δώσουν τη νέα εικόνα του ΠΑΣΟΚ στην κοινωνία σε κάθε επίπεδο: στο κεντρικό κόμμα και τις οργανώσεις, στο συνδικαλισμό, στους μαζικούς χώρους, στην τοπική αυτοδιοίκηση.

Μία ουσιαστική και σε βάθος ανανέωση του ΠΑΣΟΚ θα δώσει ξεκάθαρα την προοπτική νίκης στις εκλογές το τέλος της τετραετίας. Το χρωστάμε στα μέλη και τους φίλους του μεγάλου αυτού πολιτικού σχηματισμού που ήξερε πάντα να εκφράζει ό,τι πιο προοδευτικό και καινούργιο στην Ελληνική κοινωνία, αλλά και σε όλους όσους πιστεύουν ότι η δημιουργία μίας σύγχρονης κοινωνίας όπου συμβαδίζουν η ελευθερία, η δημιουργικότητα, η κοινωνική συνοχή και η αλληλεγγύη είναι εφικτή.

Γ. ΠΑΥΛΙΔΗΣ: Εκ μέρους του υποψήφιου βουλευτή του Νομού Κοζάνης και Διευθυντή του ΠΑΣΟΚ κ. Γιώργου Παπακωνσταντίνου, σας καλωσορίζουμε στην εκδήλωσή μας. Η κυρία Άννα Διαμαντοπούλου, επικεφαλής του ψηφοδελτίου επικρατείας του Κινήματός μας, μας έστειλε τον παρακάτω χαιρετισμό.

Α. ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Φίλες και φίλοι, μπαίνουμε στην τελευταία και πιο κρίσιμη φάση της προεκλογικής περιόδου. Σ’ αυτές τις εκλογές κρίνονται πολλά. Το κύριο δίλημμα των εκλογών είναι πρόοδος ή συντήρηση. Εάν θα προχωρήσουμε μπροστά με το ΠΑΣΟΚ και τον Γιώργο Παπανδρέου, βασιζόμενοι στις κατακτήσεις της 10ετίας ή αν θα στραφούμε στο παρελθόν με μία αναχρονιστική δεξιά, θέτοντας σε κίνδυνο πολλές απ’ τις μείζονες κατακτήσεις του λαού μας.

Για το νομό μας, αυτό που κρίνεται στις εκλογές, είναι αν θα συνεχίσουμε την προσπάθεια οικονομικής ανάπτυξης, δίνοντας νέες ευκαιρίες στους πολίτες ή αν θα γυρίσουμε πίσω στη συντήρηση και τη στασιμότητα.

Ο Γιώργος Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ ανοίγουν τους νέους δρόμους, παίρνοντας υπόψη τα μηνύματα των καιρών αλλά και των πολιτών. Σ’ αυτή τη μάχη ο καθένας μας έχει τον ρόλο του και την ευθύνη. Η αναμέτρηση δεν μπορεί να είναι απλά τηλεοπτική. Ο καθένας μας, η κάθε μια μας, έχει να δώσει μια μάχη για να κερδίσουμε το στοίχημα της 7ης Μαρτίου.

Βέβαια, ο πλούτος ενός κόμματος είναι οι άνθρωποι, δηλαδή οι ιδέες τους, οι εμπειρίες τους, το πάθος τους για προσφορά στην πατρίδα. Γι’ αυτό Γιώργο σου εύχομαι καλή επιτυχία με όλη μου την ψυχή. Η νίκη και αυτή τη φορά θα είναι δική μας. Γιατί ο λαός μας λέει ναι στην πρόοδο, στην αλλαγή, στη δημοκρατία.

Παρακαλούμε τον κ. Γκίκα Χαρδούβελη, οικονομικό σύμβουλο του Πρωθυπουργού και υποψήφιο με το ψηφοδέλτιο επικρατείας να έρθει στο βήμα.

ΓΚ. ΧΑΡΔΟΥΒΕΛΗΣ: Ευχαριστώ πολύ φίλες και φίλοι. Είναι μεγάλη μου χαρά που είμαι εδώ μαζί με το Γιώργο. Τον Γιώργο τον γνώρισα πριν από τέσσερα χρόνια όταν ήρθα και εγώ στο γραφείο του Πρωθυπουργού. Ήταν ήδη εκεί. Δούλευε πάρα πολύ σκληρά. Έστησε την Κοινωνία της Πληροφορίας και στη συνέχεια πήγε στο Υπουργείο όπου και συνέχισε αυτό το έργο.

Είναι ένας αξιόλογος άνθρωπος πραγματικά πολύ αποτελεσματικός, δουλεύει γρήγορα. Έχουμε συνεργαστεί και έχουμε δουλέψει μαζί και έχουμε ιδρώσει. Πραγματικά του εύχομαι να πετύχει και στον καινούργιο του αυτό ρόλο. Νομίζω το χρειαζόμαστε στην Ελλάδα. Χρειαζόμαστε ανθρώπους σαν τον Γιώργο να ανανεώσουν τη Βουλή. Είναι άνθρωποι οι οποίοι βάζουν την Ελλάδα πάνω απ’ τον εαυτό τους. Δουλεύουν σκληρά γι’ αυτό που θέλουν να πετύχουν.

Είναι άνθρωπος ο Γιώργος ο οποίος πραγματικά βλέπει μπροστά. Προσπαθεί να δώσει λύσεις στα προβλήματα του μέλλοντος και όχι στις έγνοιες του παρελθόντος. Αυτό νομίζω και ο ίδιος ο Πρόεδρός μας ο κ. Παπανδρέου το έχει δείξει. Οι δύο νομίζω μοιάζουν καταπληκτικά. Έχουν βέβαια μια διαφορά 10-15 χρόνων.

Και εδώ στους αναποφάσιστους θα πρέπει να πω δυο-τρία πράγματα, ότι υπάρχουν μεγάλες διαφορές ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ και ίσως η μεγαλύτερη διαφορά είναι η έννοια της κοινωνικής συναίνεσης. Και θέλω να το αναφέρω, επειδή στην Κοζάνη ίσως να το έχετε ζήσει περισσότερο, στην Κοζάνη υπάρχει η ΔΕΗ.

Θέλω να σας πω ότι διάβασα προσεκτικά το πρόγραμμα της ΝΔ. Δεν αναφέρεται πουθενά η λέξη ενιαία ΔΕΗ. Το αν η ΔΕΗ παραμείνει μία εταιρεία ενωμένη και εάν διασπαστεί, ήταν μια μεγάλη διαφορά και σας το φέρνω σαν παράδειγμα ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ.

Στο θέμα των διαρθρωτικών αλλαγών των μετοχοποιήσεων έχουμε μεγάλες διαφορές. Πάντοτε εμείς σκεφτόμαστε το προσωπικό, σκεφτόμαστε που θα βρει δουλειά το προσωπικό. Δεν κάνουμε απότομες κινήσεις. Δεν χτυπάμε την γροθιά μας στο μαχαίρι. Πάντοτε συζητάμε με τον κόσμο, συζητάμε με τους κοινωνικούς φορείς και γι’ αυτό αυτά που έκανε ο Πρωθυπουργός μας ο κ. Σημίτης τα τελευταία χρόνια έπιασαν τόπο. Έγιναν πολλά έργα στην Ελλάδα, δεν χρειάζεται να τα αναφέρω. Και έγιναν επειδή πάντοτε ακολουθήθηκε αυτή η γραμμή της κοινωνικής συναίνεσης.

Η δεύτερη μεγάλη διαφορά μας είναι ότι σκεφτόμαστε πάντοτε την κατανομή του εισοδήματος ως ένα ισότιμο στόχο με την ανάπτυξη. Η κατανομή του εισοδήματος δεν είναι κάτι δευτερεύον που έρχεται μαζί με την ανάπτυξη. Το θεωρούμε και στην πράξη και στη θεωρία, ότι η κατανομή του εισοδήματος είναι συντελεστής της ανάπτυξης. Ότι πρέπει το εισόδημα, πρέπει η ευημερία να διαχέεται παντού, για να έχει ο κόσμος χρήματα στην τσέπη του, να μπορεί να αγοράσει τα αγαθά τα οποία υποτίθεται οι εταιρείες παράγουν.

Αντίθετα, η ΝΔ έχει το σκεπτικό πάντοτε της εταιρείας, του ιδιωτικού τομέα, ότι όλα ο ιδιωτικός τομέας θα τα φτιάξει. Σκέφτεται την προσφορά. Πρέπει κανείς να σκεφτεί και την προσφορά, διότι δεν την βάζουμε στην μπάντα. Πρέπει να σκεφτεί και τη ζήτηση. Για να μην μακρηγορήσω, νομίζω είμαστε όλοι ώριμοι την 7η Μαρτίου στην Κοζάνη όλοι με τον Γιώργο Παπα και –νδρέου και –κωνσταντίνου.

Γ. ΠΑΥΛΙΔΗΣ: Παρακαλούμε τον κ. Πέτρο Κουναλάκη να προσέλθει στο βήμα.

Π. ΚΟΥΝΑΛΑΚΗΣ: Φίλες και φίλοι, θέλω να σας εξομολογηθώ κάτι. Εγώ συγκρούστηκα με το κόμμα μου γιατί είμαι Σημιτικός. Το λέω αυτό διότι υπήρξε μια στιγμή που κάκιστα παραμερίστηκε το μεγάλο έργο της 8ετίας. Πιστεύω ακράδαντα ότι η πρόοδος για τη χώρας μας θα στηριχθεί σ’ αυτή την 8ετία και ύστερα από 2-3 χρόνια το σύνολο σχεδόν του ελληνικού λαού θα αντιμετωπίσει εξαιρετικά θετικά το έργο του Πρωθυπουργού, των συνεργατών του και της κυβέρνησής του.

Βεβαίως στηρίζω τώρα με πάθος τον Γιώργο Παπανδρέου. Διότι η πρωτοβουλία προήλθε απ’ τον Κώστα Σημίτη πρέπει να σας πω. Αυτό σε εμένα έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο.

Μία δεύτερη μικρή παρατήρηση. Εγώ ως ηλικιωμένος αντιμετωπίζω με επιφύλαξη τις ανανεώσεις και θεωρώ ότι δεν φτάνει να λέει κανείς να μπουν νέοι άνθρωποι στο Κοινοβούλιο, διότι καμιά φορά οι νέοι είναι κάφροι. Και έζησα αρκετούς νέους όταν ήμουν βουλευτής, που δεν ξέρανε τι λέγανε.

Όμως εγώ λέω ότι ο Γιώργος θα είναι μεγάλο κέρδος για το ελληνικό κοινοβούλιο, διότι δεν είναι απλώς νέος, έχει εξαιρετικές ικανότητες, συγκρότηση και πραγματικά η πατρίδα μας και το Κοινοβούλιο χρειάζεται τέτοιους ανθρώπους. Μακάρι να ήταν και οι 300 σαν τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου.

Το τρίτο που ήθελα να πω, η εκλογική αναμέτρηση είναι κρίσιμη. Πάρα πολύ κρίσιμη. Και μην ακούτε αυτά τα οποία εκπέμπονται ως ψίθυροι αυτές τις μέρες, ότι η ιστορία ουσιαστικά έχει τελειώσει και η ΝΔ έχει κερδίσει. Ξέρετε, αυτό είναι ένα τρικ, ένα κόλπο για να υπάρξει μια αποθάρρυνση και για να στραφεί ένας κόσμος αναποφάσιστος προς τα εκεί.

Είναι αμφίρροπη και κρίσιμη, εξαιρετικά κρίσιμη. Κρίσιμη για τέσσερις λόγους. Ο πρώτος είναι ο εξής: Μόνο αν κερδίσουμε μπορούμε να πραγματοποιήσουμε τις μεγάλες τομές που απαιτούνται στο πολιτικό σύστημα της χώρας. Μόνο αν κερδίσουμε μπορεί να πάρει γρήγορα σάρκα και οστά η συγκρότηση της Δημοκρατικής Παράταξης, που αποτελεί για μένα μια μεγάλη ελπίδα για τον τόπο.

Μόνο εάν κερδίσουμε μπορούμε να εξασφαλίσουμε την πρόοδο της Ελλάδας και την σύγκλιση με τις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και τέλος, γιατί αυτό δεν εμφανίστηκε, αλλά εγώ το θεωρώ εξαιρετικά κρίσιμο, στο άμεσο μέλλον θα παίξει πάρα πολύ μεγάλο ρόλο ποιες δυνάμεις θα κυριαρχήσουν στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για την πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που θα καθορίσει αποφασιστικά την τύχη όλων των λαών της Ευρώπης.

Έχει πολύ μεγάλη σημασία να είναι η κεντροαριστερά η κυρίαρχη δύναμη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ελλάδα έχει χρέος να συμβάλει προς αυτή την κατεύθυνση. Ευχαριστώ πολύ. Γιώργο εύχομαι καλές επιτυχίες.

Γ. ΠΑΥΛΙΔΗΣ: Παρακαλείται η κα Δαμανάκη Μαρία, υποψήφια επικρατείας με το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ, να έρθει στο βήμα.

Μ. ΔΑΜΑΝΑΚΗ: Αγαπητοί φίλοι και φίλες, θέλω πρώτα-πρώτα να ευχαριστήσω εγώ τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου που μου δίνει τη δυνατότητα να είμαι σήμερα εδώ και να σας πω δυο λόγια. Θέλω να σας διαβεβαιώσω πως σε όλο το τελευταίο χρονικό διάστημα, η εμπειρία μου σε πολλά μέρη της Ελλάδας, ήταν πραγματικά συγκλονιστική.

Ήταν ίσως απ’ τις πιο ζωντανές εμπειρίες που είχα μετά την μεταπολίτευση. Και αυτό γιατί είδα πως υπάρχει μια μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, που βλέπει μπροστά, που θέλει το καλύτερο, που θέλει η Ελλάδα να συμβαδίσει με την Ευρώπη και τον κόσμο, αλλά με όρους κοινωνικής προοπτικής.

Που θέλει δηλαδή να προχωρήσουμε μπροστά, αλλά με τις καλύτερες δυνατές συνθήκες για όλους και όλες, ανεξάρτητα απ’ την οικονομική τους κατάσταση και τις ιδιαίτερες δυνατότητές τους. Και είναι κρίμα πραγματικά αυτή η πλειοψηφία να μη μπορέσει να εκφραστεί στις επόμενες εκλογές.

Εγώ είμαι πάρα πολύ αισιόδοξη. Δεν πιστεύω αυτά που λέγονται, που ακούστηκαν και πριν και που ενδεχομένως θα τα ακούτε και εσείς. Πιστεύω πως ο ελληνικός λαός όταν βρεθεί πίσω απ’ το παραβάν όταν ο πολίτης βρεθεί πίσω απ’ το παραβάν, θα σκεφτεί πολύ σοβαρά ποιο είναι το συμφέρον του και αυτό είναι η καλύτερη εγγύηση για το ότι θα νικήσουμε στις επόμενες εκλογές.

Αγαπητοί φίλοι και φίλες, νομίζω ότι αυτό που γίνεται αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα με τη νέα Δημοκρατική Παράταξη και τον Γιώργο Παπανδρέου είναι μια πολύ μεγάλη αλλαγή, μια πολύ σημαντική αλλαγή, που μας υπερβαίνει όλους. Υπερβαίνει και τις διαχωριστικές γραμμές και τα όσα ξέραμε μέχρι τώρα.

Και θεωρώ το πιο σημαντικό πλεονέκτημα του ΠΑΣΟΚ, αυτού του χώρου, αλλά και του Κόμματος του ίδιου, το γεγονός ότι μπορεί να ανανεώνεται όχι απλώς να ενσωματώνει τα νέα χαρακτηριστικά της ελληνικής κοινωνίας, αλλά να ανταποκρίνεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στις απαιτήσεις των καιρών.

Και αυτό το είδαμε και παλιότερα στη δεκαετία του ’80 και αργότερα στη δεκαετία του ’90 με τον Κώστα Σημίτη όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση έγινε επί της ουσίας μια παράμετρος στην ελληνική ζωή, αλλά και τώρα. Νομίζω πως το πραγματικά νέο, αυτό που είναι σε θέση να κοιτάζει μπροστά με όρους κοινωνικής προοπτικής, με όρους κοινωνικής συνοχής, είναι το μεγάλο ζητούμενο στις επόμενες εκλογές και χαίρομαι που και στο επίπεδο των προσώπων το ΠΑΣΟΚ προχωρά στην ανανέωση.

¶νθρωποι σαν τον Γιώργο νομίζω είναι άνθρωποι που πρέπει να βρίσκονται στην επόμενη Βουλή, γιατί δεν είναι απλώς νέοι στην ηλικία, αλλά είναι νέοι και στις ιδέες και στη δημιουργικότητα και στην αντίληψη των πραγμάτων και αυτό φαίνεται και απ’ το έργο που μέχρι τώρα ο Γιώργος έχει επιτελέσει και με τις γνώσεις του και με το πάθος του και με τη δημιουργία του.

Νομίζω αγαπητοί φίλοι και σύντροφοι, πως στις επόμενες εκλογές, την επόμενη Κυριακή, μια βδομάδα μόνο έμεινε, για σκεφτείτε το, μια βδομάδα, δεν πρέπει να σταματήσουμε ούτε λεπτό. Γιατί μόνο σκεφτείτε, επιτρέψτε μου αυτό, σκεφτείτε δηλαδή τι θα γίνει εάν έχουμε τους άλλους. Μόνο αυτό σκεφτείτε και δεν χρειάζεται τίποτα άλλο.

Νομίζω ότι οι νέοι άνθρωποι έχουν θέση στη Βουλή και εύχομαι στον Γιώργο κάθε επιτυχία. Πιστεύω ότι θα την έχει και μετά την επόμενη Κυριακή θα γιορτάσουμε μαζί, θα μας καλέσει και στην Κοζάνη φαντάζομαι, να ξαναδούμε τα μέρη που έχουμε πάει και να γιορτάσουμε όλοι μαζί τη νίκη. Σας ευχαριστώ πολύ.

Γ. ΠΑΥΛΙΔΗΣ: Παρακαλείται ο Διευθυντής του ΠΑΣΟΚ και υποψήφιος βουλευτής του νομού μας κ. Γιώργος Παπακωνσταντίνου να έρθει στο βήμα.

Γ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ: Φίλες και φίλοι, είναι μεγάλη χαρά που σας βλέπω όλους εδώ σήμερα. Επιτρέψτε μου κατ’ αρχάς να ξεκινήσω ευχαριστώντας τον Γκίκα Χαρδούβελη, τον Πέτρο Κουναλάκη και την Μαρία Δαμανάκη για τα καλά τους λόγια. Και βεβαίως την Επίτροπο και επικεφαλής του ψηφοδελτίου επικρατείας την Άννα Διαμαντοπούλου για τον χαιρετισμό της.

Πάνω απ’ όλα όμως θέλω να ευχαριστήσω όλους εσάς τους Κοζανίτες της Αθήνας που είστε εδώ και ήρθατε για να μοιραστούμε κάποιες σκέψεις, μια μόλις βδομάδα πριν απ’ τις εκλογές. Και βέβαια να μην ξεχάσω και όλους τους φίλους που έχουμε δουλέψει μαζί τα περασμένα χρόνια για τους φίλους απ’ τα παλιά που με τιμούν και αυτοί με την παρουσία τους.

Είμαστε 7 μέρες από μία κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση. Είμαστε 7 μέρες από το μεγαλύτερο δικαίωμα του Έλληνα πολίτη που είναι να κάνει μια επιλογή για το ποια παράταξη, ποιος Πρωθυπουργός θα τον οδηγήσει στα επόμενα βήματα, στα επόμενα χρόνια.

Και μπαίνουμε σε μια βδομάδα όπου οι αναποφάσιστοι αρχίζουν και αποφασίζουν, οι εγκλωβισμένοι αρχίζουν και απεγκλωβίζονται και όλοι όσοι έχουν κουραστεί, έχουν πικραθεί, έχουν απογοητευτεί, όλοι όσοι έχουν αμφιβολίες, αρχίζουν πια και βλέπουν μπροστά τους ξεκάθαρα τα διλήμματα.

Αρχίζουν και βλέπουν μπροστά τους το δίλημμα του ποιος θα είναι αυτός ο οποίος θα τελειώσει τη διαπραγμάτευση για την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ποιος θα είναι αυτός που θα διαπραγματευτεί το επόμενο ΚΠΣ. Ποιος θα είναι αυτός που θα οδηγήσει την χώρα και θα συνεχίσει μία εξαιρετικά πετυχημένη οικονομική ανάπτυξη και θα δώσει το μέρισμα αυτής της ανάπτυξης στους πολίτες, δημιουργώντας ένα καλύτερο, ένα πιο αποτελεσματικό κοινωνικό κράτος.

Είμαστε μία βδομάδα πριν απ’ τις εκλογές και όλα τα κόμματα, τα κόμματα που με προτάσεις εξουσίας, τα κόμματα τα οποία μπορούν να ισχυριστούν ότι την επόμενη μέρα θα έχουν ρόλο στη διακυβέρνηση του τόπου, τα κόμματα αυτά προσπαθούν να πείσουν για δύο πράγματα.

Κατ’ αρχάς το κόμμα εξουσίας βέβαια, έχει ένα έργο να δείξει, άρα θα κριθεί από το κατά πόσο έκανε αυτά τα οποία είχε πει ότι θα κάνει, κατά πόσο αφήνει πίσω του μία Ελλάδα που είναι καλύτερη απ’ την Ελλάδα του ’96 και του 2000. Και βέβαια θα κριθεί επίσης απ’ τις προτάσεις του. Θα κριθεί απ τις υστερήσεις του. Θα κριθεί απ’ αυτά που δεν έκανε, απ’ αυτά που ήθελε αλλά δεν κατάφερε να κάνει. Απ’ αυτά τα οποία σκοπεύει να κάνει τα επόμενα χρόνια.

Σ’ αυτή τη συγκυρία πρέπει να σταθούμε λίγο και να αναρωτηθούμε που βρισκόμαστε σήμερα, σε ποια κατάσταση είναι η Ελλάδα σήμερα, σε σχέση με το πως ήταν πριν από μερικά χρόνια. Και εδώ μπορούμε να δούμε μια εικόνα η οποία παρουσιάζει πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία. Ζούμε σήμερα στην πιο ισχυρή Ελλάδα όλων των τελευταίων ετών. Η χώρα μας έχει κατακτήσει μείζονα ζητήματα που της ξέφευγαν για πάρα πολλές δεκαετίες, για πάρα πολλές γενιές.

Στα λεγόμενα εθνικά θέματα κλείνουμε μεγάλες πληγές, κλείνουμε την πληγή του Κυπριακού. Την 1η Μαϊου ελπίζουμε όλοι μας ότι με την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων η Κύπρος θα μπει ενωμένη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στη νέα διευρυμένη Ευρωπαϊκή Ένωση. Κλείνουμε μείζονα ζητήματα ελληνοτουρκικών σχέσεων. Έχουμε μία περίοδο σαφής βελτίωσης και αυτό δεν είναι κάτι γενικόλογο, αλλά είναι κάτι που μας επιτρέπει και να αποδεσμεύσουμε πόρους απ’ τις αμυντικές δαπάνες και οι πόροι αυτοί να πάνε στα κοινωνικά προγράμματα, να πάνε στην υγειά, να πάνε στην παιδεία.

Κλείνουμε μία σειρά από μεγάλα εξωτερικά ζητήματα και το βλέπουμε, το νιώθουμε όλοι μας σαν Έλληνες, ότι άλλη περπατησιά έχει η Ελλάδα στην Ευρώπη και στον κόσμο. Ότι καθόμαστε ισότιμα στα μεγάλα τραπέζια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και συνδιαμορφώνουμε αποφάσεις. Ότι συνδιαμορφώνουμε το νέο Σύνταγμα.

Ότι έχουμε λόγο στα μείζονα ζητήματα που θα απασχολήσουν τη χώρα μας και την Ευρώπη τα επόμενα χρόνια. Κάτι το οποίο πριν από μερικά ακόμα χρόνια δεν θα θεωρούσαμε ποτέ δυνατό. Παράλληλα όμως βλέπουμε ότι παρά αυτή την καινούργια εικόνα της Ελλάδας στον κόσμο, στη χώρα μας έχουμε ακόμα και μία σειρά από υστερήσεις.

Πολλές φορές βλέπουμε έναν ενστικτώδη φόβο απέναντι στο καινούργιο. Μία αμηχανία απέναντι στο πως είμαστε σχετικά με την Ευρώπη. Πολλές φορές δεν καταφέρνουμε να ξεφεύγουμε απ’ το σύνδρομο της παλιάς Ελλάδας, της Ελλάδας που φοβόταν, της Ελλάδας που ήταν κλεισμένη στον εαυτό της, της Ελλάδας που δεν μπορούσε να αντιληφθεί ότι παλεύει ισότιμα με τους εταίρους, ότι μπορεί να συνεργαστεί με όλους τους ευρωπαϊκούς εταίρους, ότι δεν φοβάται το ξένο, ότι είναι ανοιχτή στο μετανάστη, ότι είναι ανοιχτή στο διαφορετικό και ότι αποτελεί χωρίς να χάσει τίποτα απ’ την ταυτότητά της, μέρος μιας καινούργιας ευρωπαϊκής οικογένειας.

Ζούμε σήμερα σε μία χώρα και σε μία οικονομία που είναι η πιο ισχυρή των τελευταίων 25 ετών. Φέτος η ελληνική οικονομία αναπτύχθηκε με τον ταχύτερο ρυθμό τα τελευταία 25 χρόνια. Τα τελευταία 6 χρόνια η ελληνική οικονομία αναπτύχθηκε ταχύτερα απ’ τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Με όλους τους δείκτες έχουμε μία σαφέστατη σύγκλιση των εισοδημάτων του Έλληνα πολίτη με το μέσο εισόδημα του Ευρωπαίου πολίτη. Απ’ το 65% στο 75% σε λίγα μόλις χρόνια.

Κάθε χρόνο συστηματικά έχουμε μία άνοδο των πραγματικών εισοδημάτων. Κάθε χρόνο συστηματικά δίνεται το μερίδιο της ανάπτυξης στον εργαζόμενο. Κάθε χρόνο συστηματικά μπορούμε και αυξάνουμε τους κατώτατους μισθούς, αυξάνουμε τις συντάξεις, βελτιώνουμε το βιοτικό επίπεδο του Έλληνα πολίτη. Και αυτό το βλέπουμε. Το βλέπουμε σε νέες καταναλωτικές συμπεριφορές, το βλέπουμε στα καινούργια αυτοκίνητα, το βλέπουμε στις επενδύσεις τις δημόσιες και τις ιδιωτικές, το βλέπουμε στην οικογένεια με τα τέσσερα κινητά, το βλέπουμε στο πως συνολικά ο Έλληνας πολίτης συμπεριφέρεται και καταναλώνει διαφορετικά απ’ ότι στο παρελθόν.

Το βλέπει και ο μικρός επιχειρηματίας που λειτουργεί σε ένα περιβάλλον με πολύ χαμηλό πληθωρισμό, με χαμηλά επιτόκια, σε ένα περιβάλλον που η πολιτεία του δίνει δυνατότητες, του δίνει χρηματοδοτικά εργαλεία για να δοκιμάσει, να κάνει το καινούργιο, να κάνει το διαφορετικό, να επιχειρήσει να παράγει καινούργια προϊόντα και υπηρεσίες.

Αλλά όμως όταν μιλάμε για την ισχυρή οικονομία, δεν μπορούμε και να μη βλέπουμε τις υστερήσεις. Δεν μπορούμε να μην έχουμε στο μυαλό μας τα νοικοκυριά που στο τέλος κάθε μήνα δυσκολεύονται. Τα νοικοκυριά που στο τέλος κάθε μήνα αισθάνονται την ακρίβεια να βαραίνει πάνω στον οικογενειακό προϋπολογισμό.

Τα νοικοκυριά που αισθάνονται ότι το κόστος του φροντιστηρίου για τα παιδιά τους, το κόστος του γιατρού, είναι ακόμη πολύ σημαντικό. Και δεν μπορούμε να μη βλέπουμε και τα φτωχότερα νοικοκυριά και ιδιαίτερα στην ελληνική περιφέρεια, που καμιά φορά αισθάνονται το τρένο της ελληνικής ανάπτυξης που περνάει από δίπλα.

Και αυτά είναι οι μεγάλες προκλήσεις για την ανάπτυξη τα επόμενα χρόνια. Εδώ είναι οι υστερήσεις, εδώ είναι τα ζητήματα τα οποία το ΠΑΣΟΚ, αυτή η μεγάλη προοδευτική παράταξη, μπορεί και σκοπεύει να αντιμετωπίσει με θέληση τα επόμενα χρόνια.

Όταν μιλάμε για την σημερινή Ελλάδα, μιλάμε για μια χώρα που έχει ένα καινούργιο πλέγμα υποδομών από άκρη σε άκρη. Όχι μόνο στην Αττική, όχι μόνο στην Αθήνα, αλλά σε κάθε μέρος, σε κάθε γωνιά της ελληνικής περιφέρειας. Στη δικιά μας την περιφέρεια στη Δυτική Μακεδονία, στο νομό Κοζάνης, με την Εγνατία η οποία διασχίζει και για πρώτη φορά τελειώνει η απομόνωση της Δυτικής Μακεδονίας απ’ την υπόλοιπη Ελλάδα.

Υποδομές σε πράγματα, υποδομές κοινωνικές, υποδομές σε σχολεία, υποδομές σε νέες νοσοκομειακές κλίνες. Το μεγαλύτερο πρόγραμμα κατασκευής νέων νοσοκομείων από καταβολής ελληνικού κράτους. Το μεγαλύτερο πρόβλημα κατασκευής σχολικής στέγης από την αρχή, από τότε που ξεκίνησε το καινούργιο ελληνικό κράτος.

Το μεγαλύτερο πρόγραμμα πρόσληψης δασκάλων, καθηγητών, γιατρών, νοσηλευτών. Μία σαφής πρόοδος που έχει αλλάξει εντελώς τα δεδομένα. Μία πρόοδος που δείχνει ότι οικοδομούμε ένα σύγχρονο κοινωνικό κράτος στο οποίο μπορούμε σιγά-σιγά όλοι να βασιζόμαστε.

Αλλά ταυτόχρονα δεν μπορούμε και να μη βλέπουμε τις υστερήσεις. Δεν μπορούμε και να μη βλέπουμε ότι δίπλα στα καινούργια νοσοκομεία, δίπλα στα εξαιρετικά Κέντρα Υγείας που έχει όλη η Ελλάδα και η δικιά μας η περιφέρεια, υπάρχουν και ελλείψεις. Υπάρχουν ακόμα ελλείψεις σε νοσηλευτικό προσωπικό, υπάρχουν ακόμα ελλείψεις σε ιατρικό προσωπικό, υπάρχει μια νοοτροπία που δύσκολα αλλάζει, η νοοτροπία με το φακελάκι, η νοοτροπία που ταλαιπωρεί τον ασθενή.

Και δεν μπορούμε να μη βλέπουμε και τα προβλήματα στην παιδεία. Το σχολείο που δεν έχει ακόμα καταφέρει να μπει στη νέα εποχή, που παρά τους νέους θεσμούς, παρά το ολοήμερο σχολείο, παρά την ενισχυτική διδασκαλία, παρά τα σύγχρονα εργαστήρια Πληροφορικής που έχουν μπει σε όλα τα σχολεία της χώρας, ακόμα θέλει δουλειά για να μπορέσει να είναι το σύγχρονο ευρωπαϊκό σχολείο ανοιχτό στην κοινωνία.

Ζούμε σήμερα σε μια χώρα φίλες και φίλοι, με μία εντελώς διαφορετική δημόσια διοίκηση. Έχουμε ξεκινήσει, αυτή η Κυβέρνηση ξεκίνησε μια διαδικασία αποκέντρωσης στη χώρα, μια διαδικασία περιφερειακής αποκέντρωσης με ισχυρή Τοπική Αυτοδιοίκηση, με αιρετή Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση, με νέους περιφερειακούς πόλους που έχουν ρόλο στην ανάπτυξη, που έχουν πόρους, που έχουν δυνατότητες να χαράξουν αναπτυξιακές στρατηγικές.

Με μία δημόσια διοίκηση η οποία κάθε χρόνο καινοτομεί. Η οποία με τα Κέντρα Εξυπηρέτησης Πολιτών, η οποία με την απλοποίηση των διαδικασιών, με μία σειρά από νέους θεσμούς, με τους θεσμούς διαφάνειας και αξιολόγησης που σταδιακά μπαίνουν, αλλάζει ρόλο. Έρχεται πιο κοντά στον πολίτη. Αλλάζει και φεύγει η καχυποψία που παραδοσιακά υπήρχε πάλι από πολύ παλιά.

Αλλά δίπλα σ’ αυτό δεν μπορούμε και να μη βλέπουμε ότι παρά τις βελτιώσεις, ο πολίτης πολύ συχνά εξακολουθεί να ταλαιπωρείται απ’ τη δημόσια διοίκηση, καμιά φορά και να εξευτελίζεται απέναντί της. Ότι ο πολίτης πολλές φορές αισθάνεται ότι οι νέοι θεσμοί αξιοκρατίας και διαφάνειας δεν είναι πλήρως εφαρμόσιμοι για όλο τον κόσμο. Και αυτά είναι μεγάλα ζητήματα που θα τα βρούμε μπροστά μας τα επόμενα χρόνια, για τα οποία εμείς έχουμε προτάσεις και τη θέληση να τα ξεπεράσουμε.

Πάνω απ’ όλα όμως ίσως φίλες και φίλοι, αυτό που βλέπουμε σήμερα είναι μια Ελλάδα στην οποία ο Έλληνας πολίτης είναι πιο ελεύθερος απ’ ότι ποτέ. Οι μεγαλύτεροι από εσάς και ιδιαίτερα ο κόσμος που έχει ζήσει στην περιφέρεια, ο κόσμος που έχει ζήσει σε απομακρυσμένους νομούς, θυμάται ακόμα τον χωροφύλακα, θυμάται ακόμα τη δυσκολία του να διαβάζει μία εφημερίδα. Θυμάται ακόμα τι συνέβη σε μια κλειστή κοινωνία, να ξέρει ο καθένας τι πιστεύουν οι άλλοι.

Αυτό το έχουμε ξεπεράσει. Ζούμε σήμερα σε μία κοινωνία όπου ο καθένας από εμάς έχει εγγυημένες ατομικές και συλλογικές ελευθερίες, τη δυνατότητα να εκφραστεί όπως θέλει. Τη δυνατότητα να μπορέσει να συμμετάσχει σε ένα συνδικαλιστικό κίνημα και να μπορέσει να εκφραστεί στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Τη δυνατότητα του να είναι σε ένα κόμμα και να μπορεί μέσα απ’ αυτό το κόμμα να εκφράσει τις απόψεις του ελεύθερα. Αυτό είναι μία τεράστια κατάκτηση της ελληνικής κοινωνίας. Αλλά παρόλα αυτά δεν μπορούμε και να μην πούμε ότι σήμερα οι κομματικοί μηχανισμοί έχουν φτάσει στο τέλος μιας πορείας.

Δεν μπορούμε να μην πούμε ότι στον ίδιο το δικό μας τον χώρο υπάρχουν παρέες, υπάρχουν κλειστά κυκλώματα, υπάρχουν καρέκλες και υπάρχει κόσμος ο οποίος δεν έχει καταλάβει την ανάγκη της συνεχούς ανανέωσης. Δεν έχει καταλάβει την ανάγκη της αξιολόγησης. Δεν έχει καταλάβει ότι κάποια στιγμή κάποιοι πρέπει να φεύγουν και κάποιοι άλλοι να έρχονται στη θέση τους. Και αυτό είναι απ’ τις μεγάλες προκλήσεις που έχουμε μπροστά μας.

Πριν από μερικές βδομάδες φίλες και φίλοι, περίπου ένα εκατομμύριο πολίτες, ένα εκατομμύριο συμπολίτες μας, πήγαν και ψήφισαν για ένα νέο Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, τον Γιώργο Παπανδρέου. Γιατί βγήκαν απ’ τα σπίτια τους όλοι αυτοί οι άνθρωποι; Υπήρχε περίπτωση να εκλεγεί κάποιος άλλος; Ένας ήταν υποψήφιος. Μόνο ένας.

Βγήκαν γιατί θέλησαν να δώσουν ένα μήνυμα. Θέλησαν να δώσουν ένα μήνυμα ρήξης, ένα μήνυμα τομών, ένα μήνυμα ανανέωσης. Θέλησαν να πουν ότι εμείς βλέπουμε αυτές τις αλλαγές, πολλές φορές τις θεωρούμε και δεδομένες, ίσως παραπάνω απ’ ότι έπρεπε. Πολλές φορές δεν αντιλαμβανόμαστε όλο τον κόπο, όλες τις θυσίες που έγιναν, για να γίνουν όλα αυτά που έγιναν στην Ελλάδα τα τελευταία 8 χρόνια.

Όμως θέλουμε παραπάνω, θέλουμε τα επόμενα βήματα και θέλουμε ακριβώς να μπορέσει, ξεκινώντας απ’ το ίδιο μας το Κόμμα, να κάνουμε αυτές τις ρήξεις και να αλλάξουμε την ελληνική κοινωνία, να αποδεχθούμε το καινούργιο.

Εγώ σ’ αυτό θέλω να συστρατευτώ και αυτή είναι η μεγάλη πρόκληση που θα δούμε τα επόμενα χρόνια μπροστά μας. Να μπορέσουμε να οικοδομήσουμε μία κοινωνία που επενδύει στον άνθρωπο. Μία κοινωνία που βάζει στόχους για τη μείωση της ανεργίας στα 6% στο πρόγραμμά μας. Μία κοινωνία που επενδύει στη γνώση, που επενδύει στην πληροφορία, που επενδύει σε ένα απελευθερωμένο εκπαιδευτικό σύστημα. Ένα εκπαιδευτικό σύστημα που δίνει τη δυνατότητα στο μαθητή να διαφοροποιείται, ανάλογα με τις δεξιότητές του, ανάλογα με τις γνώσεις του, ανάλογα μ΄ αυτά που θέλει να κάνει στη ζωή του.

Μία κοινωνία με ένα ισχυρό κοινωνικό κράτος, που να είναι όμως και πιο αποτελεσματικό απ’ ότι είναι σήμερα. Με ένα δίχτυ προστασίας που να καλύπτει όλους τους πολίτες. Όχι απλώς ένα ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, αλλά συνθήκες διαβίωσης και αξιοπρέπεια για όλους τους πολίτες σε όλη τη χώρα, όπου και αν βρίσκονται.

Μία κοινωνία που να επιβραβεύει την επιχειρηματικότητα. Μια κοινωνία που να επιβραβεύει το ρίσκο, που να δέχεται ότι ο νέος επιχειρηματίας όχι απλώς δεν πρέπει να τιμωρείται, όχι απλώς δεν πρέπει να δυσκολεύεται απ’ την λειτουργία του κράτους, αλλά πρέπει να έχει δίπλα του το κράτος αρωγό, πρέπει να έχει δίπλα του την πολιτεία αρωγό, με τεχνογνωσία, με συμβουλές, με πόρους όπου χρειαστεί, για να μπορέσει να δημιουργήσει, για να μπορέσει να κάνει καινούργια προϊόντα, καινούργιες υπηρεσίες.

Μια κοινωνία που δεν θα εγκαταλείψει τον αγροτικό της τομέα, αλλά θα τον ενισχύσει, θα τον κάνει πιο ανταγωνιστικό, θα ξαναφέρει πίσω νέους για να μπορέσουμε να κάνουμε μια σύγχρονη γεωργία, με δυναμικές καλλιέργειες, με βιολογικά προϊόντα.

Και τέλος βέβαια, μια κοινωνία η οποία να βασίζεται πάνω σε κάποιες σταθερές αξίες. Αξίες όπως η αξιολόγηση όλων, αξίες όπως η ηθική, αξίες όπως η αξιοπρέπεια, αξίες όπως η δυνατότητα του καθένα να συμμετέχει ενεργά στα κοινά. Να μπορεί στη γειτονιά του, στο κόμμα του, σε κάθε τοπική διαδικασία να είναι ένας μέρος ενός συνόλου, μιας κοινωνίας που προχωρά, που δεν φοβάται το αύριο.

Το μεγάλο ερώτημα για μας εδώ φίλες και φίλοι και για όσους σ’ αυτή την αίθουσα προέρχονται απ’ το νομό μας, απ’ το νομό Κοζάνης, είναι ποια είναι η θέση αυτού του νομού σ’ αυτή την καινούργια Ελλάδα που δημιουργείται. Ο νομός μας, το ξέρουμε, τα τελευταία χρόνια έχει αλλάξει πάρα πολύ.

Την τελευταία 8ετία η Δυτική Μακεδονία είχε πόρους, έχουν εισρεύσει πόροι στην περιοχή μας που ξεπερνούν τα 2 δις €. Θυμάστε όλοι το μεγάλο πρόγραμμα ανασυγκρότησης μετά απ’ τους σεισμούς. Απ’ το Β’ ΚΠΣ, το Γ’ ΚΠΣ, το Ταμείο Συνοχής, τις ιδιωτικές επενδύσεις, απ’ τις μεγάλες δημόσιες επενδύσεις της ΔΕΗ. Πόροι που μεταφράζονται σε συγκεκριμένα έργα, απ’ την Εγνατία και τους κάθετους άξονες, μέχρι το έργο του Ιλαρίωνα, το φράγμα της «Πραμόριτσας», μία σειρά από δομές για την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας, το ΒΙΟΠΑ, το Εκθεσιακό Κέντρο, δομές για την κοινωνική φροντίδα, καινούργια σχολεία σε όλο το νομό.

Μία εικόνα που έχει αλλάξει και όσοι από εσάς επισκέπτεστε το νομό σε αραιά διαστήματα, βλέπετε αυτή την αλλαγή μέρα με τη μέρα. Βλέπετε πως ένας νομός που παλιότερα ήταν απ’ τους φτωχότερους νομούς στη χώρα, σήμερα έχει ένα προϊόν ανά κάτοικο που ξεπερνάει το μέσο όρος της χώρας μας.

Βλέπετε ένα νομό στον οποίο υπάρχουν καινούργιες επενδύσεις, υπάρχουν καινούργια σπίτια, καινούργια αυτοκίνητα. Ένα νομό που αλλάζει πάρα πολύ γρήγορα. Όμως βλέπετε και ένα νόμο, ο οποίος έχει μια ανεργία στο 15%. Βλέπετε ένα νομό ο οποίος έχει σημαντικά προβλήματα περιβάλλοντος. Βλέπετε ένα νομό με απομακρυσμένες περιοχές, όπως το Βόιο, που δυσκολεύονται να ακολουθήσουν.

Και εδώ ερχόμαστε εμείς, το ΠΑΣΟΚ, ερχόμαστε εμείς οι νέοι πολιτικοί, για να σχεδιάσουμε, για να προτείνουμε, για να υλοποιήσουμε παρεμβάσεις, που θα μπορέσουν αυτό τον νομό να τον κάνουμε να συμβαδίσει με την υπόλοιπη χώρα τα επόμενα χρόνια.

Χρειάζεται τα επόμενα χρόνια στο νομό μας να δημιουργήσουμε μια νέα αναπτυξιακή ταυτότητα. Ξέρουμε όλοι μας ότι εδώ και πολλά χρόνια το μεγάλο βάρος της ΔΕΗ στην περιοχή μας, αποτέλεσε ένα δίκοπο μαχαίρι. Η ΔΕΗ ήταν η ατμομηχανή της ανάπτυξης, ήταν ο κύριος παράγοντας που ενίσχυε την απασχόληση.

Όμως ταυτόχρονα έπνιξε την επιχειρηματικότητα. Έπνιξε τις εναλλακτικές επενδύσεις. Έπνιξε τη δυνατότητα νέων ανθρώπων να έρθουν και να ασχοληθούν με άλλα πράγματα. Τώρα πια έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου αυτά τα ζητήματα αρχίζουν και γίνονται κυρίαρχα στο νομό μας. Η νέα αναπτυξιακή δραστηριότητα του νομού, μπορεί να χτιστεί γύρω από 3-4 μεγάλους πόλους.

Ο πρώτος και πιο σημαντικός είναι ο πόλος της γνώσης. Είναι η δυνατότητα που δίνεται στο νομό με την ίδρυση του καινούργιου Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, μια μεγάλη κατάκτηση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ για το νομό Κοζάνης και την καλύτερη λειτουργία του ΤΕΙ Δυτικής Μακεδονίας, του τρίτου μεγαλύτερου στη χώρα.

Το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας, ένα καινούργιο Πανεπιστήμιο που πρέπει να γίνει με εντελώς διαφορετικό τρόπο απ’ τα άλλα, πιο καινοτόμο, να λειτουργεί διαφορετικά, με μεγαλύτερη αυτοτέλεια, με μεγαλύτερη αυτοδυναμία, με περισσότερους αυτόνομους πόρους, έχει τη δυνατότητα να αποτελέσει έναν πρώτο πολύ μεγάλο πόλο ανάπτυξης και γύρω του να χτιστούν νέες επιχειρήσεις πάνω στη γνώση, πάνω στην τεχνολογία, νέες επιχειρήσεις με τεχνολογίες περιβάλλοντος, με νέα υλικά. Νέες επιχειρήσεις που θα μπορέσουν να οδηγήσουν σ’ αυτή τη διαφοροποίηση της οικονομικής δραστηριότητας.

Ένας δεύτερος πολύ μεγάλος πόλος στο νομό μας έχει να κάνει με όλο το περιβάλλον γύρω απ‘ τη ΔΕΗ. Εδώ και πάρα πολλά χρόνια μιλάμε για δορυφορικές επιχειρήσεις και εδώ και πάρα πολλά χρόνια δεν έχουμε καταφέρει το αυτονόητο, που είναι πώς να πείσουμε τους επιχειρηματίες της περιοχής και να πείσουμε αυτή τη μεγάλη επιχείρηση να αντλεί όλο το πλέγμα των υπηρεσιών και των προϊόντων που χρειάζεται απ’ το νομό και όχι παραπέρα. Από παπούτσια, μέχρι υλικά, μέχρι σωλήνες, μέχρι όλες τις προμήθειες που η ΔΕΗ κάνει και αυτή τη στιγμή στη συντριπτική της πλειοψηφία γίνονται εκτός νομού και εκτός περιφέρειας.

Μία προσπάθεια γύρω απ‘ τη δημιουργία αυτών των δορυφορικών επιχειρήσεων, θα δώσει τη δυνατότητα το να χτιστεί μια καινούργια επιχειρηματικότητα, γύρω απ’ αυτό τον ογκόλιθο που ξέρουμε, γιατί ο λιγνίτης έχει μέλλον ακόμα και ξέρουμε ότι αυτή η ΔΕΗ θα εξακολουθεί να έχει τεράστιο βάρος στην ανάπτυξη του νομού.

Ένας τρίτος πόλος έχει να κάνει με την αγροτική οικονομία. Ολόκληρες περιοχές του νομού μας, με έναν πληθυσμό αγροτικό ο οποίος γερνάει και ο οποίος ακόμα δεν έχει καταφέρει να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Εδώ το μεγάλο στοίχημα είναι ο νέος αγρότης. Είναι η στήριξή τους όχι απλώς με τους πόρους, αλλά η στήριξή τους με αποκεντρωμένες υπηρεσίες, με το γεωπόνο δίπλα του, με τον κτηνίατρο δίπλα στον κτηνοτρόφο, για να μπορέσουμε να πάμε σε νέες καλλιέργειες, να μπορέσουμε να αναβαθμίσουμε το προϊόν, να μπορέσουμε να έχουμε μεγαλύτερη εξαγωγική δραστηριότητα, να μπορέσουμε να ανοιχτούμε στα Βαλκάνια και στην Ευρώπη.

Ήδη στο νομό μας λειτουργούν εξαιρετικές επιχειρήσεις, οι οποίες μεταποιούν αγροτικά προϊόντα και τα πουλάνε στο εξωτερικό. Και εγώ πιστεύω ότι η αξιοποίηση αυτής της μεγάλης αγροτικής δυναμικής που έχει ο νομός, θα αποτελέσει ένα απ’ τους πόλους ανάπτυξης τα επόμενα χρόνια.

Και τέλος φίλες και φίλοι, ένας τελευταίος πόλος ανάπτυξης έχει να κάνει με την ομορφιά του τόπου μας. Έχει να κάνει με την πολιτιστική του παράδοση. Έχει να κάνει με τις δυνατότητες που έχουν πολλές περιοχές απ’ το Βόιο, μέχρι τα Καμβούνια, μέχρι το Μουρίκι, από την Λίμνη δίπλα στα Σέρβια, τη Λίμνη Πολυφίτου και τον Βελβεντό, όλες τις δυνατότητες που υπάρχουν για να γίνει αγροτουρισμός, να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε μονάδες ήπιας τουριστικής ανάπτυξης, οι οποίες να δέσουν με τα τοπικά προϊόντα, οι οποίες να μπορέσουν να οδηγήσουν σε μία καινούργια προσφορά υπηρεσιών.

Σκεφθείτε το, η Θεσσαλονίκη θα είναι σε δύο μόλις μήνες μία ώρα απ’ το νομό Κοζάνης. Η Θεσσαλονίκη θα είναι 1,5 ώρα απ’ το Βόλο. Η Θεσσαλονίκη θα είναι 1 ώρα και ένα τέταρτο απ‘ τη Σιάτιστα. Δίνει τεράστιες αναπτυξιακές δυνατότητες για τουρισμό του Σαββατοκύριακου, αλλά και μεγαλύτερες δυνατότητες κόσμου που να έρχεται να αγοράζει σπίτια, να ξαναφτιάχνει και να κάνει να ξαναζήσουν χωριά ολόκληρα, τα οποία αυτή τη στιγμή είναι εγκαταλελειμμένα.

Έχουμε πάρα πολλές δυνατότητες. Και βεβαίως αυτές οι δυνατότητες αυξάνονται παραπάνω άμα κλείσουμε και κάποια ζητήματα υποδομών. ¶μα κάνουμε την τελευταία μεγάλη αναπτυξιακή παρέμβαση που δεν έχουμε κάνει μέχρι σήμερα, που είναι η σύνδεση του νομού μας με την Λάρισα, με την κάθετη της Εγνατίας και άμα μπορέσουμε να συμπληρώσουμε τις ελλείψεις που έχουμε στο σύστημα υγείας, με την κάλυψη της έλλειψης των γιατρών, το πολύ μεγάλο, το κόσμημα που λέγεται Μποδοσάκειο Νοσοκομείο στην Πτολεμαϊδα, αλλά και βέβαια τη ριζική ανακαίνιση και αναβάθμιση του νοσοκομείου στην Κοζάνη.

Και τέλος φίλες και φίλοι, μείζον ζήτημα για το νομό μας και για την ανάπτυξη, είναι βεβαίως η προστασία του περιβάλλοντος. Για πολύ καιρό έχουμε κάνει μια συμφωνία με το διάβολο στο νομό. Όσο η ΔΕΗ αναπτυσσόταν, όσο η ΔΕΗ προσλάμβανε, τόσο το ζήτημα του περιβάλλοντος δεν αποτελούσε μεγάλη προτεραιότητα. Έχουμε φτάσει όμως σε ένα οριακό σημείο.

Και βλέπουμε ότι παρά τις παρεμβάσεις της πολιτείας, παρά τα δις για τα καινούργια φίλτρα, παρά τις προσπάθειες που έχει κάνει η ΔΕΗ για την ανάπλαση εδαφών, υπάρχει ακόμα πάρα πολύ δουλειά να γίνει. Και εδώ πρέπει εμείς οι πολιτικοί και όλη η τοπική κοινωνία, να κάνει με τη ΔΕΗ μία καινούργια συμφωνία. Να κάνουμε μία συμφωνία-πλαίσιο που αναφορά 3-4 ζητήματα που θα είναι κυρίαρχα για το νομό μας.

Συμφωνία γύρω απ’ τις προσλήψεις και τα θέματα της εντοπιότητας. Συμφωνία γύρω απ‘ τη χρήση των εδαφών που εγκαταλείπονται απ’ τη ΔΕΗ. Συμφωνία γύρω απ’ τις δορυφορικές επιχειρήσεις. Και το κυρίαρχο, συμφωνία για μια καλύτερη χρήση του περιβάλλοντος. Συμφωνία που έχει να κάνει με τον καλύτερο έλεγχο της ιπτάμενης τέφρας. Συμφωνία που έχει να κάνει με περισσότερα και καλύτερα φίλτρα. Συμφωνία που έχει να κάνει με τη χρήση του περιβάλλοντος σαν παραγωγικό συντελεστή και όχι απλώς σαν ένα υπόλειμμα της ανάπτυξης το οποίο φροντίζουμε στο τέλος.

Φίλες και φίλοι, οι περισσότεροι από εσάς με γνωρίσατε πριν από 4 χρόνια όταν για πρώτη φορά ήμουν υποψήφιος στο ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ στο νομό Κοζάνης. Οι παλιότεροι φίλοι ίσως ένιωσαν και μια έκπληξη όταν είδαν μια στροφή που πολλές φορές δεν την περίμεναν.

Οι κάτοικοι του νομού, οι πολίτες του νομού Κοζάνης, το 2000 είδαν δύο πράγματα στο πρόσωπό μου. Κατ’ αρχάς ένα όνομα, το οποίο έχει μια ιστορία στο νομό, ένα όνομα που συνδέεται βεβαίως με έναν μεγάλο πολιτικό τον Μιχάλη Παπακωνσταντίνου.

Ο Μιχάλης Παπακωνσταντίνου για πολλά χρόνια εκπροσώπησε το νομό Κοζάνης σαν βουλευτής της Ένωσης Κέντρου και αργότερα σαν βουλευτής και υπουργός της ΝΔ. Ήταν πάντα ένας άνθρωπος του κέντρου και ήταν ένας πολιτικός που έχει αφήσει ιστορία στο νομό με το έργο του, απ’ το Εφετείο μέχρι την τηλεθέρμανση, μέχρι μία σειρά από μικρές και μεγάλες παρεμβάσεις που έχουν αλλάξει την όψη του νομού.

Αυτή την κληρονομιά εγώ την αισθάνομαι. Είναι βαριά και θέλω να την τιμήσω. Και ήταν και ένας απ’ τους πρώτους λόγους για τους οποίους θέλησα να μπω ενεργά στα πολιτικά δρώμενα του νομού Κοζάνης.

Το δεύτερο στοιχείο το οποίο είδατε πολύ από εσάς, ήταν μια διαφορετική πορεία. Μια πορεία που πολλοί απ’ τους φίλους που εισηγήθηκαν στην αρχή έδωσαν μερικά στοιχεία της. Μία πορεία με πολλά χρόνια σπουδών και καριέρας στο εξωτερικό, που με γέμισαν με εμπειρίες, μία πορεία που σημαδεύτηκε απ’ τη μεγάλη τιμή να συνεργαστώ με τον πετυχημένο Πρωθυπουργό της 8ετίας τον Κώστα Σημίτη σαν σύμβουλός του.

Μια πορεία που συνεχίστηκε με τη διαχείριση ενός πολύ μεγάλου προγράμματος, του προγράμματος για την Κοινωνία της Πληροφορίας. Και εδώ χαίρομαι ιδιαίτερα που σ’ αυτή την αίθουσα υπάρχουν πολλοί με τους οποίους συνεργάστηκα. Υπάρχει επίσης και ο Γιάννης Καλογήρου ο οποίος με διαδέχθηκε σ’ αυτή τη θέση.

Ένα πρόγραμμα με το οποίο επιχειρήσαμε να βάλουμε την Ελλάδα στην νέα εποχή. Ένα πρόγραμμα με το οποίο κάθε γυμνάσιο, κάθε λύκειο της χώρας έχει σύγχρονα εργαστήρια πληροφορικής. Και βέβαια όλα τα γυμνάσια και τα λύκεια του νομού Κοζάνης. Και όλο και περισσότερα δημοτικά σχολεία.

Ένα πρόγραμμα με το οποίο χρηματοδοτήθηκαν όλα τα Κέντρα Εξυπηρέτησης Πολιτών σε όλη την Ελλάδα, κάτι που δεν είναι πάρα πολύ γνωστό, αλλά όμως έχει αλλάξει λίγο-πολύ την όψη της δημόσιας διοίκησης. Ένα πρόγραμμα που έχει επιχειρήσει να δώσει σε κάθε μικρή επιχείρηση την πρώτη γεύση του τι σημαίνει η νέα εποχή, του τι σημαίνει η εποχή της τεχνολογίας.

Ένα πρόγραμμα που είχα την μεγάλη τιμή μαζί με πολλούς συνεργάτες, κάποιοι απ’ αυτούς είναι εδώ, να ξεκινήσουμε να βάλουμε μπροστά και να συνεχίσει τώρα μια πορεία που είμαι σίγουρος ότι θα είναι πολύ πετυχημένη.

Στη συνέχεια είχα την πολύ μεγάλη τύχη να συνεργαστώ με τον σημερινό Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ τον Γιώργο Παπανδρέου κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ξεκίνησε μια συνεργασία που αποτυπώθηκε και αργότερα και συμπληρώθηκε με τη συμμετοχή μου στο επιτελείο που ετοίμασε το οικονομικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ και την επόμενη 4ετία.

Μία πορεία που σημαδεύτηκε απ’ τον συντονισμό της Χάρτας Σύγκλισης, του προγράμματος του συγκεκριμένου, των στόχων, των χρονοδιαγραμμάτων και των πολιτικών που θα ακολουθήσουν τα επόμενα χρόνια, απ’ τη μείωση της ανεργίας, μέχρι την αύξηση των επενδύσεων στην παιδεία, απ’ τις συγκεκριμένες πολιτικές για την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας μέχρι τις πολιτικές στο χώρο της παιδείας. Μία πρωτόγνωρη προσπάθεια για τη χώρα μας, που δεν είχε ποτέ εδώ και ενώ είχε επιχειρηθεί σε πολλές άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Και βέβαια μία πορεία που σημαδεύτηκε απ’ την τιμή που μου έκανε το Εκτελεστικό Γραφείο του Κόμματος να με τοποθετήσει Διευθυντή του ΠΑΣΟΚ, για να μπορέσω να βοηθήσω τον Μιχάλη Χρυσοχοϊδη για να ανοίξουμε καινούργιους δρόμους, για ένα οργανισμό που ξέρουμε ότι είναι κουρασμένος, για έναν οργανισμό όμως που έχει καταφέρει απ’ το παρελθόν να εκφράσει ότι πιο δυναμικό και ότι πιο καινοτόμο στην ελληνική κοινωνία.

Σήμερα στέκομαι μπροστά σας και σας ζητώ δύο πράγματα. Σας ζητώ κατ’ αρχάς να στηρίξουμε αυτή τη μεγάλη προσπάθεια που γίνεται αυτή τη στιγμή απ’ το Γιώργο Παπανδρέου. Να γυρίσουμε μια σελίδα. Αυτή τη μεγάλη προσπάθεια που γίνεται να αδράξουμε τις καινούργιες ευκαιρίες για τη χώρα μας.

Ο Γιώργος Παπανδρέου έχει χτυπήσει μια φλέβα στον Έλληνα. Αυτό το βλέπουμε και απ’ τους ανθρώπους οι οποίοι εδώ και πολλά χρόνια είχαν σταματήσει να ασχολούνται με την πολιτική, τους ανθρώπους που είχαν απογοητευτεί, τους ανθρώπους που κάπου είχαν αισθανθεί ότι ξεπερνιόνται απ’ τα πράγματα. Αλλά το βλέπουμε ακόμα περισσότερο απ’ όλους τους νέους ανθρώπους που έρχονται και συμπορεύονται και θέλουν να εκφραστεί αυτό το καινούργιο, αυτή η νέα εποχή.

Σας ζητώ τις 7 μέρες που μένουν, να πάμε σε κάθε αναποφάσιστο, να πάμε στον κάθε ένα που μπορεί για τον α’ ή για τον β’ λόγο να αισθάνεται προσωπικές πικρίες, να του πούμε το εξής: Να του πούμε ότι πίσω μας έχουμε μια 8ετία για την οποία πρέπει να είμαστε όλοι περήφανοι.

Να του πούμε ότι αυτή η 8ετία έχει αλλάξει την Ελλάδα και να του πούμε ότι αυτό το Κόμμα, αυτό το μεγάλο προοδευτικό Κίνημα, αυτή η μεγάλη Προοδευτική Παράταξη, η οποία είναι και ευρύτερη του ΠΑΣΟΚ και η οποία πιάνει ένα ολόκληρο πολιτικό χώρο, εκφράζει ότι καλύτερο έχει να δώσει αυτή τη στιγμή στη χώρα μας. Και ότι απέναντί της βρίσκεται μία εναλλακτική πρόταση συντήρησης, η οποία θα πάει τη χώρα πίσω.

Σας ζητώ τις επόμενες 8 μέρες να κινητοποιηθούμε για να μπορέσουμε να κλείσουμε αυτή τη διαφορά και στις 8 Μαρτίου να είναι Πρωθυπουργός της χώρας ο Γιώργος Παπανδρέου.

Και τέλος φίλες και φίλοι, σας ζητώ και κάτι άλλο. Σας ζητώ να στηρίξουμε το νέο. Σας ζητώ να στηρίξουμε τους νέους πολιτικούς, γιατί αυτό που βλέπουμε να γίνεται αυτή τη στιγμή, είναι να έρχεται μια νέα γενιά ανθρώπων στο προσκήνιο. Μια γενιά ανθρώπων με διαφορετικές παραστάσεις, με διαφορετικές δεξιότητες, με μια φρέσκια ματιά στα πράγματα.

Αυτοί οι άνθρωποι θα πλαισιώσουν αυτή την καινούργια προσπάθεια. Θα πλαισιώσουν τον Γιώργο Παπανδρέου στα επόμενα βήματα. Θέλω να είμαι ένας απ’ αυτή τη γενιά. Θέλω να μπορέσω τα επόμενα χρόνια να βοηθήσω και να επιστρέψω στο νομό μου όλα αυτά τα οποία έχω κερδίσει στη ζωή.

Ήμουν τυχερός. Και θέλω να μπορέσω να έχω την ευκαιρία να τα δώσω πίσω, για να μπορέσω να τον στηρίξω απ’ το Ελληνικό Κοινοβούλιο και από άλλες θέσεις ευθύνης. Σας καλώ να στηρίξουμε το νέο και να ξαναβάλουμε την πολιτική στις καρδιές των ανθρώπων. Ευχαριστώ πάρα πολύ.

Tο συνέδριο αυτό πρέπει να αποτελέσει τομή για το ΠAΣOK. Tο Kίνημα δεν έχει την πολυτέλεια να μείνει σε συνθηματολογίες (αναδρομή στην ιστορική πορεία του, επικλήσεις σε ενότητα, ανάγκη για «επανασύνδεση» με το λαϊκό κίνημα κ.λ.π.), ούτε σε νεφελώματα περί «άλλων πολιτικών». Tο συνέδριο αυτό πρέπει να απαντήσει στα βασικά πολιτικά ερωτήματα: Ποια πρέπει να είναι η ιδεολογία ενός σύγχρονου προοδευτικού αριστερού κόμματος στον 21^ο αιώνα; Πως αντιμετωπίζουμε τις σύγχρονες – οικονομικές, πολιτικές, κοινωνικές – προκλήσεις της εποχής; Πρέπει να επαναδιατυπώσει και να ξαναδώσει πολιτικό περιεχόμενο στο κοινωνικό αίτημα του εκσυγχρονισμού της ελληνικής κοινωνίας;

Iδεολογία

Tο συνέδριο αυτό πρέπει να προωθήσει μια διαφορετική αντίληψη από εκείνη που κυριαρχεί σήμερα στον κομματικό μηχανισμό. Θα πρέπει, κατ’ αρχήν, να πούμε ξεκάθαρα και χωρίς περιστροφές κάποια πράγματα. Nα δούμε κάποια ζητήματα της κυρίαρχης ιδεολογίας στο κίνημα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πολλά στοιχεία της ιδεολογικής μας ταυτότητας ήταν αποτέλεσμα της ιστορικής συγκυρίας της μεταπολίτευσης. Έπαιξαν τεράστιο ρόλο στα κοινωνικά πράγματα αλλά η προσφορά τους τέλειωσε. H ελληνική κοινωνία ξεκίνησε ένα νέο κεφάλαιο και το ίδιο πρέπει να πράξει και το ΠAΣOK, το οποίο – ας μην ξεχνάμε – ξεκίνησε με άρνηση στην ευρωπαϊκή ενοποίηση, ξεκίνησε με άρνηση στους μηχανισμούς της αγοράς, ξεκίνησε με σχεδόν αποκλειστική έμφαση στις κοινωνικές δομές κολεκτιβιστικού χαρακτήρα. Tο ΠAΣOK για να επιζήσει πρέπει να αλλάξει· και το βάθος αυτής της αλλαγής πρέπει να συζητήσουμε στο συνέδριο.

Έτσι μ’ αυτό το σύντομο άρθρο θα επιχειρήσω να συμβάλλω στη συζήτηση καταθέτοντας (σχεδόν τηλεγραφικά) ένα πλαίσιο αρχών και πολιτικών, η καθεμιά από τις οποίες βέβαια χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση και συζήτηση.

H οικονομία

Ας ξεκινήσουμε με μια διαπίστωση. Η Ελληνική οικονομία βρίσκεται στα καλύτερα επίπεδα που είχαμε ποτέ, με ψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και σταθερό μακροοικονομικό πλαίσιο. Έχουν κατακτηθεί βασικά ζητήματα σταθερότητας: χαμηλός πληθωρισμός, μείωση δημοσίων δαπανών, και για πρώτη φορά μειώθηκε το δημόσιο χρέος. Όλα αυτά δεν είναι απλώς αριθμοί αποτυπωμένοι στο χαρτί. Έχουν άμεση επίπτωση στη τσέπη και στην ευημερία όλων μας. Η οικονομία, σήμερα, μας επιτρέπει να σταματήσουμε τη φιλολογία και τη μιζέρια περί φτωχής Ελλάδας, γιατί η Ελλάδα είναι πια στις 20 πιο ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου.

Διαρθρωτικές αλλαγές

Το πρόβλημα όμως είναι πως θα διατηρηθούν αυτές οι αδιαμφισβήτητες επιτυχίες της τελευταίας 6ετίας και πως θα συμμετάσχουν όλοι στην ανάπτυξη. H απάντηση είναι απλή και είναι μία: διαρθρωτικές αλλαγές σε όλους τους τομείς της οικονομίας για να προωθηθεί η επιχειρηματικότητα και η παραγωγικότητα. Απελευθέρωση αγορών που μέχρι χθες ήταν κλειστές, για καλύτερη ποιότητα αγαθών και υπηρεσιών, για χαμηλότερες τιμές, για περισσότερες επενδύσεις και για αύξηση της απασχόλησης. Εμβάθυνση στη διαδικασία των αποκρατικοποιήσεων, με το δημόσιο να αποσύρεται από τους τομείς στους οποίους είχε κυρίαρχο ρόλο μέχρι τώρα. Το κράτος έχει σημαντικό ρόλο μπροστά του, έχει πολλές λειτουργίες να επιτελέσει. Δεν μπορεί όμως, ούτε έχει κανένα λόγο να διατηρεί καζίνο, να είναι βασικός μέτοχος του ΟΤΕ, να κυριαρχεί στις αεροπορικές συγκοινωνίες, και σε μια σειρά άλλων τομέων όπου το τοπίο μεταβάλλεται τόσο γρήγορα, που μονάχα οι ανταγωνιζόμενοι ιδιώτες επενδυτές μπορούν να προσαρμοστούν γρήγορα.

Mείωση του κράτους όμως δεν σημαίνει ταυτόχρονη κι ανάλογη διόγκωση του ιδιωτικού τομέα. Yπάρχει και ο τρίτος τομέας της οικονομίας που απαρτίζεται από την τοπική αυτοδιοίκηση, τους μη κερδοσκοπικούς φορείς, τις μη κυβερνητικές οργανώσεις, την κοινωνία των πολιτών. Όλοι αυτοί έχουν ένα ιστορικό στοίχημα μπροστά τους να μπουν στην οικονομική διαδικασία, να παράσχουν υπηρεσίες (π.χ. παιδείας), να καλύψουν τα κενά που η αναπόφευκτη υποχώρηση του κράτους θα αφήσει. Tο στοίχημα δεν είναι τελικά το νεφέλωμα της «άλλης πολιτικής» που υπονοεί την διατήρηση των αντιπαραγωγικών και αντιδημοκρατικών δομών του κράτους, αλλά όλες οι «πραγματικές, τοπικές και τομεακές πολιτικές» για ευέλικτες μονάδες που θα κατανείμουν καλύτερα τις δεξιότητες και τα αποτελέσματα της οικονομικής διαδικασίας.

Aγορά κεφαλαίου κι εργασίας

Διαρθρωτικές αλλαγές χρειάζονται και στις αγορές κεφαλαίου και εργασίας. Στην αγορά κεφαλαίου δεν αρκούν τα χαμηλά επιτόκια. Πρέπει να δημιουργήσουμε συνθήκες ώστε να υπάρξουν επενδυτές πρόθυμοι να πάρουν το ρίσκο και να χρηματοδοτήσουν νέες, μικρές και μικρομεσαίες επιχειρήσεις – η ζωή κάθε δυναμικής οικονομίας — για να μπορούν να αναπτυχθούν. Αντίστοιχα, στην αγορά εργασίας πρέπει να βρεθεί εκείνη η δύσκολη ισορροπία ανάμεσα στην υπερβολική προστασία του εργαζόμενου και στο κόστος που αυτή η προστασία έχει στην επιχείρηση, άρα και στην απασχόληση. Ένα ευέλικτο σύστημα, με θεσμικό πλαίσιο που επιτρέπει και τη μερική απασχόληση (για όσους το θέλουν) με χαμηλότερα κόστη για τον εργοδότη και χαμηλότερη φορολογία, ευνοεί τις επενδύσεις και δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας. Η εμπειρία από άλλα Ευρωπαϊκά κράτη (Oλλανδία, Ιρλανδία) δείχνει το δρόμο: τα κοινωνικά συμβόλαια ανάμεσα στους εργαζομένους, εργοδότες και στο κράτος επέτρεψαν την αλλαγή της εργασιακής νομοθεσίας και μέσω διαλόγου οδήγησαν στην δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Αυτό βέβαια προϋποθέτει και αλλαγές στην εκπροσώπηση του εργατικού κινήματος το οποίο σήμερα σε μεγάλο βαθμό εκπροσωπεί τους εργαζόμενους στο δημόσιο τομέα, ελάχιστα τους χαμηλόμισθους του ιδιωτικού τομέα και σχεδόν καθόλου τους ανέργους.

Φορολογία

Tο φορολογικό σύστημα αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα έχει αντιαναπτυξιακό χαρακτήρα. Επειδή στη χώρα ανθεί η φοροδιαφυγή δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος. Όσο πιο σκληρό το φορολογικό σύστημα τόσο περισσότερο προσπαθούμε να φοροδιαφύγουμε και όσο περισσότερο φοροδιαφεύγουμε τόσο περισσότερο φορτώνουμε με ρυθμίσεις το φορολογικό σύστημα για να πιάνει ακριβώς ότι φοροδιαφεύγει. Eίναι σαφές, όμως, ότι το φορολογικό σύστημα έχει φτάσει στα όρια του. Tιμωρεί την εργασία και την επιχειρηματικότητα με υπερβολικά υψηλούς φορολογικούς συντελεστές, με δύσκαμπτες όσο και παράλογες ρυθμίσεις. Στη μεγάλη φορολογική μεταρρύθμιση που έρχεται, πρέπει να μειωθούν οι φορολογικοί συντελεστές στα φυσικά πρόσωπα και στις επιχειρήσεις, αλλά και να απλοποιήσουμε ριζικά το σύστημα για να μειωθεί το κόστος παρακολούθησης της φορολογητέας ύλης από το κράτος, και να διευκολύνουμε τη ζωή του απλού πολίτη αλλά και των επιχειρήσεων.

Kοινωνικό κράτος

H δομή του κοινωνικού κράτους, που σήμερα συντηρούμε, απαγορεύει σε ένα μέρος του πληθυσμού να συμμετάσχει στη διαδικασία ανάπτυξης. Δεν έχουμε καταφέρει να αναδιανείμουμε ένα μέρος του πλεονάσματος που έχει δημιουργηθεί και αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα. Tο πρόβλημα δεν εστιάζεται στην μεσαία τάξη, η οποία — ας μη το κρύψουμε — έχει συμμετάσχει πλήρως στην ανάπτυξη και παρουσιάζει μια ευημερία που αποτυπώνεται σε μια σειρά δεικτών, από την διασκέδαση μέχρι και την κατανάλωση.

Yπάρχει όμως ένα αφανές κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που χρειάζεται άμεσα την προστασία του κοινωνικού κράτους. Eίναι αφανές διότι δεν έχει μηχανισμούς πίεσης στην πολιτική εξουσία, δεν εκπροσωπείται από τους μαζικούς φορείς και μπαίνει στη σούμα των διεκδικήσεων ως φτωχός συγγενής και άλλοθι, για την παροχή προνομίων. Πρέπει κατ’ αρχήν να ανακαλύψουμε, αυτό το κομμάτι, να το οριοθετήσουμε και να του παράσχουμε όλα όσα σήμερα ως κοινωνία και κράτος του αφαιρούμε. Πρέπει να ξαναδούμε τους μηχανισμούς κατανομής της κοινωνικής προστασίας, γιατί σήμερα δεν επιδοτούμε την φτώχεια, αλλά τους μηχανισμούς καταπολέμησής της. Δεν παρέχουμε πραγματικά δωρεάν παιδεία και υγεία, ούτε φυσικά υψηλής ποιότητας υπηρεσίες σε αυτούς τους τομείς. Tα σημαντικά κονδύλια που διατίθενται για το κοινωνικό κράτος, δεν πάνε σ’ ένα μεγάλο ποσοστό σε αυτούς που τα έχουν ανάγκη, αλλά διαχέονται στον υπέρογκο γραφειοκρατικό μηχανισμό που έχουμε δημιουργήσει και κατ’ ευφημισμό ονομάζουμε «κοινωνικό κράτος».

Tο διεθνές περιβάλλον

H διεθνής οικονομική συγκυρία είναι δύσκολη και καθίσταται δυσκολότερη μετά τα τρομοκρατικά χτυπήματα στη Nέα Yόρκη. Όλα δείχνουν πως η διεθνής οικονομία μπαίνει σε περίοδο κάμψης. Aυτό δεν πρέπει να μας φοβίζει γιατί η ελληνική οικονομία έχει κάποια πλεονεκτήματα τα επόμενα χρόνια που θα της επιτρέψουν, όχι να αγνοήσει εντελώς την διεθνή οικονομική συγκυρία, αλλά να επηρεαστεί λιγότερο αρνητικά από ότι άλλες χώρες. Η παραγωγική αξιοποίηση των πόρων των Κοινοτικών Ταμείων, αλλά και τα οφέλη από τις διαρθρωτικές αλλαγές θα μας βοηθήσουν για να διατηρήσουμε υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης. Πέρα όμως από την οικονομία, μπαίνουμε σε μία επικίνδυνη περίοδο διεθνούς πολιτικής αβεβαιότητας και αστάθειας. Εδώ πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι: τα συμφέροντα της χώρας μας βρίσκονται στην αλληλεγγύη με την Ευρωπαϊκή οικογένεια, στην προάσπιση με όποιο τρόπο χρειαστεί των ιδεών της ανοιχτής κοινωνίας, στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας, και όχι σε μία εσωστρεφή και τριτοκοσμική θεώρηση των γεγονότων που απομονώνει και περιθωριοποιεί.

O δρόμος δεν είναι εύκολος, αλλά αν δούμε πίσω μας – τι πετύχαμε τα τελευταία έξι χρόνια – μπορούμε τεκμηριωμένα να αισιοδοξούμε. TO ΠAΣOK έχει σημαντικό ρόλο να παίξει στην μελλοντική πορεία των πραγμάτων. Aρκεί να συζητήσει επί πραγματικών δεδομένων, χωρίς συνθηματολογίες και μελοδραματισμούς. Δεν χρειαζόμαστε «άλλη πολιτική», απαιτούμε πολιτική που έχει ως βάση της την πραγματικότητα.

* Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου είναι Ειδικός Γραμματέας στο Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας. Ήταν υποψήφιος του ΠΑΣΟΚ στο Νομό Κοζάνης στις τελευταίες εκλογές