Τι θέλουμε από το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας;

Το περασµένο Σάββατο 1 Νοεµβρίου πραγµατοποιήθηκε στην Αίθουσα Τέχνης µία Ηµερίδα µε θέµα: «Το Πανεπιστήµιο του Μέλλοντος», όπου η ∆ιοικούσα του Πανεπιστηµίου ∆υτικής Μακεδονίας παρουσίασε ιδέες και προτάσεις για τη µορφή και λειτουργία του Πανεπιστηµίου. Ήταν µία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα εκδήλωση όπου για πρώτη φορά συζητήθηκε το τι θέλουµε πραγµατικά από το πανεπιστήµιο στην περιφέρειά µας και όχι απλώς το που θα χωροθετηθεί.

Η δηµιουργία του Πανεπιστηµίου στην περιοχή µας ήταν ένα όνειρο πολλών ετών που τελικά υλοποιήθηκε από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και τον Πρωθυπουργό Κώστα Σηµίτη. Σηµατοδοτεί την έναρξη µίας νέας εποχής και εξέλιξης για την Κοζάνη και την ∆υτική Μακεδονία γενικότερα. Σήµερα πια µε δεδοµένη την ίδρυση πρέπει να συζητήσουµε τη µορφή που θα πάρει το Πανεπιστήµιο και το ρόλο του στην Περιφέρεια. Στη συζήτηση αυτή, καταθέτω τρεις απόψεις για προβληµατισµό.

1. Το δηµόσιο Πανεπιστήµιο όπως το ξέραµε τελειώνει. Η σηµερινή µορφή του δηµοσίου πανεπιστηµίου – µε διδασκαλία όλων των κατευθύνσεων, και δωρεάν υπηρεσίες για όλους — δεν είναι βιώσιµο µεσοπρόθεσµα. Το Πανεπιστήµιο ∆υτικής Μακεδονίας χρειάζεται ένα διαφορετικό θεσµικό πλαίσιο λειτουργίας, πιο ευέλικτο και σύγχρονο. Πρέπει να γίνει ένα σχετικά µικρό, «πιλοτικό», καινοτόµο Πανεπιστήµιο µε µεγάλη αυτοδιοικητική αυτονοµία, απαλλαγµένο από αγκυλώσεις του δηµοσίου, στραµµένο στην καινοτοµία και την έρευνα, ικανό να προσελκύσει συνεργασίες και διδάσκοντες και από το εξωτερικό, ένα «Ωνάσειο Ίδρυµα» του χώρου της τριτοβάθµιας εκπαίδευσης:

2. Η διασύνδεση Πανεπιστηµίου και αγοράς αποτελεί απόλυτη αναγκαιότητα. Πρέπει να ξεπεράσουµε τις ιδεοληψίες του παρελθόντος και να συνδέσουµε άµεσα το Πανεπιστήµιο µε την τοπική και εθνική οικονοµία, πανεπιστηµιακές «έδρες» µε χρηµατοδότηση του ιδιωτικού τοµέα, κοινά ερευνητικά προγράµµατα. Αυτό σηµαίνει επίσης και σύνδεση των εξελίξεων στο Πανεπιστήµιο µε άλλες πρωτοβουλίες όπως η δηµιουργία ενός κεφαλαίου επιχειρηµατικών συµµετοχών για την ίδρυση καινοτόµων επιχειρήσεων και των λεγόµενων «τεχνοβλαστών» που προέρχονται από το χώρο του Πανεπιστηµίου.

3. Οι νέες τεχνολογίες πληροφορίας και επικοινωνίας αλλάζουν τον τρόπο διδασκαλίας και λειτουργίας του σύγχρονου Πανεπιστηµίου. Η τηλεκπαίδευση και η δια βίου µάθηση είναι έννοιες που θα είναι άρρηκτα συνδεδεµένες µε τους νέους τρόπους
εκπαίδευσης στο Πανεπιστήµιο ∆υτικής Μακεδονίας. Αυτές µας δίνουν και µία ευελιξία για χωροθέτηση των υποδοµών του µε τρόπο που να δηµιουργείται κρίσιµη µάζα και να παραµένει λειτουργικό αλλά ταυτόχρονα να συνεισφέρει στην περιφερειακή συνοχή.

Η ∆ιοικούσα του Πανεπιστηµίου – πανεπιστηµιακοί µε όραµα, εµπειρία, µεράκι και σύγχρονες παραστάσεις – έχουν πλήρη επίγνωση του πως πρέπει να λειτουργήσει ένα Πανεπιστήµιο που ιδρύεται στην αρχή του 21ου αιώνα σε µία περιφέρεια και σε µία χώρα που
προσπαθούν να βρουν τον νέο τους ρόλο στην Ευρώπη της γνώσης που τώρα διαµορφώνεται.
Πρέπει και όλοι εµείς να τους στηρίξουµε σε καινοτόµες επιλογές και κατευθύνεις.

*Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου είναι μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ και καθηγητής στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών