Γιώργος Παπακωνσταντίνου » Πολιτική

Άρθρο στην εφημερίδα «ΗΜΕΡΗΣΙΑ»

Αλέκος Αθανασιάδης — Sat, 03 Oct 2009 07:11:03 +0000

Το ΠΑΣΟΚ έκανε εξαρχής σαφείς στρατηγικές επιλογές όσον αφορά την προεκλογική εκστρατεία που ολοκληρώνεται με τη ψήφο των πολιτών αύριο. Σε μια συγκυρία στην οποία έχει κλονιστεί η αξιοπιστία της πολιτικής και η φερεγγυότητα του πολιτικού συστήματος, ενώ δοκιμάζεται καθημερινά η μέση ελληνική οικογένεια που αναζητεί αγωνιωδώς ένα παράθυρο ελπίδας για το αύριο, το ΠΑΣΟΚ όφειλε να προσέλθει ενώπιον των πολιτών με απολύτως σαφείς θέσεις, λόγο που δίνει το βάρος στις δικές μας προτάσεις αλλά και με μια καμπάνια που σέβεται τους πολίτες και δίνει από τώρα το στίγμα των αξιών που το ΠΑΣΟΚ θα υπηρετήσει ως κυβέρνηση.

Πρώτη μας πράξη, μια εκστρατεία υπό το τρίπτυχο: καθαρά λεφτά – καθαρό περιβάλλον – καθαρές κουβέντες. Διαφανής χρηματοδότηση της προεκλογικής εκστρατείας μόνο από την κρατική επιχορήγηση και τις εισφορές των μελών μας, με ανάρτηση των δαπανών στο διαδίκτυο. Σεβασμός στο περιβάλλον, με μόνο ένα φυλλάδιο για κάθε υποψήφιο, κατάργηση της αφισοκόλλησης αλλά και της χρήσης γιγαντοαφισών. Αναβάθμιση του πολιτικού λόγου για την οποία προτείναμε τηλεοπτικές συζητήσεις που επιτρέπουν τον άμεσο διάλογο και την ουσιαστική πολιτική αντιπαράθεση. Κάναμε πράξεις αυτές μας τις δεσμεύσεις.

Το σύνολο της εκστρατείας μας έδωσε έμφαση στο σχέδιο που προτείνουμε στους πολίτες. Στη ΔΕΘ, ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ περιέγραψε ένα φιλόδοξο όραμα για τη χώρα αλλά και ένα πολύ συγκεκριμένο σχέδιο -με αναλυτικά μέτρα, νομοσχέδια και χρονοδιαγράμματα- για να βγούμε το ταχύτερο δυνατό από την κρίση αλλά και να κάνουμε άμεσα βήματα για ένα ευνομούμενο κράτος και για την αλλαγή του τρόπου διακυβέρνησης της χώρας. Αυτό ήταν και το περιεχόμενο των διαφημιστικών μας μηνυμάτων, των ομιλιών του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ και των τοποθετήσεων του στους τηλεοπτικούς διαλόγους και τις συνεντεύξεις του.

Η εκστρατεία μας έτυχε ιδιαίτερα θετικής αποδοχής από τους πολίτες. Γιατί τους έδειξε ένα δρόμο φιλόδοξο, δύσκολο, αλλά ελπιδοφόρο και απαντούσε με σαφήνεια στα κύρια ερωτήματα που συνοδεύουν τις μεγάλες αποφάσεις για το μέλλον: πού θέλουμε να πάμε, γιατί, με ποιους και πώς. Γιατί πρόβαλλε ένα δρόμο ενότητας των Ελλήνων, μακριά από τεχνητούς διχασμούς και πολώσεις. Αυτό έδωσε ελπίδα και σιγουριά στους Έλληνες πολίτες.

Στον αντίποδα, η ΝΔ διεξήγαγε μια αμυντική, διχαστική, πολωτική και κινδυνολογική εκστρατεία, επικεντρωμένη σε αρνητικά μηνύματα. Μέχρι τώρα γνωρίζαμε πως οι κυβερνήσεις προσέρχονται στις εκλογικές αναμετρήσεις υπερασπιζόμενες και προβάλλοντας το έργο τους. Οι αντιπολιτεύσεις είναι αυτές που ασκούν κριτική. Η ΝΔ δεν ήταν σε θέση να τηρήσει τον αυτονόητο αυτό κανόνα. Δεν της το επέτρεπαν τα κυβερνητικά της πεπραγμένα. Η θέση της βρέθηκε εξαρχής υπονομευμένη, γιατί δεν πρόβαλλε κανένα όραμα, κανένα συγκεκριμένο σχέδιο για τη χώρα. Γιατί δεν ήταν σε θέση να εξηγήσει για ποιο λόγο διεκδικεί μια τρίτη κυβερνητική θητεία, πώς και γιατί θα πετύχει σε όσα απέτυχε παταγωδώς μέχρι σήμερα, γιατί οι πολίτες δεν θα ζήσουν «μία από τα ίδια».

Δεν είχε λοιπόν άλλη επιλογή από το να ακολουθήσει μια τακτική εξ ορισμού χαμηλής αποτελεσματικότητας, επικεντρωμένη στην κριτική των προτάσεων του ΠΑΣΟΚ. Συμπεριφέρθηκε ως δύναμη που έχει αναλάβει ήδη καθήκοντα αντιπολίτευσης, θέτοντας τεχνητά διλήμματα, επιχειρώντας να καλλιεργήσει φόβο, να τρομάξει. Είναι χαρακτηριστικό πως η συντριπτική πλειοψηφία των διαφημιστικών καταχωρήσεων της ΝΔ είχε αρνητικό περιεχόμενο κατά του ΠΑΣΟΚ.

Όμως, ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες οξύτατης κρίσης, δεν κερδίζεις χωρίς θετικό λόγο, δεν εμπνέεις εμπιστοσύνη αν δεν μιλήσεις για λύσεις, αν δεν δείξεις το δρόμο που προτείνεις. Η ρητορική «είμαι υπεύθυνος, σας λέω την αλήθεια, ψηφίστε με» δεν έχει απήχηση όταν διαψεύδεται πλήρως από τις πράξεις μιας εξαετούς διακυβέρνησης. Γι αυτό το δίλημμα περί «υπευθυνότητας ή ανευθυνότητας» δεν μπόρεσε να επισκιάσει το πραγματικό δίλημμα των εκλογών: θα συνεχίσουμε τον ίδιο δρόμο που μας οδήγησε στο τέλμα ή θα αλλάξουμε όλοι μαζί πορεία;

Την απάντηση θα δώσουν αύριο οι πολίτες.

Μπορούμε να αναστρέψουμε την πορεία παρακμής

Αλέκος Αθανασιάδης — Fri, 18 Sep 2009 21:09:05 +0000

Στις 4 Οκτωβρίου, οι πολίτες θα ψηφίσουν σε μια συγκυρία πολλαπλής κρίσης, αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών, κατευθύνσεων της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Ο απολογισμός της ΝΔ μετά από πεντέμισι χρόνια στην εξουσία είναι η συνολική επιδείνωση της θέσης της μέσης Ελληνικής οικογένειας και η οπισθοδρόμηση της χώρας μας συνολικά.

Όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι η κρίση είναι βαθειά. Έχει να κάνει με τα δημοσιονομικά της χώρας, με τη διόγκωση της σπατάλης και την εκτίναξη των ελλειμμάτων και του χρέους. Έχει να κάνει με την ανάπτυξη, την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας. Έχει να κάνει με το κοινωνικό κράτος, την απαξίωση και υποχρηματοδότησή του. Έχει να κάνει με το κύρος της χώρας διεθνώς. Έχει τέλος να κάνει με τους θεσμούς, την έλλειψη αξιοκρατίας στη δημόσια διοίκηση, την περιφρόνηση του ίδιου του Κοινοβουλίου.

Πρέπει σε αυτές τις εκλογές να δοθεί τέλος στην ακυβερνησία, στην αδιαφάνεια, στο σημερινό τέλμα. Να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη και το αίσθημα δικαίου μεταξύ των πολιτών και του κράτους. Και το ΠΑΣΟΚ είναι το κόμμα που μπορεί να εμπνεύσει στον πολίτη την εμπιστοσύνη, εμπιστοσύνη για να οδηγήσει τη χώρα στα επόμενα βήματα. Να εφαρμόσει ένα ολοκληρωμένο και αξιόπιστο σχέδιο για την ανόρθωση του κοινωνικού κράτους και την ανάταξη της οικονομίας. Με άμεσα μέτρα αναζωογόνησης της οικονομικής δραστηριότητας και αποκατάστασης της ρευστότητας στην αγορά. Με ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα. Με ριζικές τομές στην λειτουργία του κράτους που όλοι ξέρουμε πόσο πελατειακό, συγκεντρωτικό και αναποτελεσματικό είναι. Με κανόνες διαφάνειας, ελέγχου, αξιολόγησης και λογοδοσίας παντού. Με ένα προοδευτικό μοντέλο ανάπτυξης με έμφαση στην πράσινη ανάπτυξη, τις νέες τεχνολογίες, τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

Στις εκλογές αυτές κρίνεται το μέλλον της χώρας, το μέλλον του έλληνα πολίτη, η ευημερία του και η ασφάλειά του. Πρέπει με την ψήφο μας στις εκλογές να ανοίξουμε νέους δρόμους, για να διασώσουμε την οικονομία μας, για να στηρίξουμε το κοινωνικό κράτος, την παιδεία, την υγεία.

Ο δρόμος δεν είναι εύκολος. Αλλά η ανάγκη να δώσουμε το συντομότερο δυνατό λύσεις στα προβλήματα της χώρας και να αναστρέψουμε την πορεία παρακμής είναι αδιαπραγμάτευτη. Ξέρουμε να παραλαμβάνουμε τη χώρα σε δύσκολες καταστάσεις. Το 1993, παραλάβαμε μια χώρα σε κατάρρευση, με αρνητικούς ρυθμούς ανάπτυξης και τεράστιο χρέος. Καταφέραμε όμως να βάλουμε τη χώρα σε ένα κύκλο ανάπτυξης και κοινωνικής συνοχής. Το ίδιο θα κάνουμε και τώρα, μετά τις εκλογές.

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στον ιστοχώρο www.eklogika.gr/debates/6 στις 18/9/09.

Γιατί έχασε η Ευρωπαϊκή Κεντροαριστερά

Αλέκος Αθανασιάδης — Tue, 04 Aug 2009 09:08:46 +0000

Στις πρόσφατες ευρωεκλογές, καταγράφηκε ένα, εκ πρώτης όψεως, απροσδόκητο και παράδοξο φαινόμενο: την ώρα της κορύφωσης της μεγαλύτερης μεταπολεμικής κρίσης του διεθνούς καπιταλιστικού συστήματος, υποχώρησαν στην ΕΕ σημαντικά οι δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας και της κεντροαριστεράς, που αμφισβητούσαν τον τρόπο με τον οποίο οικοδομήθηκε αυτό το σύστημα, ενώ αύξησαν την επιρροή τους οι δυνάμεις της κεντροδεξιάς, στις πολιτικές των οποίων οφείλεται η κρίση! Ασφαλώς, η επικράτηση της κεντροδεξιάς στις πρόσφατες αυτές εκλογές, είναι ένα σύνθετο φαινόμενο με σημαντικές εθνικές ιδιαιτερότητες, που εξηγούν εν μέρει το αποτέλεσμα.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι Εργατικοί πλήρωσαν το κόστος της μακροχρόνιας παραμονής τους στην εξουσία, καθώς και τη μεγάλη ένταση της κρίσης στη χώρα, λόγω της βαρύτητας του χρηματοπιστωτικού συστήματος στην εγχώρια οικονομία, αλλά και την έκθεσή του στους ίδιους κινδύνους που επέφεραν την κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος των ΗΠΑ.
Στη Γαλλία, το Σοσιαλιστικό Κόμμα πλήρωσε το κόστος των εσωτερικών διαιρέσεών του και της σύγχυσης που έχει προκαλέσει στην κοινή γνώμη η τακτική προσηλυτισμού στελεχών της κεντροαριστεράς, που εφάρμοσε ο Πρόεδρος Σαρκοζί. Επιπροσθέτως, η κάθοδος στις ευρωεκλογές συνδυασμού υπό το χαρισματικό Κον Μπεντίτ -που σχεδόν ισοψήφησε με το Σοσιαλιστικό Κόμμα- συνέβαλε στη διασπορά των ψήφων της κεντροαριστεράς και τελικά στην αποδυνάμωση της εκλογική επιρροής των σοσιαλιστών.
Στη Γερμανία, ο εγκλωβισμός στο Μεγάλο Συνασπισμό στέρησε από τη Γερμανική σοσιαλδημοκρατία τη δυνατότητα ενός διακριτού λόγου. Την ώρα της κρίσης και εν απουσία ευδιάκριτων διαφορών, οι Γερμανοί ψηφοφόροι προτίμησαν, μεταξύ δύο όμοιων φωνών, να στηρίξουν ευθέως την Καγκελάριο Μέρκελ, που έχει την ευθύνη της διεύθυνσης της χώρας και την πολιτική της οποίας επικροτεί, ούτως ή άλλως, σε μεγάλο βαθμό και το SPD.
Στην Ιταλία, η κεντροαριστερά βρίσκεται ακόμη σε σύγχυση και σε αδυναμία να βρει το δρόμο της, μετά την ανακατάληψη της εξουσίας από τον Μπερλουσκόνι, πριν από ένα χρόνο. Στην Ισπανία, οι μεγάλες επιπτώσεις της διεθνούς κρίσης στην ευάλωτη οικονομία της χώρας, επέφεραν φθορά στο κυβερνόν σοσιαλιστικό κόμμα, το οποίο ωστόσο διατήρησε σημαντικό μέρος της εκλογικής του δύναμης.
Στο τοπίο αυτό, η σημαντική άνοδος του ΠΑΣΟΚ και η καθαρή του επικράτηση επί της ΝΔ, σε διάστημα λιγότερο των δύο ετών μετά την ήττα στις εθνικές εκλογές του 2007, συνιστά μία από τις πιο φωτεινές εξαιρέσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Πέραν των διαφορών και εθνικών ιδιαιτεροτήτων, θα ήταν σφάλμα να παραγνωρίσουμε πως το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, καταγράφει μια γενικότερη τάση.
Το φαινόμενο καθίσταται ακόμη πιο εντυπωσιακό αν συγκρίνει κανείς τη συμπεριφορά του ευρωπαϊκού εκλογικού σώματος, με αυτή του αμερικανικού, στις περσινές εκλογές στις ΗΠΑ. Εκεί, σε αντίθεση με την θεωρούμενη παραδοσιακά πιο «κρατικίστικη» Ευρώπη, καταγράφηκε μια σαφής και μαζική απόρριψη της πολιτικής τής ασυδοσίας των αγορών, που οδήγησε στην κρίση. Φτάσαμε λοιπόν στο ιδιότυπο σημείο, οι πολίτες των ΗΠΑ, να μοιάζουν να αμφισβητούν πιο ανοιχτά την υφιστάμενη μορφή του καπιταλιστικού συστήματος και ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, να υιοθετεί μια πολιτική πιο ενεργούς κρατικής παρέμβασης σε θέματα οικονομίας, απ’ ό,τι η πλειοψηφία των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων! Υπάρχουν φυσικά ερμηνείες και για τις διαφορές αυτές.
Οι Αμερικανοί πολίτες, ήταν τα πρώτα θύματα μίας κρίσης με πολύ πιο έντονα χαρακτηριστικά, ενώ υπήρχαν ελάχιστα περιθώρια διαφορετικών ερμηνειών για τα αίτια της κρίσης αυτής. Στην Ευρώπη, η κρίση μοιάζει και είναι σε μεγάλο βαθμό εισαγόμενη, δημιουργώντας στους πολίτες την αίσθηση πως οφείλεται σε πέραν του Ατλαντικού υπερβολές, τις οποίες οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις -ακόμη και οι συντηρητικές- θα είχαν αποφύγει και αποτρέψει. Αξίζει να αναφέρουμε πρόσθετους παράγοντες που οδήγησαν στο «παράδοξο» των ευρωεκλογών του 2009. Σε αντίθεση με αυτό που πολλοί πιστεύουν, οι κρίσεις, οι έκτακτες συνθήκες, δημιουργούν συχνά φόβο και τάσεις αναδίπλωσης και συντηρητισμού.
Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών αποτέλεσε άλλη μια διάψευση της πεποίθησης μέρους της αριστεράς, πως «η εξαθλίωση των μαζών» οδηγεί αυτόματα στη ριζοσπαστικοποίησή τους. Μπροστά σε μια κρίση που σάρωσε όλα τα οικονομικά δόγματα των τελευταίων δεκαετιών, αναδείχθηκε ανάγλυφα η αδυναμία της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας να προβάλει μια ενιαία, πειστική απάντηση στην κρίση και τα προβλήματα που αυτή προκάλεσε. Δεν υπήρξε πειστική προσπάθεια οργανωμένου αντιλόγου στην εικόνα των Ευρωπαίων ηγετών -συντηρητικών στη συντριπτική πλειοψηφία τους- που συσκέπτονται, συντονίζονται και λαμβάνουν μέτρα για την αντιμετώπιση της κρίσης.
Η ευρωπαϊκή κεντροαριστερά, δεν αντιλήφθηκε πως η προοδευτική απάντηση στην κρίση έπρεπε κατεξοχήν να διατυπωθεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο και δευτερευόντως σε εθνικό. Πλήρωσε παράλληλα μια στρεβλή αντίληψη της -κατά τα άλλα θετικής- κουλτούρας της συναίνεσης που έχει καλλιεργηθεί στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ως απαραίτητο στοιχείο για την εύρυθμη λειτουργία της. Η στρεβλή αντίληψη εκδηλώνεται με μια διστακτικότητα απέναντι στην πρόκληση και με καθήκον να «ταράξει τα νερά» σε κορυφαία ζητήματα, χαράσσοντας σαφείς διαχωριστικές γραμμές. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η χλιαρή τοποθέτηση του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος για την ανάγκη αναθεώρησης του Συμφώνου Σταθερότητας -την οποία αναγνωρίζουν ακόμη και συντηρητικές κυβερνήσεις όπως η Γαλλική, ή για τη μη επανεκλογή του κ. Μπαρόζο στην Προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Και στα δύο αυτά θέματα, το ΠΑΣΟΚ έλαβε εξαρχής σαφή και καθαρή θέση, η οποία κάθε μέρα δικαιώνεται από τις εξελίξεις. Κατά συνέπεια, σε γενικές γραμμές, πήγαν καλύτερα εκείνα τα σοσιαλιστικά κόμματα -όπως το ΠΑΣΟΚ- που είχαν καθαρές διαχωριστικές γραμμές με τη συντήρηση και έναν καινοτόμο πολιτικό λόγο, κοντά στους πολίτες. Υπάρχει τέλος και μια άλλη παράμετρος που πρέπει να αναγνωρίσουμε και δεν πρέπει να υποτιμήσουμε. Η ευρωπαϊκή κεντροδεξιά -με θλιβερή εξαίρεση τη χώρα μας- επέδειξε στις περισσότερες περιπτώσεις ευφυΐα και μεγάλη ευελιξία στην ανταπόκρισή της απέναντι στην κρίση, κάνοντας μια μεγάλη στροφή σε σχέση με τις πολιτικές που παραδοσιακά εφάρμοζε.
Παρέστησε, χωρίς κόμπλεξ, την ενοχλημένη από τις ακρότητες του φονταμενταλισμού των αγορών, υιοθετώντας σε μεγάλο βαθμό πολιτικές του σοσιαλδημοκρατικού οπλοστασίου. Είδαμε ξαφνικά συντηρητικούς πολιτικούς όπως ο κ. Σαρκοζί και η κ. Μέρκελ, να ξιφουλκούν κατά της ασυδοσίας των αγορών και της απληστίας των τραπεζών, να εγκαταλείπουν τις ιδιωτικοποιήσεις, να πρωτοστατούν σε πρωτοβουλίες ελέγχου και εποπτείας των αγορών, να υιοθετούν κεϊνσιανές δημοσιονομικές πολιτικές με θεαματική αύξηση των δημοσίων επενδύσεων, να λαμβάνουν μέτρα ενίσχυσης του κοινωνικού κράτους, όπως π.χ. στη Γαλλία η αύξηση και η διεύρυνση των δικαιούχων του κατώτατου εγγυημένου εισοδήματος (RSA- Revenu de Solidarité Active, Εισόδημα Ενεργούς Αλληλεγγύης), με χρηματοδότηση από νέους φόρους επί των εισοδημάτων από κεφάλαιο… Χαρακτηριστική είναι η εικόνα του κ. Σαρκοζί να προεδρεύει σε διάσκεψη με σλόγκαν «Ηθική – Ανάπτυξη – Ρύθμιση», μετά από δύο δεκαετίες εφαρμογής πολιτικών απορρύθμισης εκ μέρους των ευρωπαίων συντηρητικών!
Η τακτική αυτή της Ευρωπαϊκής κεντροδεξιάς, θόλωσε σε κάποιο βαθμό τις παραδοσιακές διαχωριστικές γραμμές δεξιάς-αριστεράς, που μέχρι τώρα οροθετούνταν με πολύ μεγαλύτερη σαφήνεια σε κρίσιμα θέματα, όπως η ελευθερία των αγορών και το κοινωνικό κράτος. Κατά συνέπεια, φτάσαμε στο παράδοξο σημείο, η σοσιαλδημοκρατία να ηττήθηκε ως κομματική έκφραση στις εκλογές αυτές, αλλά οι ιδέες της να είναι εδώ ολοζώντανες και να κυριαρχούν δικαιωμένες, ως παρακαταθήκη στο οικοδόμημα του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Μοντέλου, που αναγνωρίζεται και υιοθετείται από τους πολιτικούς της αντιπάλους, έστω μερικά και αναγκαστικά, ή με ιδιοτελή κίνητρα πολιτικής επιβίωσης!
Η αντίστροφη πορεία του ΠΑΣΟΚ και των Ευρωπαίων σοσιαλιστών, αυξάνει τη δική μας ευθύνη να συμβάλλουμε έτσι, ώστε οι Ευρωπαίοι σοσιαλιστές να έχουν πιο σαφή, διακριτό και συνεκτικό λόγο.

*Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Μεταρρύθμιση», τεύχος Ιουλίου

Και τι μας νοιάζει το Ευρωκοινοβούλιο;

Αλέκος Αθανασιάδης — Wed, 29 Jul 2009 10:55:22 +0000

Πριν μερικές ημέρες πραγματοποιήθηκε στο Στρασβούργο η πρώτη ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που προέκυψε από τις εκλογές της 7 Ιουνίου, εκλογές όπου το υψηλό πανευρωπαϊκό ποσοστό αποχής σηματοδότησε τη δυσπιστία των πολιτών για το θεσμό. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι το Ευρωκοινοβούλιο καθορίζει και επηρεάζει την τροπή που παίρνουν πολλά και σημαντικά ζητήματα, με άμεσες και πρακτικές επιδράσεις στην καθημερινότητά μας. Και έχει σημασία τι είδους αποφάσεις παίρνει – αποφάσεις που ενισχύουν τον πολίτη και την κοινωνική Ευρώπη ή αντίθετα αποφάσεις που προτάσσουν την Ευρώπη των αγορών.
Μεταξύ των θεμάτων που θα απασχολήσουν το Ευρωκοινοβούλιο την επόμενη πενταετία ίσως τα πιο σημαντικά αφορούν την οικονομία. Αυτές οι αποφάσεις αφορούν ζητήματα όπως τα κονδύλια που θα διατεθούν για την περίοδο 2014-2020 και την κατανομή τους σε τομείς προτεραιότητας (ανταγωνιστικότητα, γεωργία, υγεία, πολιτική συνοχής, …) αλλά και αποφάσεις για τη διασφάλιση αυστηρότερου ελέγχου στις τράπεζες (με κεφαλαιακές απαιτήσεις, διαφάνεια στις αμοιβές στελεχών, μισθολογικές επιπτώσεις αποτυχημένων χειρισμών κλπ.) ώστε να μην επαναληφθούν χρηματοπιστωτικές κρίσεις όπως η σημερινή.
Είναι προφανές πως στα θέματα αυτά θα συγκρουστούν διαφορετικές αντιλήψεις για την οικονομική κρίση και την υπέρβασή της. Το ΠΑΣΟΚ ζητάει την αναθεώρηση του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης, ώστε να δίνεται προτεραιότητα στην αναθέρμανση της οικονομίας, αλλά και αποτελεσματικά μέτρα ελέγχου και εποπτείας των αγορών, ώστε αυτές να υπηρετούν το κοινωνικό σύνολο και όχι το αντίστροφο. Αντίθετα με τη συντηρητική πλειοψηφία στο Συμβούλιο και το ΕΚ, ζητάμε η κρίση να αντιμετωπιστεί με γνώμονα τα προβλήματα των εργαζομένων και της μεσαίας τάξης, με προτεραιότητα στην προστασία της απασχόλησης και των δικαιωμάτων και όχι με επίθεση σε αυτά.
Αντίστοιχα σημαντικές αποφάσεις θα παρθούν στα αγροτικά ζητήματα, με προετοιμασία της επόμενης μεταρρύθμισης της Κοινής Γεωργικής Πολιτικής (ΚΑΠ). Η μορφή που θα πάρει η μεταρρύθμιση θα προσδιορισθεί από το νέο δημοσιονομικό πλαίσιο για την περίοδο 2014-20. Ήδη διαφαίνονται οι πιέσεις που θα ασκηθούν στους πόρους εξαιτίας αφενός της ύφεσης στην ΕΕ και αφετέρου της νέας διεύρυνσης της ΕΕ με τα δυτικά Βαλκάνια. Όσο για τη στήριξη, η Επίτροπος Γεωργίας διαβεβαιώνει ότι αυτή θα συνεχιστεί και μετά το 2013, αλλά χωρίς να διευκρινίζει τη χρηματοδοτική επάρκεια, τη μορφή και τον τρόπο κατανομής της. Είναι προφανές πως τα θέματα αυτά επηρεάζουν άμεσα την Ελλάδα.

Η κλιματική αλλαγή, το περιβάλλον, η ενέργεια, είναι επίσης ζητήματα μεγάλης προτεραιότητας για το ΕΚ. Θα εξεταστούν θέματα όπως η ενίσχυση κανόνων για τις εκπομπές βιομηχανικών εγκαταστάσεων, η βελτίωση της ενεργειακής απόδοσης των κτηρίων, η καλύτερη ενημέρωση για την ενεργειακή απόδοση των οικιακών συσκευών. Επίσης στην περίπτωση που επιτευχθεί διεθνής συμφωνία για τη συνθήκη που θα διαδεχθεί αυτή του Κιότο από το 2012, αναμένεται και η εξέταση της αναθεώρησης για το σύστημα εμπορίας των εκπομπών και τον επιμερισμό προσπαθειών με στόχο τη μείωση των εκπομπών. Σε συνάρτηση πάντως και της θέσης μας για την οικονομία, το ΠΑΣΟΚ βλέπει την κρίση ως ευκαιρία για ανάληψη μιας μεγάλης ευρωπαϊκής πρωτοβουλίας υπέρ της πράσινης ανάπτυξης.
Άλλα σημαντικά κεφάλαια στην ατζέντα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου είναι οι ασφαλείς μεταφορές (με θέματα όπως τα δικαιώματα ατόμων με αναπηρία, η καταβολή αποζημιώσεων για καθυστερήσεις, ακυρώσεις, ή ατυχήματα, τα ευφυή συστήματα μεταφορών για μείωση της κυκλοφοριακής συμφόρησης), η προστασία των καταναλωτών μέσω σαφούς πληροφορίας στις ετικέτες τροφίμων, η υγεία των πολιτών, με κατοχύρωση των δικαιωμάτων ασθενών στη διασυνοριακή υγειονομική περίθαλψη, της ποιότητας και ασφάλειας στις μεταμοσχεύσεις οργάνων και της ασφάλειας στα φάρμακα.
Στο μείζον ζήτημα της απασχόλησης, την προηγούμενη κοινοβουλευτική περίοδο το ΕΚ επέμεινε – απέναντι στη θέση του Συμβουλίου Υπουργών – στη θέση του για μέγιστη εβδομαδιαία διάρκεια εργασίας στην ΕΕ 48 ωρών και κατάργηση όλων των παρεκκλίσεων, οπότε αναμένεται υποβολή νέας πρότασης για τους κανόνες για το χρόνο εργασίας. Στα ζητήματα πολιτικής για την οικογένεια, το ΕΚ θα επανεξετάσει το θέμα της άδειας μητρότητας για το οποίο στο παρελθόν είχε τοποθετηθεί υπέρ μιας περιόδου 20 εβδομάδων αλλά και στον καθορισμό προτύπων για την κατοχύρωση των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων εργαζομένων που μετακομίζουν σε άλλο κράτος μέλος.
Στο ζήτημα της μετανάστευσης και πολιτικής ασύλου στην ΕΕ θα συζητηθεί η ενίσχυση της αλληλεγγύης μεταξύ των κρατών – θέμα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την Ελλάδα, η χορήγηση και ανάκληση του καθεστώτος του πρόσφυγα και η θέσπιση κοινών κριτηρίων για είσοδο εποχιακών εργαζομένων από τρίτες χώρες. Στις εξωτερικές σχέσεις και τη Διεύρυνση, θα συζητηθούν ζητήματα όπως η αντικατάσταση της λήξασας συμφωνίας εταιρικής σχέσης και συνεργασίας με τη Ρωσία, ώστε να αποτραπεί η διακοπή προμήθειας φυσικού αερίου από τη Ρωσία μέσω Ουκρανίας, αλλά και το αν και πότε είναι έτοιμες να προσχωρήσουν στην ΕΕ οι επίσημες υποψήφιες χώρες (Τουρκία, ΠΓΔΜ και Κροατία) και οι χώρες με «ενταξιακή προοπτική» (Σερβία, Μαυροβούνιο, Κόσσοβο).
Τέλος ένα από τα πρώτα πράγματα που θα αποφασίσει το ΕΚ το φθινόπωρο είναι το ζήτημα της επανεκλογής του Μπαρόζο ως Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Παρά τη στήριξη της υποψηφιότητάς τους από τους ηγέτες των 27 χωρών, αλλά και τη συντηρητική πλειοψηφία στο Ευρωκοινοβούλιο, η σοσιαλιστική ομάδα είναι έτοιμη να τον καταψηφίσει. Το ΠΑΣΟΚ ειδικά έχει ξεκάθαρα τοποθετηθεί κατά της επανεκλογής του συντηρητικού αυτού πολιτικού στη διάρκεια της θητείας του οποίου κυριάρχησε η λογική των ασύδοτων αγορών και η ΕΕ δεν προχώρησε σε γενναία μέτρα αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης.
Είναι πιστεύω σαφές από τα παραπάνω πως το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μας αφορά. Λαμβάνει – και θα λάβει την επόμενη πενταετία – κρίσιμες αποφάσεις που επηρεάζουν τη χώρα μας και την καθημερινότητά μας. Οι Ευρωβουλευτές του ΠΑΣΟΚ με την παρουσία μας θα στηρίξουμε τις θέσεις της Ελλάδας, τις θέσεις του ΠΑΣΟΚ και της Ευρωπαϊκής σοσιαλιστικής οικογένειας σε μία ανταγωνιστική, κοινωνική, πράσινη Ευρώπη των πολιτών.

* Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου είναι ευρωβουλευτής και εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ

Άρθρο στην εφημερίδα «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία»

Αλέκος Αθανασιάδης — Sun, 24 May 2009 08:44:32 +0000

Ώρα για αλλαγή πορείας

Σε αυτές τις Ευρωεκλογές οι πολίτες θα ψηφίσουν σε μια συγκυρία πολλαπλής κρίσης, στην Ευρώπη και στην χώρα μας. Η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση των τελευταίων δεκαετιών, αποτέλεσμα πολιτικών που παρέδωσαν τις κοινωνίες μας στις ασύδοτες δυνάμεις της αγοράς. Συντηρητικών πολιτικών που υποβάθμισαν το κοινωνικό κράτος, μείωσαν την προστασία της εργασίας και αύξησαν τις κοινωνικές ανισότητες. Πολιτικών που επέτρεψαν σε μια χούφτα ανθρώπους να καθορίζουν με πλήρη αδιαφάνεια και απόλυτη ιδιοτέλεια τις τύχες της παγκόσμιας οικονομίας.

Η κρίση της Ελλάδας ήλθε νωρίτερα από τη διεθνή κρίση, αλλά οφείλεται και αυτή σε συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές της δικής μας συντηρητικής κυβέρνησης. Ο απολογισμός της ΝΔ μετά από 5 χρόνια στην εξουσία είναι η συνολική επιδείνωση της θέσης της μέσης Ελληνικής οικογένειας και η οπισθοδρόμηση της χώρας μας συνολικά. Οι πολίτες βλέπουν το εισόδημά τους να συρρικνώνεται, τα χρέη τους να διογκώνονται και το μέλλον να μοιάζει όλο και πιο αβέβαιο. Η κρίση στην οικονομία είναι συνολική. Είναι δημοσιονομική, με την επιβολή επιτήρησης για δεύτερη φορά μέσα σε λίγα χρόνια, τη διόγκωση της σπατάλης και την εκτίναξη των ελλειμμάτων και του χρέους. Είναι αναπτυξιακή, και αφορά το παραγωγικό μας πρότυπο και την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας.

Η κρίση αφορά και το κοινωνικό κράτος με την απαξίωση και υποχρηματοδότησή του. Αφορά το κύρος της χώρας μας που υπέστη σοβαρά πλήγματα από την επιδείνωση της διεθνούς εικόνας μας και την πλήρη απραξία της κυβέρνησης της ΝΔ στη διεθνή σκηνή. Αφορά τους θεσμούς και την ποιότητα της δημοκρατίας μας, με την έλλειψη αξιοκρατίας στη δημόσια διοίκηση, την εκτόξευση της αδιαφάνειας, την παραγωγή πρωτοφανών σκανδάλων, τα πλήγματα στην ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, την περιφρόνηση του ίδιου του Κοινοβουλίου. Είναι ένας συνολικά αρνητικός απολογισμός.

Σε αυτές τις εκλογές οι πολίτες θα πουν τη γνώμη τους για τις πολιτικές της ΝΔ που μας οδήγησαν τόσα χρόνια πίσω. Για την Ευρώπη των συντηρητικών δυνάμεων που κυριαρχούν. Η απάντηση της Ευρώπης στην οικονομική κρίση είναι ανεπαρκής λόγω της αδυναμίας των συντηρητικών κυβερνήσεων να υπερβούν τις πολιτικές τους επιλογές που ευθύνονται για την κρίση. Το Ευρωπαϊκό όραμα έχει βαλτώσει, το εγχείρημα της Ευρώπης απομακρύνεται από τις καθημερινές αγωνίες των Ευρωπαίων πολιτών, η λειτουργία της ΕΕ γίνεται όλο και πιο γραφειοκρατική, αδιαφανής, το έλλειμμα δημοκρατίας διευρύνεται.

Πρέπει με την ψήφο μας στις Ευρωεκλογές να ανοίξουμε νέους δρόμους. Για την Ευρώπη των πολιτών, την κοινωνική, πολιτική και δημοκρατική Ευρώπη. Περισσότερο από ποτέ, οι Ευρωεκλογές αυτές αφορούν πολιτικές επιλογές. Είναι η επιλογή μεταξύ μιας συντηρητικής, οπισθοδρομικής Ευρώπης στα χέρια των ανεξέλεγκτων δυνάμεων της αγοράς και του οράματός μας για μια προοδευτική και κοινωνική Ευρώπη που θα δίνει προτεραιότητα στους πολίτες, στην απασχόληση, στην προστασία του βιοτικού επίπεδου ενάντια στην ύφεση, στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.

Είναι η επιλογή ανάμεσα στην απαξίωση της Ελλάδας, το σημερινό τέλμα, τα πολλαπλά αδιέξοδα, την αδιαφάνεια, την πλήρη αβεβαιότητα για το μέλλον από τη μία. Και από την άλλη η προοπτική να κάνουμε μια νέα αρχή, για μια Ελλάδα που έχει τη θέση που της αξίζει στο σημερινό κόσμο, για να διασώσουμε την οικονομία μας και να ανοίξουμε νέους δρόμους με την πράσινη ανάπτυξη, για να στηρίξουμε το κοινωνικό κράτος, την παιδεία, την υγεία, να αλλάξουμε τις δομές του κράτους και να εμπεδώσουμε κανόνες διαφάνειας, ελέγχου, αξιολόγησης και λογοδοσίας παντού.

Καλούμε τους Έλληνες πολίτες να συμμετάσχουν ενεργά στη μάχη αυτή. Η μοίρα μας εξαρτάται από μας. Στις εκλογές αυτές, ψηφίζουμε για να αλλάξουν πορεία η Ελλάδα και η Ευρώπη. Μπορούμε να γυρίσουμε σελίδα. Η ψήφος μας είναι δύναμη ελπίδας.

Το κοινωνικό κεφάλαιο μιας κοινωνίας συνοχής

Γιώργος Παπακωνσταντίνου — Fri, 07 Nov 2008 14:02:41 +0000

Οι θεσμοί σε μια χώρα είναι προϊόν μακράς ιστορικής διεργασίας και εξέλιξης. Η Ελλάδα έχασε αρκετές από τις επαναστάσεις που διαμόρφωσαν ιστορικά την εικόνα της σημερινής Ευρώπης. Η θεσμική μας καθυστέρηση δεν πρέπει λοιπόν να μας εκπλήσσει. Το επίπεδο ανάπτυξης και η ευημερία και ποιότητα ζωής των πολιτών δεν συναρτώνται μόνο με το κατά κεφαλήν ΑΕΠ και τις ανισότητες. Αφορούν στην ποιότητα του δημοσίου βίου και την οργάνωση της κοινωνίας που θεσμικά οφείλει να κατοχυρώνει ελευθερίες και δικαιώματα.

Τόσο απλά περιστατικά της ζωής των απλών πολιτών, όσο και μεγάλες υποθέσεις που απασχολούν το δημόσιο βίο μας υπενθυμίζουν καθημερινά με οδυνηρό τρόπο την θεσμική υστέρηση της χώρας μας. Το ερώτημα που τίθεται συνεπώς σήμερα είναι ποιες είναι οι βασικές κατευθύνσεις για την υπέρβαση της υστέρησης αυτής και το αν στην πράξη τους αποδίδεται η κατάλληλη προτεραιότητα στο πεδίο της πολιτικής δράσης.

Το πρώτο στοιχείο που οφείλουμε να αναδείξουμε είναι ο ρόλος των θεσμών στη συνοχή της κοινωνίας αλλά και στην ανάπτυξη. Είναι το πιο σημαντικό ίσως κοινωνικό κεφάλαιο που έχει μία χώρα, και είναι ένα κεφάλαιο εμπιστοσύνης που χτίζεται κάθε μέρα. Κράτος δικαίου σημαίνει λειτουργία του πολιτικού συστήματος που γνήσια και ανόθευτα υπηρετεί τα συμφέροντα των πολιτών. Κράτος δικαίου είναι η πραγματική ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης αλλά και η ταχεία και δίκαιη απονομή της. Κράτος δικαίου είναι η αξιοκρατία, η προστασία των δικαιωμάτων των ασθενέστερων, η ίση πρόσβαση στην υγεία, παιδεία και πρόνοια, ο έλεγχος των αγορών ώστε να λειτουργούν προς όφελος της κοινωνίας και όχι εις βάρος της.

Δεύτερος σημαντικός πυλώνας είναι η κοινωνία των πολιτών και τα θεσμικά αντίβαρα της κοινωνίας. Οι ανεξάρτητες αρχές αποτελούν τυπικό παράδειγμα θεσμικής ολοκλήρωσης που διευρύνει την επιρροή της κοινωνίας των πολιτών και μπορεί να εξισορροπήσει την πολιτική, κρατική εξουσία και οικονομική εξουσία, περιορίζοντας την εν δυνάμει αυθαιρεσία της. Χρειάζεται να διευρύνουμε και να κατοχυρώσουμε την επιρροή και ανεξάρτητη λειτουργία τους. Παράλληλα να αναπτύξουμε περαιτέρω τους μηχανισμούς διαβούλευσης και ανόθευτης διαμεσολάβησης της κοινωνίας των πολιτών, αξιοποιώντας και την απελευθερωτική και πολλαπλασιαστική δύναμη των νέων τεχνολογιών.

Οι θεσμικές υστερήσεις της χώρας μας με βάση τα κριτήρια αυτά προσδιορίζουν και τις προτεραιότητες πολιτικής δράσης. Δυστυχώς όμως, τα τελευταία χρόνια όχι μόνο έχει ανακοπεί η εξέλιξη των θεσμών προστασίας της συνοχής και κατοχύρωσης των δικαιωμάτων των πολιτών, αλλά παρατηρείται συστηματική υποβάθμιση και οπισθοχώρηση. Η χώρα μας χρειάζεται άμεσα ένα γενναίο προοδευτικό μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα που αναζωογονεί τους δημοκρατικούς μας θεσμούς, τους εμβαθύνει και επαναφέρει την αξιοπιστία τους.

* Ο Γ. Παπακωνσταντίνου είναι Βουλευτής Ν. Κοζάνης και Εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» στις 7-11-08

Πρόγραμμα Πίνδος: μία ακόμα φιλόδοξη προσπάθεια κενή περιεχομένου;

Γιώργος Παπακωνσταντίνου — Thu, 10 Jul 2008 14:46:40 +0000

Το Πρόγραμμα Πίνδος ξεκίνησε φιλόδοξα πριν περίπου 4 χρόνια με στόχο να συμβάλει στην περιφερειακή ανάπτυξη μέσα από τη δημιουργία ενός ταμείου που θα διοχέτευε χρήματα στις τρεις περιφέρειες της Δυτ. Μακεδονίας, της Θεσσαλίας και της Ηπείρου με αφορμή την οροσειρά της Πίνδου. Ήταν μία πρωτότυπη ιδέα, η εξέλιξη όμως της οποίας δεν φαίνεται να δικαιώνει τον αρχικό της σχεδιασμό.

Καταρχάς, είναι ένα πρόγραμμα το οποίο εξασφαλίζει χρηματοδότηση από Εθνικούς Πόρους, και οι διαθέσιμοι πόροι είναι λίγοι. Είναι γνωστή η πολιτική της κυβέρνησης να μειώνει κάθε χρόνο τις δημόσιες επενδύσεις ως ποσοστό του ΑΕΠ – είμαστε σήμερα στο επίπεδο του 1996!

Παράλληλα, ενώ στην αρχή είχε οριστεί στο συγκεκριμένο πρόγραμμα ως κριτήριο για τη συμμετοχή σε έργα, συγκεκριμένο υψόμετρο, σιγά-σιγά με το χρόνο το κριτήριο αυτό άλλαζε. Επιπλέον, ενώ αρχικά επρόκειτο για το Πρόγραμμα Ολοκληρωμένου Προγράμματος Βιώσιμης Ανάπτυξης Βόρειας Πίνδου, σύντομα μετονομάστηκε και Κεντρικής Πίνδου (3^η Επιτροπή Παρακολούθησης- Ιούλιος 2006) για να ονομαστεί τελικά Πρόγραμμα Ολοκληρωμένου Προγράμματος Βιώσιμης Ανάπτυξης της Πίνδου, αφαιρώντας τους λοιπούς γεωγραφικούς χαρακτηρισμούς (5^η Επιτροπή Παρακολούθησης- Ιούλιος 2007). Κι αυτό γιατί το πρόγραμμα επεκτείνεται συνεχώς, φτάνοντας πια μέχρι και την Στερεά Ελλάδα. Μένει να αποδειχτεί αν θα ακολουθήσει επακριβώς την έκταση της οροσειράς, ξεπερνώντας την Πελοπόννησο, υποθαλάσσια το Αιγαίο, για να φτάσει τελικά στην Κρήτη…

Το θέμα φυσικά δεν είναι ότι ένα πρόγραμμα επεκτείνεται, γεγονός θετικό για την περιφερειακή ανάπτυξη. Το πρόβλημα βρίσκεται στο ότι το πρόγραμμα διευρύνεται, χωρίς να ανταποκρίνεται στους στόχους του, ούτε καν στους αρχικούς. Διότι αυτό που τελικά γίνεται είναι να εντάσσονται διαρκώς καινούρια έργα, χωρίς ωστόσο να δίνονται τελικά τα χρήματα στους Δήμους, οι οποίοι αναγκάζονται να τα εξασφαλίζουν από αλλού, μένοντας σε άλλους στόχους τους ακάλυπτοι. Συνειδητοποιούμε, λοιπόν, ότι αν και μπορούσε να είναι ένα από τα πιο ευέλικτα προγράμματα, καταντά ένα δυσκίνητο και δύσχρηστο εργαλείο για τους Δήμους.

Η βιώσιμη και αειφόρος ανάπτυξη είναι ένα μεγάλο στοίχημα για την πατρίδα μας. Η Ελλάδα παραμένει κατά βάση αγροτική χώρα. Για το λόγο αυτό η δημιουργία προϋποθέσεων συγκράτησης του πληθυσμού και ιδιαίτερα προσέλκυσης νέων ανθρώπων πρέπει να αποτελεί βασική μας προτεραιότητα. Γι’ αυτό απαραίτητο είναι ένα εναλλακτικό αποκεντρωμένο μοντέλο ανάπτυξης που αξιοποιεί το αναπτυξιακό κοίτασμα της περιφέρειας, ενεργοποιεί και δίνει σημαντικό ρόλο στις τοπικές κοινωνίες, εκμεταλλεύεται θετικά τα οφέλη τους και τις καθιστά κινητήριο μοχλό σε εθνικό αλλά και ευρωπαϊκό επίπεδο.

ΟΤΕ και η εκτός τόπου και χρόνου πολιτική της ΝΔ

Γιώργος Παπακωνσταντίνου — Sun, 11 May 2008 01:07:47 +0000

Με την πράξη εκχώρησης του ελέγχου του ΟΤΕ στην Deutsche Telekom, η Ελληνική κυβέρνηση θέτει ουσιαστικά τέλος σε μια πετυχημένη αυτόνομη αναπτυξιακή πορεία του ΟΤΕ ιστορίας 60 ετών, από την ίδρυση του Οργανισμού το 1949.

Οι εξηγήσεις είναι ανεπαρκέστατες και καθόλου πειστικές. Ο ΟΤΕ δεν είναι Ολυμπιακή. Είναι ένα πετυχημένο παράδειγμα κερδοφόρας μεγάλης εξωστρεφούς Ελληνικής επιχείρησης, με επενδύσεις σε 5 χώρες της ευρύτερης περιοχής. Ο ΟΤΕ δεν ήταν πρόβλημα που έπρεπε να το ξεφορτωθούμε, αλλά πλεονέκτημα και περιουσία για τη χώρα και τους Έλληνες φορολογούμενους.

Είναι άραγε τόσο κακό για τους δογματικούς που μας κυβερνούν σήμερα το γεγονός ότι η επιτυχής αυτή πορεία συντελέστηκε με τον ΟΤΕ υπό μακρινό κρατικό έλεγχο; Τόσο πολύ προσβάλει το γεγονός ότι η κρατική COSMOTE έβαλε τα γυαλιά σε δύο πολυεθνικές κατακτώντας σε ελάχιστο χρόνο μεγάλα μερίδια αγοράς; Κάνοντας το κινητό τηλέφωνο προσιτό στο μέσο πολίτη με αποτέλεσμα η Ελλάδα να κατέχει από τους υψηλότερους δείκτες διείσδυσης της κινητής τηλεφωνίας;

Να ένα απλό παράδειγμα από τα οφέλη που αντλήσαμε κρατώντας τον ΟΤΕ τόσα χρόνια υπό κρατικό έλεγχο. Να τι εννοούμε όταν αναφερόμαστε σε έναν τηλεπικοινωνιακό οργανισμό που λειτουργεί στον ανταγωνισμό προς όφελος του δημοσίου συμφέροντος. Ο ΟΤΕ απέφερε έσοδα 9,2 δις € στα κρατικά ταμεία την περίοδο 1996-2004, έναντι 500 εκατ. δολαρίων που επιχείρησε να τον πουλήσει η ΝΔ το 1993.

Τώρα, το κράτος θα εισπράξει υπερτίμημα της τάξης των 140 εκ. € σε σχέση με την τρέχουσα αξία της μετοχής για την πώληση του 3% των μετοχών και την εκχώρηση του ελέγχου του ΟΤΕ. Δηλαδή κέρδη τριών μηνών του ΟΤΕ!

Με την πολιτική της, η ΝΔ βάζει τέλος στη δυνατότητα να αξιοποιήσουμε τον ΟΤΕ προς όφελος των Ελλήνων και της οικονομίας, στην Ελλάδα αλλά και την ευρύτερη περιοχή. Μετά το μύθο της συνδιοίκησης, η κυβέρνηση προβάλλει το φύλλο συκής του βέτο. Όμως τα πράγματα είναι εξαιρετικά απλά. Τα ξεκαθαρίζει η ίδια η Deutsche Telekom που ανακοίνωσε πως θα ενοποιήσει του λογαριασμούς της Deutsche Telekom και του ΟΤΕ, γεγονός που σημαίνει σύμφωνα με τα Διεθνή Λογιστικά Πρότυπα πως έχει τον ουσιαστικό έλεγχο της επιχείρησης. Ως το τέλος του έτους, ο ΟΤΕ θα εμφανίζεται ως μια ακόμη θυγατρική της Deutsche Telekom στις λογιστικές της καταστάσεις.

Η ΝΔ δεν έχει καταλάβει πως οι καιροί έχουν αλλάξει και έχει μείνει προσκολλημένη σε περασμένες δεκαετίες και στην αποτυχημένη της πολιτική του 1990-93. Όλες οι κυβερνήσεις -δεξιές, αριστερές- επιχειρούν σήμερα να προστατέψουν τις εγχώριες μεγάλες επιχειρήσεις τους, είτε είναι κρατικές είτε ιδιωτικές. Ποιος άλλος σήμερα στην Ευρώπη πουλάει χρυσοφόρο τηλεπικοινωνιακό οργανισμό σε ξένο ανταγωνιστή; Μήπως η εγχώρια κυβέρνηση είναι ευφυέστερη και έχει αντιληφθεί κάτι που δεν το έχουν καταλάβει όλοι οι άλλοι;

* Ο Γ. Παπακωνσταντίνου είναι Βουλευτής Ν. Κοζάνης και Εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ

Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ημερησία» στις 17/5/2008

Η ανάκαμψη του ΠΑΣΟΚ

Γιώργος Παπακωνσταντίνου — Mon, 10 Mar 2008 16:11:37 +0000

Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο, ίσως στην πιο δύσκολη στιγμή του. Αντί να καρπώνεται τη φθορά της κυβέρνησης, βλέπει τα ποσοστά του να μειώνονται, ενίοτε δραματικά. Όμως παράλληλα οκτώ στους δέκα ψηφοφόρους του που επιλέγουν άλλο κόμμα στις δημοσκοπήσεις, δηλώνουν πως το κάνουν ως διαμαρτυρία. Και στο ερώτημα «ποιο κόμμα θα μπορούσατε να ψηφίσετε», παραμένει πρώτο. Μακράν. Ο κόσμος συνεπώς εξακολουθεί να περιμένει από το ΠΑΣΟΚ, και ο τίτλος του άρθρου δεν είναι απλώς μία ευχή. Αλλά υπάρχουν τρεις προϋποθέσεις.

Προϋπόθεση πρώτη: να πούμε καινούργια πράγματα στον κόσμο, και να τα πούμε με νέο τρόπο. Εδώ ισχύει η ρήση του Αϊνστάιν: «οι ερωτήσεις είναι ίδιες, αλλά οι απαντήσεις έχουν αλλάξει». Να βρούμε, λοιπόν, τις νέες απαντήσεις που αναζητά η Ελληνική κοινωνία. Αυτές είναι που θα μας διαφοροποιήσουν τόσο από τη ΝΔ όσο και από την άλλη αριστερά – από μόνες τους, χωρίς καν να προσπαθήσουμε. Χωρίς μία αδιέξοδη συζήτηση περί «στροφής αριστερά» ή «μεσαίου χώρου».

Προϋπόθεση δεύτερη: να βγούμε στον κόσμο. Φτάνει πια να βλεπόμαστε και να μιλάμε μεταξύ μας σε άγονες κομματικές συνάξεις όπου το μείζον ζήτημα είναι από πότε είναι κάποιος στο ΠΑΣΟΚ. Να βγούμε στους εργασιακούς χώρους, στα πανεπιστήμια, στο δρόμο, στις γειτονιές, στα καφενεία και στα μπαρ. Όποτε το κάνουμε, κερδίζουμε. Και να ξεπεράσουμε το σύνδρομο των δελτίων των οκτώ. Δεν θα μας δώσουν αυτά τις εκλογές – εμείς θα τις πάρουμε, αν το προσπαθήσουμε πραγματικά.

Προϋπόθεση τρίτη: η ανανέωση. Το κάδρο πλέον ενοχλεί την κοινωνία, ή στην καλύτερη περίπτωση την έχει απλώς κουράσει. Πρέπει να αλλάξει – να αλλάξει τώρα, και να αλλάξει δραματικά. Το ΠΑΣΟΚ πρέπει να εμπιστευτεί τη δική μου γενιά – τη γενιά των σαραντάρηδων – αλλά και αυτές που την ακολουθούν. Εμείς δεν έχουμε πρόβλημα να αντιπαρατεθούμε με οποιονδήποτε – μπορούμε να πείσουμε γιατί κουβαλάμε εμπειρία, ιδέες και βιώματα, αλλά όχι βαρίδια.

Άφησα για το τέλος μία άλλη ρήση – του Μπρεχτ αυτή τη φορά. Ένα παιδάκι έκλαιγε. «Γιατί κλαις;» τον ρώτησαν; «Είχα δύο μάρκα και μου πήραν το ένα» απάντησε. «Δώσε και το δεύτερο λοιπόν». Αυτό θα πάθει το ΠΑΣΟΚ αν συνεχίσει να κλαίει τη μοίρα του.

* Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου είναι Βουλευτής Ν. Κοζάνης

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «ΕΘΝΟΣ».

Το ΠΑΣΟΚ επιμένει για το επίδομα θέρμανσης

Γιώργος Παπακωνσταντίνου — Thu, 15 Nov 2007 00:48:18 +0000

Το πετρέλαιο έχει πλέον φτάσει τα 100 δολάρια το βαρέλι και αυτή η άνοδος της τιμής του έχει προκαλέσει ένα νέο ανατιμητικό κύμα στις τιμές των προϊόντων και υπηρεσιών. Το εισόδημα των λαϊκών στρωμάτων πλήττεται όλο και περισσότερο, ιδιαίτερα εξαιτίας της ακρίβειας και της κερδοσκοπίας που επικρατούν στην αγορά, λόγω της έλλειψης αποτελεσματικών ελέγχων και της αδράνειας που επιδεικνύει η Κυβέρνηση.

Με το χειμώνα μπροστά μας, η αναμενόμενη αύξηση της τιμής του πετρελαίου θέρμανσης αναμένεται να πλήξει – ιδιαίτερα δε στη Βόρειο Ελλάδα – σημαντικά το εισόδημα των χαμηλόμισθων, των χαμηλοσυνταξιούχων και των οικονομικά ασθενέστερων ομάδων, την ίδια στιγμή που στο κράτος εισρέουν μεγάλα ποσά από την φορολογία των καυσίμων.

Ήδη μεταξύ Οκτωβρίου 2006 και Οκτωβρίου 2007 η τιμή του πετρελαίου ανά βαρέλι, αυξήθηκε κατά περίπου 40% πράγμα που προδικάζει ιδιαίτερα σημαντική αύξηση και της δαπάνης των νοικοκυριών για το πετρέλαιο θέρμανσης. Την ίδια στιγμή, το χειμώνα 2006 – 2007, το κράτος εισέπραξε επιπλέον περίπου 850 εκατ. ευρώ μόνο από την εφαρμογή του Φ.Π.Α. στις αυξημένες τιμές των καυσίμων.

Η κυβέρνηση της ΝΔ αρνείται παρά ταύτα πεισματικά και παρά τις επανειλημμένες παρεμβάσεις του ΠΑΣΟΚ και των άλλων κομμάτων της αντιπολίτευσης, να χορηγήσει «Επίδομα Θέρμανσης» στις ασθενέστερες οικονομικά ομάδες του πληθυσμού.

Κι αυτό ενώ την περίοδο 2000 – 2001, όταν σημειώθηκαν μικρές ανατιμητικές τάσεις στις τιμές του πετρελαίου, με τιμή μάλιστα 32 δολάρια το βαρέλι, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δείχνοντας την κοινωνική της ευαισθησία, χορήγησε στα ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα και σε ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού, οικονομική ενίσχυση με διάθεση κονδυλίων από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Σήμερα που η τιμή του πετρελαίου προσεγγίζει τα 100 δολάρια το βαρέλι και το Ελληνικό Δημόσιο έχει αυξήσει τα έσοδά του από την φορολογία κατά εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, το ΠΑΣΟΚ αναλαμβάνει νέα πρωτοβουλία για να χορηγηθεί το ΕΠΙΔΟΜΑ ΘΕΡΜΑΝΣΗΣ στους χαμηλόμισθους, τους χαμηλοσυνταξιούχους, και τους μακροχρόνια άνεργους της χώρας. Όλοι οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ από κοινού καταθέσαμε ήδη σχετικό σχέδιο νόμου το οποίο θα συζητηθεί σύντομα στη Βουλή.

Με την πρόταση καθιερώνεται το επίδομα θέρμανσης υπό την μορφή αφορολόγητης οικονομικής ενίσχυσης. Δικαιούχοι προτείνεται να είναι οι μισθωτοί που αμείβονται με τον εκάστοτε προβλεπόμενο κατώτερο μισθό ή ημερομίσθιο της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, οι συνταξιούχοι του ΟΓΑ, οι συνταξιούχοι που δικαιούνται Ε.Κ.Α.Σ., οι μακροχρόνια άνεργοι. Το ύψος του επιδόματος προτείνεται να κυμανθεί ανάλογα με τις περιοχές της χώρας και στην περιοχή μας να είναι 400 Ευρώ.

Εδώ, λοιπόν, στη συζήτηση αυτής της πρότασης νόμου του ΠΑΣΟΚ, θα φανεί καθαρά η περίφημη «κοινωνική ευαισθησία» την οποία διατείνεται πως έχει η κυβέρνηση. Θα φανούν οι επιλογές της και θα ξεσκεπαστούν οι προτεραιότητές της. Με ποιους είναι, ποιους στηρίζει, ποιών τα συμφέροντα εξυπηρετεί και για ποιών κοινωνικών στρωμάτων τα συμφέροντα αδιαφορεί.

* Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου είναι Βουλευτής Ν.Κοζάνης