Οι προοπτικές για τα τεύτλα στο Νομό Κοζάνης

Η νέα Κοινή Αγροτική Πολιτική διαμορφώνει όπως είναι γνωστό νέα δεδομένα στα λεγόμενα μεσογειακά προϊόντα, μεταξύ των οποίων είναι η τευτλοπαραγωγή. Αυτά με αποφάσεις του Ιουνίου 2003, και με τη διαπραγμάτευση να χειρίζεται η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, εντάχθηκαν στη νέα ΚΑΠ και διασφαλίστηκαν οι χρηματοδοτήσεις τους χωρίς περικοπές μέχρι το 2013.

Δυστυχώς το 2005 στην πιο πρόσφατη διαπραγμάτευση σχετικά με τη ζάχαρη οι αδέξιοι χειρισμοί της ΝΔ έφεραν την Ελλάδα στο περιθώριο των διαπραγματεύσεων. Αποτέλεσμα ήταν να μην πάρει η χώρα μας καμία αντιστάθμιση, όπως έπραξαν όλες οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, προς όφελος των τευτλοπαραγωγών και των εργοστασίων ζάχαρης.

Σήμερα λοιπόν η τευτλοπαραγωγή εγκαταλείπεται, επειδή οι ενισχύσεις που δίνονται σε όσους παραμείνουν στην παραγωγή είναι μειωμένες και δεν καλύπτουν το κόστος της καλλιέργειας. Οι τευτλοπαραγωγοί προτιμούν το καθεστώς της αποδέσμευσης και βρίσκονται σε αναζήτηση νέων δραστηριοτήτων.

Στο Νομό Κοζάνης, τα πιο πρόσφατα στοιχεία επιβεβαιώνουν τη σταδιακή εγκατάλειψη της παραγωγής (στο Δήμο Ελλησπόντου, αλλά και σε μερικούς άλλους δήμους του Νομού – Δημητρίου Υψηλάντη, Αγίας Παρακευής). Το επίπεδο συμβάσεων με τη βιομηχανία ζάχαρης είναι στα 11.000 στρέμματα, από 14.000 το 2006.

Η σχετική μικρή αυτή πτώση μπορεί να αποδοθεί στην κατά 50% μείωση της τιμής των σπόρων και κατά 25% μείωση της τιμής των φυτοφαρμάκων, «ενέσεις» που συγκράτησαν το κόστος παραγωγής και έτσι εμπόδισαν την κατάρρευση που είδαμε στην περίπτωση της καπνοκαλλιέργειας, δεν κατάφεραν όμως να αντισταθμίσουν τη συνεχιζόμενη μείωση των τιμών. Οι τιμές το 2006 ήταν ήδη 30% κάτω από αυτές του 2005, και οι φετινές αναμένονται να έχουν ακόμα μεγαλύτερη μείωση που φτάνει το 40%.

Το μέλλον για την τευτλοκαλλιέργεια δεν είναι αισιόδοξο. Ο νέος κανονισμός της ΚΑΠ προβλέπει μεταξύ άλλων πρόσθετες ενισχύσεις, που προορίζονται για προγράμματα αγροτικής ανάπτυξης και για κοινωνικά μέτρα στις περιοχές που θίγονται από την εγκατάλειψη των ποσοστώσεων, αλλά η κυβέρνηση ακόμα δεν έχει ασχοληθεί με το θέμα.

Αντίθετα, ασχολείται με τη «μοιρασιά» κοινοτικών πόρων ανάλογα με τις ανάγκες και απαιτήσεις των μετόχων της ΑΤΕ (στην οποία ανήκει η Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης), της ΕΒΖ, και των επενδυτών βιοαιθανόλης, εις βάρος όμως των αγροτών και της ανάπτυξης της υπαίθρου.