Ομιλία για το Φορολογικό Νομοσχέδιο

Στη συζήτηση σχετικά με το φορολογικό νομοσχέδιο, ο Γιώργος Παπακωνστανίνου, έκανε την ακόλουθη τοποθέτηση:

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Στον βίο κάθε κυβέρνησης, υπάρχουν κάποιες κομβικές στιγμές, κάποιες στιγμές που την σημαδεύουν. Υπάρχουν κάποιες στιγμές, που η κοινή γνώμη πολύ γρήγορα μεταστρέφεται. Κάποιες στιγμές, που είναι σαν να ανοίγει η κουρτίνα και βλέπουμε τι συμβαίνει από πίσω. Και βλέπουμε ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός. Μία τέτοια στιγμή για αυτήν την κυβέρνηση ήταν η ανακοίνωση των φορολογικών μέτρων από τον κ. Αλογοσκούφη. Έκπληκτοι οι πολίτες ανακάλυψαν ότι όλο το οικοδόμημα που είχε στηθεί όλα αυτά τα χρόνια ήταν ψεύτικο, ότι η κυβέρνηση ήταν, είτε ανίκανη να φέρει σε πέρας αυτά που της είχαν εμπιστευτεί οι πολίτες, με πρόσφατη την εκλογική της νίκη, είτε απλούστατα έλεγαν συνειδητά ψέματα.

Ας πάμε λίγο πίσω. Το 2004, η Νέα Δημοκρατία έρχεται στην κυβέρνηση. Το πρώτο πράγμα που κάνει, η πρώτη πράξη αυτής της κυβέρνησης είναι η περίφημη δημοσιονομική απογραφή. Δεν άντεξε η Νέα Δημοκρατία το γεγονός ότι, η Ελλάδα ήταν στο δέκατο χρόνο ενός ενάρετου οικονομικού κύκλου. Απλά δεν το άντεξε και άνοιξε τον ασκό του Αιόλου. Ξεκίνησε με ψευδεπίγραφη απογραφή. Μας εξέθεσε σε όλη την Ευρώπη.

Οι πολίτες τότε είχαν αμφιβολίες. Έλεγαν «μήπως είναι έτσι, όπως μας τα λέει η Νέα Δημοκρατία τα πράγματα; Μήπως πράγματι οι προηγούμενοι έκρυβαν πράγματα;». Έγιναν, λοιπόν, διαδοχικές αναθεωρήσεις. Φθάσαμε στο απίστευτό 7% του ελλείμματος.

Εκεί άρχισαν τα δύσκολα. Εκεί, πολύ σύντομα, ο υπουργός Οικονομίας ανακάλυψε ότι με κομματικούς εγκάθετους έσοδα δεν μαζεύεις, διότι το πρώτο πράγμα που έγινε, τους πρώτους μήνες, ήταν να διαλυθεί ο εισπρακτικός μηχανισμός του κράτους.

Μετά από λίγο, βρήκε την πρώτη εύκολη λύση, αύξηση του Φ.Π.Α. Δεν έχει καμία σημασία ότι, δύο μήνες πριν το κάνει, είχε έρθει στη βουλή και απ’ αυτό το βήμα είχε πει ρητά – και είναι στα Πρακτικά της Βουλής – «εγώ δεν πρόκειται ποτέ να αυξήσω τον Φ.Π.Α. Αυτά τα κάνετε εσείς του ΠΑΣΟΚ». Το έκανε.

Μπαίνουμε στην επιτήρηση. Ποτέ η Ελλάδα δεν είχε μπει στην επιτήρηση. Ξεκινούν μια σειρά από μέτρα «σφιξίματος» του Έλληνα πολίτη. Ταυτόχρονα, όμως, αυτή η κυβέρνηση έχει δουλείες, έχει γραμμάτια. Και τα γραμμάτια αυτά πρέπει να εξοφληθούν. Ανακοινώνει, λοιπόν, από την αρχή, τη μείωση κατά δέκα μονάδες του συντελεστή φορολογίας στα μερίσματα των επιχειρήσεων.

Ταυτοχρόνως, κινείται από μια ιδεοληψία, διότι, θεωρεί ότι, ίσως, αν οι επιχειρήσεις πληρώσουν λιγότερους φόρους, θα επενδύσουν περισσότερο. Μέσα σε τρία χρόνια, λοιπόν, από τη στιγμή που έκανε αυτή τη σταδιακή μείωση, το κράτος έχει απώλεια 3 δισεκατομμύρια ευρώ. Η απώλεια αυτή από πού είναι; Είναι από φόρους που θα πλήρωναν οι μέτοχοι των διακοσίων μεγαλυτέρων ελληνικών επιχειρήσεων, σε συντριπτική πλειοψηφία.

Αυτά τα λένε τα στοιχεία του Υπουργείου Οικονομικών. Αυτά τα λέει η Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων. Κάνοντας μια ανάλυση, θα δούμε ότι από τα 3 δισεκατομμύρια, που είναι οι διαφυγόντες φόροι για το ελληνικό Δημόσιο, η συντριπτική πλειοψηφία αφορά στους μετόχους των διακοσίων μεγαλυτέρων ελληνικών επιχειρήσεων.

Έχουμε λοιπόν μια κυβέρνηση, που έκανε ένα ξεκάθαρο δώρο. Πήρε τίποτα πίσω; Ίσως, δεν το γνωρίζουμε. Επενδύσεις πάντως δεν πήρε, γιατί οι ιδιωτικές επενδύσεις, τα τελευταία χρόνια, σ’ αυτή τη χώρα –και είδαμε τι έχει συμβεί τα τελευταία τρία τρίμηνα- δεν πάνε καλά.

Φθάνουμε λοιπόν στο περσινό καλοκαίρι. Ο πρωθυπουργός αποφασίζει, με πρόσχημα την αδυναμία κατάρτισης προϋπολογισμού, τη βασική, τη στοιχειώδη δηλαδή υποχρέωση κάθε κυβέρνησης που έχει μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία, να πάει σε εκλογές. Τις κερδίζει.

Ξεκινάει η διεθνής κρίση. Ο υπουργός Οικονομίας – ο ίδιος υπουργός Οικονομίας, που είναι από το 2004 και είναι ακόμη εδώ – το Γενάρη, έρχεται και μας λέει ότι η οικονομία είναι θωρακισμένη. Και λίγους μήνες αργότερα, ανακοινώνει αυτά τα φορολογικά μέτρα.

Έχουν ακουστεί πάρα πολλά για τα μέτρα από όλους τους ομιλητές. Ένα μόνο στοιχείο θα σας πω. Ένας τίμιος ελεύθερος επαγγελματίας, με 10.000 ευρώ εισόδημα το χρόνο, θα πληρώσει 1.000 ευρώ εξαιτίας αυτού του νομοσχεδίου. Ένας τίμιος πάλι –εγώ δεν το αναιρώ αυτό- ελεύθερος επαγγελματίας, με εισόδημα 100.000 ευρώ το χρόνο, εξαιτίας των μειώσεων στους φορολογικούς συντελεστές, θα πληρώσει 1.500 ευρώ λιγότερο.

Ο Έλληνας πολίτης το βλέπει αυτό και οργίζεται. Αναρωτιέται πού ακριβώς είναι η φορολογική δικαιοσύνη, το θεμέλιο οποιασδήποτε πολιτικής για τη φορολογία. Πού είναι ακριβώς η φορολογική δικαιοσύνη, όταν κάποιος με 10.000 ευρώ εισόδημα, πληρώνει 1.000 ευρώ παραπάνω και, κάποιος με 100.000 ευρώ εισόδημα, 1.500 ευρώ λιγότερο. Απάντηση: Προφανώς, δεν είναι πουθενά η φορολογική δικαιοσύνη.

Εμείς, που κάτι σκαμπάζουμε περισσότερο από οικονομικά, αναρωτιόμαστε διπλά και λέμε: Πώς είναι δυνατόν μια κυβέρνηση, η οποία επικαλείται την κρίση, να λέει ότι, εν μέσω κρίσης, αφαιρώ από την οικονομία, αντί να προσθέτω;

Πρωτοτυπία! Να την εντάξουμε στα εγχειρίδια οικονομικών στα πανεπιστήμια! Εφόσον η χώρα είναι σε οικονομική κρίση και περνάμε δύσκολες στιγμές, βοηθάς την οικονομική δραστηριότητα, βοηθάς το εισόδημα. Δεν αφαιρείς, δεν «στραγγαλίζεις» περαιτέρω.

Κι εδώ υπάρχει κι ένα άλλο ερώτημα. Γιατί σε μία οικονομία, η οποία «τρέχει» με 3%, όσο στρεβλά και αν διανέμεται αυτό, δεν μπορεί να κλείσει η κυβέρνηση Προϋπολογισμό; Πώς συμβαίνει αυτό; Να μας το πει αυτό και να το δεχτούμε ένας υπουργός Οικονομικών, που προΐσταται μίας οικονομίας που «τρέχει» με μηδέν, που είναι σε ύφεση. Αλλά με 3% και να μην μπορείτε να κλείσετε Προϋπολογισμό;

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Αυτό που ενοχλεί σ’ όλη αυτή την ιστορία, πέρα από τα μέτρα και αυτούς που πλήττουν, είναι η αυθαιρεσία, είναι η αλαζονεία αυτής της κυβέρνησης. Είναι βεβαίως η ίδια ακριβώς αυθαιρεσία, που είδαμε ανάγλυφα το περασμένο Σαββατοκύριακο στη Θεσσαλονίκη. Την είδαμε αυτή την αυθαιρεσία, στον τρόπο με τον οποίο ο κύριος πρωθυπουργός αντιμετώπισε όλα τα γεγονότα που έχει μπροστά του, στο πώς δεν ακούσαμε ούτε ένα «συγνώμη» γι’ αυτά που έγιναν εδώ, στη Βουλή, πριν από μια εβδομάδα. Ούτε ένα «συγνώμη»! Ο Πρόεδρος της Βουλής μίλησε για «αταξία». Από τη Νέα Δημοκρατία, όμως, επίσημα δεν έχουμε ακούσει απολύτως τίποτα.

Και είναι η ίδια ακριβώς αυθαιρεσία, που κάνει αυτή την κυβέρνηση να κρύβει το κεφάλι της μέσα στην άμμο. Στα αρχαία ελληνικά, υπάρχει μια λέξη για όλα αυτά. Είναι η λέξη «ύβρις». Και γνωρίζετε πολύ καλά τι συμβαίνει σ’ αυτούς που υποπίπτουν σ’ αυτό το αδίκημα.

Αυτό το νομοσχέδιο πρέπει να καταψηφιστεί, όχι γιατί το λέμε εμείς, αλλά γιατί έχει απέναντί του όλη την ελληνική κοινωνία.

Ευχαριστώ.