Ομιλία στη συζήτηση επί του Προϋπολογισμού του 2010 στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής

Κυρία Πρόεδρε, μού ζητήθηκε στην πρώτη συνεδρίαση της Επιτροπής σας να κάνω μια σύντομη ενημέρωση σχετικά με το Συμβούλιο Υπουργών Οικονομικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άρα θα ξεκινήσω από αυτό.

Η βασικότερη απόφαση του Συμβουλίου των Υπουργών Οικονομικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης αφορούσε την χρηματοπιστωτική εποπτεία και τη δημιουργία τριών νέων εποπτικών οργάνων: την Ευρωπαϊκή Αρχή Τραπεζών, την Ευρωπαϊκή Αρχή Ασφαλίσεων και Επαγγελματικών Συντάξεων και την Ευρωπαϊκή Αρχή Κινητών Αξιών και Αγορών. Είναι μια πολύ σημαντική απόφαση, μετά τη δημιουργία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Συστημικού Κινδύνου, που είχε αποφασιστεί τον Οκτώβριο, ώστε να μπορέσει να υπάρξει καλύτερος μακροοικονομικός και μικροοικονομικός έλεγχος των χρηματοπιστωτικών αγορών, δεδομένων των πολύ μεγάλων προβλημάτων που είδαμε σε όλη την Ευρώπη και στον κόσμο τα τελευταία δύο χρόνια.

Είναι, λοιπόν, μια απόφαση, η οποία ελήφθη μετά από πολλή συζήτηση και με αρκετές ευρωπαϊκές χώρες να διαφωνούν με μια σειρά από επιμέρους ζητήματα. Στο Συμβούλιο αυτό, υπήρξε επίσης και μια εκτενής συζήτηση για θέματα φορολογίας, με ένα μονάχα ζήτημα να προχωρά: ένα προσχέδιο οδηγίας για την εφαρμογή του μηχανισμού αντιστροφής φορολογικής υποχρέωσης στον ΦΠΑ στα δικαιώματα εκπομπών. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες.

Υπήρξε και μια συζήτηση για την έξοδο από τα μέτρα υποστήριξης της χρηματοπιστωτικής αγοράς σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Εδώ, αυτό που κατέστη σαφές από τη συζήτηση, είναι ότι η κρίση είναι ακόμη μαζί μας και γι’ αυτό η διαδικασία εξόδου -δηλαδή το κλείσιμο της στρόφιγγας από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα- δεν μπορεί να ξεκινήσει ακόμη. Και παρότι υπολογίζεται ότι θα ξεκινήσει κάποια στιγμή το 2010, δεν υπήρξε ένα σαφές χρονοδιάγραμμα ως προς αυτό, ακριβώς για να δούμε το πώς πηγαίνει η ανάκαμψη το 2010 και για να μην πνιγεί η ανάκαμψη στο ξεκίνημά της στις περισσότερες χώρες. Όμως, υποθέτω ότι αυτό που ενδιαφέρει ιδιαίτερα την Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της ελληνικής Βουλής είναι, βεβαίως, η συζήτηση για την εφαρμογή του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης, με τις ειδικές αναφορές που έγιναν για τη χώρα μας.

Κατ’ αρχάς, θα πρέπει να σας πω ότι το Συμβούλιο αποφάσισε την έναρξη της διαδικασίας υπερβολικού ελλείμματος για εννέα ακόμη χώρες: Αυστρία, Βέλγιο, Τσεχία, Γερμανία, Ιταλία, Ολλανδία, Πορτογαλία, Σλοβενία και Σλοβακία. Έγιναν νέες συστάσεις για τέσσερις ακόμη χώρες: Γαλλία, Ισπανία, Ιρλανδία, Ηνωμένα Βασίλειο και δόθηκε για όλες αυτές τις χώρες ένας επιπλέον χρόνος για τη διόρθωση του ελλείμματός τους. Έτσι, για παράδειγμα, η Ιρλανδία, υποχρεούται μέχρι το τέλος του 2014 -οι περισσότερες άλλες μέχρι το τέλος του 2013- να επιστρέψουν κάτω από το 3%.

Όμως, η Ελλάδα είχε την ιδιαιτερότητα να είναι η μοναδική χώρα για την οποία το Συμβούλιο αποφάσισε ότι δεν είχαν υιοθετηθεί μέτρα, σε συνέχεια προηγούμενης απόφασής του. Είναι γνωστή η υπαγωγή στο λεγόμενο 104.8 της Συνθήκης και υπήρξε μια συγκεκριμένη απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, του Συμβουλίου των Υπουργών Οικονομικών, από την οποία θα μου επιτρέψετε να σας διαβάσω μερικές προτάσεις, γιατί νομίζω ότι είναι πάρα πολύ χρήσιμες για να βοηθήσουν τους Εισηγητές της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης να κατανοήσουν το μέγεθος του προβλήματος που μας κληροδότησαν.

Λέει, λοιπόν, το Συμβούλιο, ότι, παρά το γεγονός η επιδείνωση των οικονομικών συνθηκών ήταν πιο σημαντική από ό,τι αναμενόταν από τις ελληνικές αρχές, τα δημοσιονομικά χειροτέρευσαν πολύ περισσότερο από αυτό που θα περίμενε κάποιος ως αποτέλεσμα της ύφεσης. Είναι, σε πολύ μεγάλο βαθμό, αποτέλεσμα των συγκεκριμένων δημοσιονομικών πολιτικών της ελληνικής Κυβέρνησης, σε απλά ελληνικά. Ό,τι και αν ακούγεται σε αυτή την αίθουσα ή στην Ολομέλεια της Βουλής, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Συμβούλιο των Υπουργών Οικονομικών λένε ξεκάθαρα ότι το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας δεν έχει να κάνει με τη διεθνή κρίση. Έχει να κάνει με τις πολιτικές της προηγούμενης Κυβέρνησης. Είναι τόσο σαφές και τόσο καταδικαστικό, που ειλικρινά θα παρακαλούσα τους Εισηγητές της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης να μην επαναφέρουν αυτό το επιχείρημα, διότι το διαψεύδουν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο όλες οι εκθέσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Αυτό, λοιπόν, που συνέβη την περασμένη εβδομάδα στις Βρυξέλλες, είναι ότι μπήκε μια ξεκάθαρη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο παρελθόν – το οποίο καταδικάστηκε με αυτή την απόφαση- και το μέλλον. Το μέλλον είναι οι πολιτικές της σημερινής Κυβέρνησης, όπως αυτές αποτυπώνονται στον Προϋπολογισμό του 2010 και στο Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης, το οποίο θα κατατεθεί, τον Ιανουάριο στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή -αφού, βεβαίως, συζητηθεί πρώτα στην ελληνική Βουλή, κάτι που δεν έκανε ποτέ η προηγούμενη Κυβέρνηση- ώστε να έρθει το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στη σύνοδό του, το Μάρτιο, και να αποφασίσει για το χρόνο προσαρμογής που έχει η χώρα μας.

Κλείνω αυτή τη σύντομη ενημέρωση και προφανώς, κυρία Πρόεδρε, είμαι διαθέσιμος για περαιτέρω ενημέρωση, αν χρειασθεί, για το ζήτημα του Συμβουλίου. Περνώ στον Προϋπολογισμό.

Ο Προϋπολογισμός του 2010 είναι το ξεκίνημα μιας προσπάθειας αποκατάστασης της αξιοπιστίας και του κύρους της οικονομικής πολιτικής. Αξιοπιστία και κύρος, πρώτα απέναντι στους Έλληνες πολίτες, που μας έδωσαν μία πολύ καθαρή εντολή, αλλά βέβαια απέναντι και στους ευρωπαίους εταίρους μας και στις διεθνείς αγορές.
Ο Προϋπολογισμός έχει συνταχθεί μέσα σε ένα εξαιρετικά δυσμενές περιβάλλον. Κατ’ αρχάς το σημείο αφετηρίας είναι ένας πρωτοφανής δημοσιονομικός εκτροχιασμός. Θυμίζω ότι το έλλειμμα, σύμφωνα με το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης που είχε καταθέσει η προηγούμενη Κυβέρνηση στις αρχές του 2009, επρόκειτο να είναι 3,7%. Σύμφωνα με τα πραγματικά στοιχεία, τα οποία η νέα Κυβέρνηση κατέθεσε τον Οκτώβρη στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το έτος θα κλείσει στο 12,7%.

Η διαφορά ανάμεσα στο 12,7% και στο 3,7%, είναι εννέα ποσοστιαίες μονάδες. Εάν θέλετε τα απόλυτα νούμερα, είναι η διαφορά ανάμεσα σε περίπου 8 δις ευρώ και σε 30 δις ευρώ. Γι’ αυτό και τα κροκοδείλια δάκρυα για τις δήθεν δεσμεύσεις που είχε αναλάβει το ΠΑΣΟΚ προεκλογικά, αλλά δεν τις υλοποιεί, νομίζω πως δεν ανταποκρίνονται στη σοβαρότατη κατάσταση, την οποία έχουμε κληρονομήσει. Δυστυχώς, η σημερινή Κυβέρνηση καλείται να διαχειριστεί μια οικονομία με ένα έλλειμμα 30 δις ευρώ. Αν ήταν το έλλειμμα 25 ή 20 δις ευρώ από τα 8 δις ευρώ και όχι 30 δις ευρώ, και το ΠΑΣΟΚ θα ήταν τότε σε θέση να διπλασιάσει το συνολικό ύψος του επιδόματος αλληλεγγύης. Δυστυχώς, με το έλλειμμα των 30 δις ευρώ, το οποίο κληροδοτήθηκε στη σημερινή Κυβέρνηση, το γεγονός ότι γίνεται μία αναπτυξιακή και κοινωνική παρέμβαση με συνολικό κόστος 1 δις ευρώ, αποτελεί άθλο και βέβαια είναι προφανές ότι αυτή η τεράστια δημοσιονομική προσπάθεια δεν μπορεί κατά κανένα τρόπο να μετακυληθεί στο έλλειμμα και στην πλάτη του Έλληνα φορολογούμενου. Γι’ αυτό και αντισταθμίζεται πλήρως από την εισφορά κοινωνικής ευθύνης στις επιχειρήσεις και στη μεγάλη ακίνητη περιουσία.

Εκτός από την πρωτόγνωρη δημοσιονομική κατάσταση, ο Προϋπολογισμός του 2010 συντάσσεται και στο πλαίσιο μιας οικονομίας που βρίσκεται σε ύφεση, με ρυθμό ανάπτυξης -1,6 % το τρίτο τρίμηνο του 2009 και περίπου 100.000 νέους ανέργους. Πράγματι, δεν είμαστε η μόνη χώρα που είναι σε ύφεση. Είναι, όμως, η πρώτη φορά από το 1993 που η Ελλάδα βρίσκεται σε ύφεση. Ελπίζω αυτό να μην το αμφισβητεί κανένας και είναι μία ύφεση, η οποία ξεκινάει από ρυθμό ανάπτυξης 5% -διότι τόσο ήταν η αναπτυξιακή δυναμική που κληροδοτήθηκε το 2004. Η ταχύτερα αναπτυσσόμενη χώρα στην Ευρώπη.

Από το 5% στο σημερινό -1,2% -που εκτιμούμε να είναι για το 2009- είναι μία πτώση εφτά μονάδων. Για την κρίση, νομίζω σας απάντησα ήδη, και σας απάντησε με τον πιο καθαρό τρόπο η ίδια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Ας σταματήσουμε να κρυβόμαστε πίσω από την κρίση. Ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός της χώρας είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών.

Τώρα, το έλλειμμα αξιοπιστίας της χώρας μας. Μία τεράστια πληγή. Θα το επαναλάβω: είναι εξαιρετικά δυσάρεστο για έναν Υπουργό Οικονομικών να εμφανιστεί μπροστά στους ομολόγους του και να τους πει ότι «το έλλειμμα δεν είναι 6%, αλλά 12%». Εάν μπορούσε να τους πει ότι «το έλλειμμα δεν είναι 6% αλλά 8%», μην έχετε καμία αμφιβολία ότι θα ήταν σε ιδιαίτερα ευχάριστη κατάσταση να το έλεγε. Μακάρι να μπορούσε να το πει.

Μη βιάζεστε, έρχομαι και στον περίφημο εκείνο πίνακα του κ. Κεφαλογιάννη, τον οποίο νομίζω, αφότου ολοκληρώσω την ομιλία μου, θα προτιμούσε να τον αποσύρει ο ίδιος. Υπάρχει και ένα μεγάλο έλλειμμα εμπιστοσύνης της οικονομίας μας από τις διεθνείς αγορές, οι οποίες καθημερινά κρίνουν τη χώρα μας πολύ αυστηρά. Μέσα σε αυτό το εξαιρετικά δυσμενές περιβάλλον, οι προκλήσεις για την Κυβέρνηση είναι να κάνει ό,τι μπορεί για την ανάταξη της ελληνικής οικονομίας και τη στήριξη των ασθενέστερων και ταυτόχρονα να ξεκινήσει μία σοβαρή προσπάθεια δημοσιονομικής προσαρμογής.

Θέτουμε, λοιπόν, ένα φιλόδοξο δημοσιονομικό στόχο. Να πέσει το έλλειμμα από το 12,7% στο 9,1% στον πρώτο χρόνο. Μία πτώση 3,6 ποσοστιαίες μονάδες. Ταυτόχρονα, να στηρίξουμε την ανάπτυξη και τις επενδύσεις, να ενισχύσουμε τους οικονομικά ασθενέστερους, να βοηθήσουμε τους άνεργους να βρουν δουλειά και να στηρίξουμε ουσιαστικά τους τομείς της Παιδείας και της Υγείας.

Με βάση αυτό το πλαίσιο, λοιπόν, επιχειρείται μείωση του ελλείμματος κατά 8,4 δις ευρώ. Είναι μία μείωση, η οποία είναι μεγαλύτερη από αυτήν που προβλεπόταν στο προσχέδιο του Προϋπολογισμού. Μία μείωση 3,6 ποσοστιαίων μονάδων, ενώ ταυτόχρονα εξασφαλίζονται, μέσω αναδιάταξης δαπανών, πόροι ύψους 2,6 δις ευρώ ή 1,1% του ΑΕΠ για τη στήριξη των ασθενέστερων, του κοινωνικού κράτους, της ανάπτυξης και της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας.

Αυτή η μείωση του ελλείμματος προέρχεται τουλάχιστον κατά το ήμισυ από μέτρα μόνιμου χαρακτήρα. Υπολογίζουμε ότι από τις 3,6 ποσοστιαίες μονάδες, περίπου το μισό, δηλαδή 1,8% με 2%, είναι μέτρα μόνιμου χαρακτήρα. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκτιμά ότι αυτά τα μέτρα είναι λίγο λιγότερο, ότι είναι γύρω στο 1,5%. Δεν υπάρχει, όμως, κανένας, πλην της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, που να ισχυρίζεται ότι η διόρθωση αυτή δεν βασίζεται κυρίως σε μέτρα μόνιμου χαρακτήρα. Και βέβαια, αυτή η μείωση προκύπτει σχεδόν ισόποσα από τη μείωση των δαπανών και από την αύξηση των εσόδων: 4,5 δις ευρώ από τα καθαρά έσοδα, 4,2 δις ευρώ από τη μείωση των δαπανών.

Θέλω να τονίσω ότι, παράλληλα, ένα εξαιρετικά ανησυχητικό στοιχείο είναι η εξέλιξη του δημοσίου χρέους. Θα επανέρθω στο θέμα στο ζήτημα αυτό, για τα 300 δις ευρώ χρέος, που έχει σήμερα η χώρα μας, και απαντώντας στο τέλος της τοποθέτησής μου σε κάποια από τα ζητήματα που έθεσαν οι Εισηγητές της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης.

Έρχομαι, λοιπόν, στις επιλογές μας. Οι επιλογές μέσα σε αυτό το εξαιρετικά δύσκολο δημοσιονομικό πλαίσιο, είναι να υλοποιήσουμε τις δεσμεύσεις που έχουμε αναλάβει. Τις υλοποιούμε, αυξάνοντας τις δαπάνες για την εκπαίδευση κατά 1 δις ευρώ, όπως ακριβώς είχαμε δεσμευτεί. Δίνοντας ένα έκτακτο επίδομα αλληλεγγύης, μισό το 2009, μισό το 2010. Αυξάνοντας την επιστροφή του ΦΠΑ στους αγρότες (κοστίζει 150 εκ. ευρώ). Προβλέποντας κονδύλια για προσλήψεις νοσηλευτικού προσωπικού (70 εκ. ευρώ), αυξάνοντας το επίδομα ανεργίας, έτσι ώστε σταδιακά να φτάσει στο 70% του βασικού μισθού (100 εκ. ευρώ), αυξάνοντας τις αγροτικές συντάξεις (350 εκ. ευρώ) και δίνοντας εισοδηματική πολιτική, που καλύπτει τον πληθωρισμό.

Και βέβαια, αυξάνοντας τις δημόσιες επενδύσεις κατά 800 εκ. ευρώ, επαναφέροντας σε ανοδική τροχιά τις δημόσιες επενδύσεις ως ποσοστό του ΑΕΠ. Μία ανοδική τροχιά, η οποία σταμάτησε με τις κυβερνήσεις της ΝΔ, που, δυστυχώς, έβρισκαν στις δημόσιες επενδύσεις το εύκολο κονδύλι για να κοπεί. Δεν τολμούσαν να αντιμετωπίσουν τη σπατάλη στο Δημόσιο και αυτό που έκαναν ήταν σε κάθε Προϋπολογισμό να μειώνουν τις δημόσιες επενδύσεις ως ποσοστό του ΑΕΠ.

Τα φορολογικά έσοδα αυξάνονται όχι με αύξηση συντελεστών ή με αύξηση του ΦΠΑ, αλλά με την έκτακτη εισφορά κοινωνικής ευθύνης από τα μεγάλα κέρδη και τη μεγάλη ακίνητη περιουσία (1 δις ευρώ), την αξιοποίηση κάθε μέσου για τον αποτελεσματικό φορολογικό έλεγχο και την είσπραξη ανείσπρακτων οφειλών (1,2 δις ευρώ για το 2010). Ακόμη, με τη φορολογική μεταρρύθμιση που ξεκινάμε με κοινωνική διαβούλευση και η οποία ήδη από το 2010 θα αρχίσει να αποδίδει και βεβαίως θα αποδώσει πολύ περισσότερο από το 2011 και πέρα. Και υπάρχει πράγματι μία πρόβλεψη αύξησης του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στα ποτά και στα τσιγάρα.
Αλλά νομίζω ότι η όποια κριτική για την αύξηση των έμμεσων φόρων από την πλευρά της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, μάλλον θα πρέπει να ανατρέξει στον αριθμό των αυξήσεων των φόρων, που έκανε αυτή ως Κυβέρνηση. Εμείς αυξάνουμε μόνο τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης στα ποτά και τα τσιγάρα και λέμε ξεκάθαρα ότι το κάνουμε, για να μπορέσουμε να έχουμε πόρους και να τους μεταφέρουμε στο χώρο της Υγείας.

Οι δαπάνες μειώνονται για πρώτη φορά και έχουμε μείωση των πρωτογενών δαπανών κατά 2,3 δις ευρώ. Έχουμε μείωση λειτουργικών δαπανών κατά 11%, εκ των οποίων οι καταναλωτικές δαπάνες κατά 25%. Έχουμε μια συνειδητή προσπάθεια συγκράτησης των δαπανών στα ασφαλιστικά ταμεία, τα οποία, εντός του 2009, με τη διαχείριση της προηγούμενης Κυβέρνησης, ξέφυγαν από κάθε έλεγχο, τριπλασιάζοντας, σε ορισμένες περιπτώσεις, τον συνολικό Προϋπολογισμό και τα έξοδά τους.

Είναι προφανές ότι η προσπάθεια για την ανάκαμψη της οικονομίας, αλλά και για το νοικοκύρεμα, δεν σταματάει το 2010. Ξεκινάει με αυτόν τον Προϋπολογισμό, αλλά το 2010 θα είναι καθοριστικό, γιατί θα ξεκινήσει τότε μία σειρά από μεγάλες τομές, που θα αποδώσουν τα επόμενα χρόνια. Έχουμε ήδη προωθήσει, σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, την ανεξαρτητοποίηση της Στατιστικής Υπηρεσίας, για να σταματήσει ο διασυρμός της χώρας μας στα διεθνή fora.

Μέχρι το τέλος του έτους, θα έχουμε το πόρισμα μιας ανεξάρτητης επιτροπής της Τράπεζας της Ελλάδος, της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών, κοινωνικών φορέων, όπως είναι ο Σ.Ε.Β., η Γ.Σ.Ε.Ε. και η Α.Δ.Ε.Δ.Υ., για την πραγματική δημοσιονομική κατάσταση και το πώς μπορεί να βελτιωθεί η διαδικασία κατάρτισης, βαθμολόγησης και παρουσίασης των στοιχείων.

Έχουμε δεσμευτεί σε αναστολή των προσλήψεων για το 2010, με την εξαίρεση των ευαίσθητων τομέων της Υγείας και της Παιδείας. Από την επόμενη χρονιά περνάμε σε μια πολιτική προσλήψεων «πέντε αποχωρήσεις προς μία πρόσληψη», η οποία ανατρέπει πλήρως τη σημερινή κατάσταση, όπου, από το 2009, για κάθε μια αποχώρηση είχαμε δύο νέες προσλήψεις μονίμων υπαλλήλων στο δημόσιο τομέα -και αυτό, χωρίς να συνυπολογίσει κανείς τον απίστευτο αριθμό πελατειακών προσλήψεων, όπως τα STAGE, τα οποία είδαμε κατά κόρον σε όλο το Δημόσιο.

Και, βέβαια, ξεκινήσαμε ήδη την κοινωνική διαβούλευση, για μια ριζική ανατροπή στο ισχύον φορολογικό σύστημα, με το νέο πλαίσιο φορολογίας, το οποίο θα κατατεθεί στην ελληνική Βουλή μετά την ολοκλήρωσή του, το Μάρτιο, αλλά και τη διαδικασία κατάρτισης, παρακολούθησης και εκτέλεσης του Προϋπολογισμού από μηδενική βάση.

Έρχομαι τώρα σε μερικά από τα επιχειρήματα, τα οποία ακούσαμε σε αυτή την αίθουσα. Κατ’ αρχάς, ο Εισηγητής της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης διένειμε στα μέλη της Επιτροπής έναν πίνακα, ο οποίος υποτίθεται ότι μας εξηγεί, πώς το έλλειμμα του 2009 αυξήθηκε τεχνητά. Ο πίνακας αυτός έχει ένα βασικό πρόβλημα. Καταλήγει στο ότι ο πραγματικός απολογισμός του ελλείμματος, το 2009, είναι 19,5 δις ευρώ. Τόσο μάς λένε οι αναλυτές της ΝΔ ότι είναι τα πραγματικά στοιχεία και όχι τα 30 δις ευρώ που παρουσιάζουμε εμείς. Υπάρχει ένα βασικό πρόβλημα. Πώς γίνεται αυτό, όταν τον Αύγουστο, στα μέσα του έτους, η Τράπεζα της Ελλάδος, έδωσε ταμειακό έλλειμμα 22 δις ευρώ, 2,5 δις ευρώ παραπάνω από το έλλειμμα, που θεωρείτε εσείς ότι θα κλείσει το έτος;

Λυπάμαι πάρα πολύ που η πραγματικότητα προσκρούει στις θεωρίες σας, αλλά, όταν συμβαίνει αυτό, η θεωρία έχει λάθος και όχι η πραγματικότητα. Σας παραπέμπω στα στατιστικά στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος: Αύγουστος 2009, ταμειακό έλλειμμα 22 δις ευρώ. Λέει ψέματα η Τράπεζα της Ελλάδος;

Και εσείς λέτε ότι θα κλείσει το έτος – αν δεν γινόντουσαν τα «φουσκώματα» από ΠΑΣΟΚ – στα 19,5 δις ευρώ. Το έλλειμμα μπορεί να αυξηθεί ή να μειωθεί, αλλά, κατά ένα μαγικό τρόπο, με εσάς κάθε χρόνο αυξανόταν και κάθε μήνα το 2009 αυξανόταν. Ίσως, αν κερδίζατε τις εκλογές, θα καταφέρνατε, με αυτόν τον συγκλονιστικό τρόπο, να το μειώσετε!

Επίσης, σας παραπέμπω στο έγγραφο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το οποίο κατατέθηκε στο Συμβουλίου Υπουργών Οικονομικών τον Ιούλιο και, για έναν περίεργο τρόπο, η ελληνική Κυβέρνηση δεν θέλησε να μοιραστεί μαζί μας. Το έγγραφο αυτό, στο οποίο αναφέρθηκα και στην αρχή της τοποθέτησής μου, το καταθέτω εδώ στα πρακτικά.

Σας παραπέμπω, λοιπόν, στην έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το Συμβούλιο Υπουργών, που συζητήθηκε τον Ιούλιο, το οποίο έλεγε πάρα πολύ καθαρά -και αυτό το έχω καταθέσει σε προηγούμενη συνεδρίαση αυτής της Επιτροπής- με βάση τα στοιχεία που έχουμε μέχρι τώρα, ότι το έλλειμμα θα φτάσει το 10%. Αυτά τα είπε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή τον Ιούλιο, με βάση τα στοιχεία της αρχής του έτους. Άρα, λοιπόν, αντιλαμβάνεστε ότι ο εκτροχιασμός ξεκίνησε νωρίς και συνεχίστηκε στη συνέχεια.

Έρχεστε εσείς σήμερα, εδώ, και μας παρουσιάζετε αυτόν τον πίνακα, ο οποίος φαίνεται ότι από τη μια εκδοχή στην άλλη αλλάζει -διότι θυμάμαι να μας καταθέτετε έναν πίνακα στην προηγούμενη συνεδρίαση της Επιτροπής, στον οποίο λέγατε «από το πάγωμα τακτοποίησης ημιυπαίθριων χώρων, 1,5 δις ευρώ». Στον νέο πίνακα πήγε το νούμερο αυτό στο 1,1 δις ευρώ. Προφανώς, μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα, κάποιος σας είπε τα νούμερα που είχε αναφέρει ο τότε Υπουργός Οικονομικών.
Αναφέρθηκαν κατά κόρον εδώ κάποια επιχειρήματα περί χρέους. Ειλικρινά, αναρωτιέμαι πώς μπορεί κανείς να στέκεται σε αυτό το βήμα και να ισχυρίζεται ότι η εκτίναξη του χρέους έχει να κάνει με τις πολιτικές των Κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ. Μάλιστα, τέθηκε και μια σειρά από πολύ συγκεκριμένα ερωτήματα, τα οποία υποτίθεται πως τέθηκαν σε εμάς. Για παράδειγμα, μάς ειπώθηκε ότι η χώρα είχε πρωτογενή πλεονάσματα, εκτός από την εποχή που ήταν το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, που αυτό φόρτωνε το χρέος.

Έχω εδώ, και ευχαρίστως θα καταθέσω στα πρακτικά, τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Σας διαβάζω: «Πρωτογενή πλεονάσματα και ελλείμματα του κρατικού Προϋπολογισμού», άνευ τόκων δηλαδή: «1989, μείον 5,5% του ΑΕΠ, έλλειμμα 5,5%. 1990, μείον 5,1% του ΑΕΠ. 1991, μείον 1,3% του ΑΕΠ. 1992, μείον 0,7% του ΑΕΠ. 1993, μείον 0,7% του ΑΕΠ». Γνωρίζω ότι θέλετε να ξεχάσετε την τριετία Μητσοτάκη. Θα συνεχίσω, όμως, με το τι έγινε από το 1993 και πέρα. Το 1994, με Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, έχουμε πλεόνασμα 4,2%. Το 1995 έχουμε 2,2% πλεόνασμα, το 1996 πλεόνασμα 3,9%, το 1997 πλεόνασμα 3,4%, το 1998 πλεόνασμα 4,3%, το 1999 πλεόνασμα 4,3%, το 2000 πλεόνασμα 3,6%, το 2001 πλεόνασμα 2% και το 2002 πλεόνασμα 0,7%. Το 2003, πράγματι, μία χρονιά μόνο, το ΠΑΣΟΚ είχε το συγκλονιστικό πρωτογενές έλλειμμα μείον 0,7% του ΑΕΠ.

Το 2004, όμως, που αναλαμβάνει η ΝΔ, το πρωτογενές έλλειμμα ανεβαίνει στο 2,6% του ΑΕΠ. Έχετε, πράγματι, δύο χρονιές με πρωτογενές πλεόνασμα: το 2006 με 1,2% και το 2007 με 1,5%. Το 2008 είχατε πρωτογενές έλλειμμα 3,2% και το 2009 7,7%. Σας παρακαλώ πάρα πολύ να μιλάμε επί στοιχείων και όχι επί θεωριών. Το καταθέτω στα πρακτικά.

Επειδή αναφερόμαστε στο χρέος, θέλω να θυμίσω ότι το 1981 το χρέος της χώρας ήταν 27% του ΑΕΠ. Το 1989 πήγε στο 65%. Αυξήθηκε, αλλά γιατί αυξήθηκε; Γιατί το ΠΑΣΟΚ επέλεξε τη δεκαετία του ‘80 να χτίσει το κοινωνικό κράτος. Το 1989, που αναλαμβάνει η ΝΔ, παραλαμβάνει το χρέος στο 65% του ΑΕΠ. Το 1993, που παραδίδει πάλι στο ΠΑΣΟΚ, το χρέος έχει ανέβει στο 100% του ΑΕΠ. Αυτή την τριετία, είδαμε κάτι να βελτιώνεται στο κοινωνικό κράτος; Από το 1993 μέχρι το 2003 το χρέος πέφτει από το 100% του ΑΕΠ στο 98% του ΑΕΠ. Δέχομαι να μας ασκηθεί κριτική για το ότι δεν μειώθηκε λιγότερο, αλλά το παραλάβατε χαμηλότερο από εκεί που το βρήκατε, ως προς το ΑΕΠ. Και, βέβαια, από το 2003 μέχρι το 2009 ανεβαίνει κατά πάνω από 15 μονάδες. Σας τα ανέφερα σε απλά ελληνικά και με απόλυτα νούμερα, για να μην μπερδευόμαστε.

Από τα περίπου 250 δις ευρώ χρέος, που έχει αυξηθεί τα τελευταία 20 χρόνια, τα 150 δις οφείλονται στις πολιτικές της ΝΔ και στις περιόδους διακυβέρνησής της. Πενήντα δις ευρώ μάς χρέωσε η τριετία Μητσοτάκη, 100 δις ευρώ μάς χρέωσε η πενταετία Καραμανλή. Αυτή είναι η πραγματικότητα και αυτός που χρεώνει τη χώρα, είναι οι διαδοχικές κυβερνήσεις της ΝΔ.

Θέλω να ολοκληρώσω με μερικές αναφορές, κάνοντας μία μικρή σύγκριση ανάμεσα στο τι έκανε και τι κάνει η σημερινή Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και στο τι έκανε η Κυβέρνηση της ΝΔ, όταν ανέλαβε την εξουσία το 2004. Ποια ήταν τα πρώτα μέτρα της Κυβέρνησης της ΝΔ το 2004; Ήταν, κατ’ αρχάς, να αλλάξει τους κανόνες, τη μεθοδολογία υπολογισμού των αμυντικών δαπανών. Έτσι, φόρτωσε το έλλειμμα και μετά από μερικά χρόνια ήρθε και άλλαξε ξανά τους κανόνες, και επανήλθε στην παλιά μεθοδολογία, που είχε το ΠΑΣΟΚ.

Δεύτερον, μείωσε τους φορολογικούς συντελεστές στις επιχειρήσεις και, ταυτόχρονα, κατάργησε την τιμαριθμοποίηση της φορολογικής κλίμακας για τα φυσικά πρόσωπα.

Τρίτον, κατάργησε το ΣΔΟΕ, κλείνοντας το μάτι στην φοροδιαφυγή.

Τέταρτον, έκανε ρύθμιση για τον επαναπατρισμό των κεφαλαίων. Σε απλά ελληνικά, «ξέπλυμα βρώμικου χρήματος».

Οι πρώτες κινήσεις της Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, μετά από τις εκλογές του 2009, είναι οι ακόλουθες. Πρώτον, καταγράψαμε, με βάση τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, την πραγματική δημοσιονομική κατάσταση, χωρίς να αλλάξουμε ούτε ένα σημείο στον τρόπο καταγραφής. Εμείς δεν αλλάξαμε τους κανόνες.

Δεύτερον, χορηγήσαμε έκτακτο επίδομα κοινωνικής αλληλεγγύης σε περισσότερα από 2,5 εκ. νοικοκυριά.

Τρίτον, κάναμε, για πρώτη φορά, μείωση των πρωτογενών δαπανών και, ταυτόχρονα, αυξήσαμε τις δαπάνες για την Υγεία, για την Παιδεία και για τις δημόσιες επενδύσεις. Ξεκινήσαμε κοινωνικό διάλογο για ένα νέο φορολογικό πλαίσιο και ουσιαστική προσπάθεια με όλα τα Υπουργεία για να μειώσουμε τη σπατάλη.

Ολοκληρώνω με μία αναφορά σε σχέση με τις περίφημες αναθεωρήσεις του ελλείμματος. Για να φανεί η σοβαρότητα της προηγούμενης διακυβέρνησης και για να απαντήσω στην κριτική που ασκήθηκε, ότι το ΠΑΣΟΚ αναθεώρησε τον Προϋπολογισμό της ΝΔ πολλές φορές, θέλω να θυμίσω πόσες φορές, πριν ξεκινήσει η διεθνής κρίση -γιατί στη χώρα μας η διεθνής κρίση το 2008 δεν είχε έρθει- η ΝΔ αναθεώρησε τα δικά της στοιχεία.

Στον προϋπολογισμό του 2008, δηλαδή τον Δεκέμβριο του 2007, το έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης ήταν 1,6% του ΑΕΠ. Τον Σεπτέμβριο του 2008, η ελληνική Κυβέρνηση στέλνει στοιχεία στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, που αναφέρουν ότι το έλλειμμα για το 2008 είναι, τελικά, 2,3% του ΑΕΠ. Δυο μήνες μετά, στον Προϋπολογισμό, το ανεβάζει στο 2,5% του ΑΕΠ.

Τον Ιανουάριο του 2009 μάς λέει ότι το έλλειμμα του 2008 είναι, τελικά, 3,7% του ΑΕΠ. Στις 31 Μαρτίου του 2009, το ανεβάζει στο 5% του ΑΕΠ. Τον Οκτώβρη του 2009, δύο μόλις μέρες πριν τις εκλογές, νέα στοιχεία στέλνονται στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, τα οποία το παρουσιάζουν στο 5,6% του ΑΕΠ. Με άλλα λόγια, έχουμε πέντε αναθεωρήσεις του ύψους του ελλείμματος του 2008, πριν καν ξεκινήσει η διεθνής κρίση.

Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, η Κυβέρνηση, με πολύ μεγάλο αίσθημα ευθύνης, έχει καταρτίσει ίσως τον δυσκολότερο Προϋπολογισμό της Μεταπολίτευσης, εξαιτίας μίας εξαιρετικά δυσμενούς αφετηρίας και τεραστίων προκλήσεων για τη χώρα μας.

Ο Προϋπολογισμός αυτός επιχειρεί, ταυτόχρονα, να στηρίξει την ανάταξη της ελληνικής οικονομίας, τα εισοδήματα των ασθενέστερων και να ξεκινήσει μια διαδικασία πραγματικής -όχι εικονικής- δημοσιονομικής προσαρμογής.

Είναι μια προσπάθεια, που, προφανώς, δεν εξαντλείται το 2010, αλλά στη βάση της έχει το αίσθημα του δικαίου απέναντι στους Έλληνες πολίτες, οι οποίοι πρέπει να αισθάνονται και να γνωρίζουν ότι πληρώνουν δίκαια τους φόρους τους και ότι το ελληνικό Κράτος σέβεται τα χρήματά τους και τα δαπανά όχι σε όργιο πελατειακής σπατάλης, αλλά για αναπτυξιακούς και κοινωνικούς σκοπούς.

Εμείς αυτό ξέρουμε να κάνουμε και θα το κάνουμε.

Σας ευχαριστώ.