Ομιλία στην Ολομέλεια της Βουλής στη συζήτηση επί της αρχής, των άρθρων και του συνόλου του Σχεδίου Νόμου του Υπουργείου Οικονομικών «Δημοσιονομική Διαχείριση και Ευθύνη»

Άκουσα με προσοχή τη συζήτηση, που εξελίχθηκε χθες και σήμερα, και τις παρεμβάσεις των Βουλευτών. Θα ήθελα να κάνω κάποιες γενικές παρατηρήσεις στην αρχή, να δώσω κάποιες απαντήσεις για το νομοσχέδιο και μετά να αναφερθώ στις τροπολογίες.
Νομίζω πως πρέπει να προσεγγίσουμε αυτό το νομοσχέδιο με μερικά πολύ απλά λόγια. Έχουμε το εξής δίλημμα, θα συνεχίσουμε να μην ξέρουμε τι ξοδεύει το κράτος και πού τα ξοδεύει, ή θα βάλουμε μία τάξη στα δημοσιονομικά μας; Θα συνεχίσει ο εκάστοτε Υπουργός Οικονομικών και το Υπουργείο Οικονομικών να έρχεται εκ των υστέρων και να ανακαλύπτει και να καλύπτει δαπάνες της ευρύτερης γενικής κυβέρνησης, ή θα του δώσουμε τη δυνατότητα να φροντίσουμε, για να έχουμε; Είναι πάρα πολύ απλό το δίλημμα και στο απλό αυτό δίλημμα απαντά με πολύ συγκεκριμένο τρόπο το συγκεκριμένο νομοσχέδιο.
Τέθηκε ένα ζήτημα υπερεξουσιών του εκάστοτε Υπουργού Οικονομικών. Αντίθετα. Κατ’ αρχάς, αυτές οι ρυθμίσεις του νομοσχεδίου είναι απολύτως ανάλογες, με τις ρυθμίσεις και τις αρμοδιότητες που έχουν οι Υπουργοί Οικονομικών σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Απλώς, στις υπόλοιπες χώρες έχουν φροντίσει, πριν από εμάς, και έχουν βάλει τάξη στα δημοσιονομικά τους.
Να θυμίσω ότι, με τον παρόντα νόμο, ο Υπουργός Οικονομικών ελέγχεται στενά από τη Βουλή για κάθε επιπλέον παρέμβαση που κάνει στο ψηφισθέντα προϋπολογισμό. Πιο συγκεκριμένα, δίνει λόγο στη Βουλή, κάθε τρίμηνο, με έκθεση λεπτομερών στοιχείων για τυχόν μεταφορά πιστώσεων, πέραν των ψηφισθέντων, μέσα στα επιτρεπόμενα ποσοστά. Κάθε τρίμηνο, με έκθεση στη Βουλή και πλήρη, αναλυτικά στοιχεία για τους φορείς που χρησιμοποίησαν τα αποθεματικά του προϋπολογισμού και τους λόγους. Κάθε εξάμηνο, ο Υπουργός Οικονομικών υποβάλλει στη Βουλή έκθεση με τις ανειλημμένες υποχρεώσεις όλων των φορέων κεντρικής και γενικής κυβέρνησης. Υποβάλλει συμπληρωματικό προϋπολογισμό για κάθε υπέρβαση δαπανών πάνω από τα προκαθορισμένα ποσοστά. Κάθε πρώτο τρίμηνο του έτους, υποβάλλει απολογιστική έκθεση για τον ετήσιο δανεισμό και πάει σε συμπληρωματικό προϋπολογισμό για κάθε επιπλέον δανεισμό από τον αρχικό εγκριθέντα, μέσα από το μεσοπρόθεσμο πλαίσιο δημοσιονομικής στρατηγικής.
Θα ήθελα να σας ζητήσω ένα πράγμα. Σκεφθείτε σε ποια διαφορετική θέση θα ήταν η χώρα, αν αυτά τα οποία προτείνει αυτό το νομοσχέδιο ίσχυαν το 2009. Σκεφθείτε τι θα είχαμε γλιτώσει, αν υπήρχαν αυτά τα όρια στις δαπάνες, άν υπήρχε αυτός ο έλεγχος τα περασμένα χρόνια, ώστε να μην έρχεται εκ των υστέρων το ελληνικό Δημόσιο να καλύπτει τα έξι δισ. ευρώ  . στον κλάδο της υγείας. Σκεφθείτε πού θα ήταν η αξιοπιστία της χώρας σήμερα, τι θα είχαν γλιτώσει οι Έλληνες πολίτες από θυσίες, εάν ίσχυαν τότε αυτά τα οποία εμείς προτείνουμε.
Άρα, λοιπόν, η χαλαρότητα, με την οποία είχε δει η προηγούμενη Κυβέρνηση τα δημοσιονομικά μας, τελειώνει εδώ. Και τουλάχιστον είναι θετικό ότι, παρά τις επιμέρους αντιρρήσεις τις οποίες βάζουν για την τιμή των όπλων, η Αξιωματική Αντιπολίτευση αναγνωρίζει το γεγονός ότι πάμε να βάλουμε μία τάξη, την οποία δεν έβαλαν τόσα χρόνια και γι’ αυτό βρισκόμαστε σήμερα εδώ. Γι’ αυτό ο Ελληνικός λαός καλείται να κάνει τις θυσίες που κάνει.
Επίσης, μία διευκρίνιση, γιατί ακούστηκαν πολλά πράγματα, ως προς την εποπτεία στη διαχείριση των προγραμμάτων που χρηματοδοτούνται από την Ευρωπαϊκή Ένωση ή άλλους διεθνείς οργανισμούς. Και άκουσα από τον Εισηγητή της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης πως είναι πρωτοφανές ότι ζητάμε αυτό να γίνεται από τον Υπουργό Οικονομικών. Μα, αυτή η διάταξη υπήρχε και στον αρχικό νόμο του 1995. Δεν αλλάζουμε κάτι, είναι το ίδιο πράγμα ακριβώς.
Έρχομαι τώρα στις τροπολογίες, για τις οποίες έχει γίνει πολύ συζήτηση. Και ξεκινώ από την τροπολογία για τη διαιτησία. Να θυμηθούμε σε ποιο περιβάλλον βρισκόμαστε. Η χώρα βρέθηκε μπροστά στη στάση πληρωμών. Συμφώνησε ένα μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα οικονομικής  πολιτικής. Βρέθηκε σε μία εξαιρετικά δύσκολη διαπραγμάτευση, στην οποία κατάφερε να αποφύγει την περικοπή του 13ου και του 14ου μισθού στον ιδιωτικό τομέα.
Οι εταίροι μας το είχαν ζητήσει επιτακτικά σε μία λογική βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας της χώρας. Εμείς ισχυριστήκαμε ότι η ανταγωνιστικότητα είναι κάτι ευρύτερο και πέρα από τους μισθούς. Έχει να κάνει με το κόστος, έχει να κάνει με τα διαρθρωτικά προβλήματα στις αγορές, έχει να κάνει με προβλήματα θεσμών, αλλά βεβαίως έχει να κάνει και με την εξέλιξη του κόστους εργασίας. Έτσι, λοιπόν, κάναμε μια σειρά από άλλες παρεμβάσεις και -προς τιμήν τους- οι κοινωνικοί εταίροι, αντιλαμβανόμενοι την κρισιμότητα των περιστάσεων, κατέληξαν σε μία εθνική γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, η οποία είναι εντός του πνεύματος της συμφωνίας οικονομικής  πολιτικής, αλλά ταυτόχρονα δίνει και κάποια, έστω μικρή, ανάσα στους εργαζόμενους τα επόμενα χρόνια.
Αυτό είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο βρισκόμαστε και μέσα σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να κινηθούμε. Γι’ αυτό και ερχόμαστε με τη συγκεκριμένη τροπολογία, η οποία κατά κανένα τρόπο δεν καταργεί τον ΟΜΕΔ, ούτε βεβαίως τις Συλλογικές Συμβάσεις εργασίας, αλλά έρχεται και λέει ότι, όταν η χώρα είναι σε αυτή τη δημοσιονομική κατάσταση και όταν συλλογικά οι κοινωνικοί φορείς έχουν πάρει κάποιες εξαιρετικά υπεύθυνες αποφάσεις, ουδείς δικαιούται να φεύγει από αυτές. Και μάλιστα τη στιγμή που υπάρχει σε διαδικασία μια βελτίωση του πλαισίου διαιτησίας που όλοι ξέρουμε ότι έχει τεράστια προβλήματα. Και βεβαίως, να διευκρινίσω ότι μόνο διαιτητικές αποφάσεις υπάρχουν αυτή τη στιγμή, τίποτα παραπάνω, γιατί ειπώθηκε και αυτό.
Έρχομαι τώρα στο ζήτημα της τροπολογίας που έχει μία σειρά από μισθολογικές διατάξεις. Εδώ, η συζήτηση επικεντρώθηκε στο θέμα των εργαζομένων της Ολυμπιακής Αεροπορίας. Ασκήθηκε κριτική για το γεγονός ότι δίνονται τα χρωστούμενα μέσω ομολόγων και ζητήθηκε και από τον Πρόεδρο του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού να διευκρινίσουμε περαιτέρω τι ακριβώς θα κάνουμε. Θα το κάνουμε, γιατί είναι εύλογο αυτό.
Θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι. Η Κυβέρνηση θεωρεί ότι ο τρόπος με τον οποίο έγινε η αποκρατικοποίηση της Ολυμπιακής Αεροπορίας ήταν ένα μεγάλο σκάνδαλο. Ο τρόπος με τον οποίο έγινε, ήταν τρόπος με τον οποίο δεν διαφυλάχθηκε το δημόσιο συμφέρον. Και μέσα σε αυτή τη συνολική διαδικασία υπήρξε και ένας διακανονισμός με τους εργαζόμενους, ο οποίος είχε σκανδαλώδεις πτυχές. Έχουμε, όμως, ένα νόμο του κράτους, τον οποίο εμείς θα τιμήσουμε, αλλά λαμβάνοντας υπόψη τις δημοσιονομικές συνθήκες.
Με βάση, λοιπόν, αυτά, δεσμευθήκαμε και ήδη υπάρχει εκταμίευση το 2010 της τάξεως των 62 εκατομμυρίων ευρώ προς τους εργαζομένους της πρώην Ολυμπιακής Αεροπορίας. Με βάση αυτά, έχουν εξοφληθεί από το συνολικό αριθμό  περί τους οκτακόσιους και προχωρήσαμε μετά από συζήτηση -έντονη και δύσκολη πολλές φορές συζήτηση- σε ένα διακανονισμό για τα επόμενα χρόνια. Αυτός ο διακανονισμός λέει ότι το 2011 θα δοθούν μετρητά 60 εκατομμύρια ευρώ και σκοπός μας και πρόθεσή μας είναι με αυτό, να πάμε και να κλείσουμε τις εκκρεμότητες με όσους έχουν λαμβάνειν χαμηλά χρηματικά ποσά. Και το 2012 και το 2013 να δοθούν ομόλογα 70 εκατομμυρίων ευρώ λήξης τέλους 2012 και 70 εκατομμυρίων ευρώ λήξης 2013, με ένα επιτόκιο 1%, τα οποία θα καλύψουν κυρίως όσους έχουν λαμβάνειν μεγάλα χρηματικά ποσά. Πιστεύουμε ότι είναι μία λύση η οποία είναι ισορροπημένη, και δίκαιη και η οποία λαμβάνει βεβαίως υπόψη και τη δημοσιονομική κατάσταση της χώρας.
Έρχομαι τώρα στην επόμενη τροπολογία και αυτή είναι η τροπολογία που αφορά στη διεύθυνση της αρμοδιότητας της Διϋπουργικής Επιτροπής Αποκρατικοποιήσεων. Εδώ ετέθη ένα ζήτημα πιθανής αντισυνταγματικότητας επειδή εξαιρούνται από τον προληπτικό έλεγχο του Ελεγκτικού Συνεδρίου οι αρμοδιότητες αυτές.
Κατ’ αρχάς, να εξηγήσουμε τι κάνουμε με αυτήν την τροπολογία. Το ελληνικό Δημόσιο έχει μια σειρά από περιουσιακά στοιχεία, τα οποία δεν έχουν εταιρική δομή. Με την ισχύουσα νομοθεσία, η Διϋπουργική Επιτροπή Αποκρατικοποιήσεων δεν μπορεί να προχωρήσει στη αξιολόγηση των περιουσιακών αυτών στοιχείων και να δει τι θα τα κάνει.
Ένα παράδειγμα είναι το φάσμα συχνοτήτων. Το φάσμα συχνοτήτων δεν έχει εταιρική δομή. Πρέπει να δούμε, όμως, αν αυτό το φάσμα, όπως γίνεται σε άλλες χώρες, αξιοποιείται και με ποιον τρόπο. Με το σημερινό πλαίσιο, σήμερα, η Διυπουργική Επιτροπή Αποκρατικοποιήσεων μέσω της Ειδικής Γραμματείας δεν μπορεί να προσλάβει συμβούλους. Αυτό διορθώνουμε.
Ως προς την αντισυνταγματικότητα του ζητήματος, να τονίσω το εξής. Πράγματι σύμφωνα με το αναθεωρημένο Σύνταγμα, άρθρο 98 παρ. 1, στον προσυμβατικό έλεγχο του Ελεγκτικού Συνεδρίου υπάγονται οι συμβάσεις μεγάλης οικονομικής αξίας –λέει το Σύνταγμα- όπως νόμος ορίζει.
Υπάρχει ένας εκτελεστικός νόμος ο ν.3060/2002, άρθρο 2. Αυτός ορίζει ότι στον προσυμβατικό έλεγχο υπάγονται συμβάσεις με οικονομικό αντικείμενο άνω του ενός εκ. ευρώ. Όμως, αυτός ο προσυμβατικός έλεγχος δεν περιλαμβάνει όλες τις μορφές συμβάσεων, παρά μόνο προμήθειες αγαθών, εκτέλεση έργων και συμβάσεις παροχής υπηρεσιών. Οι συμβάσεις των αποκρατικοποιήσεων αναφέρονται σε συμβάσεις πώλησης, μισθώσεων και παροχής υπηρεσιών. Άρα, κατά κανένα τρόπο δεν υπάρχει ζήτημα αντισυνταγματικότητας.
Αν εμείς δεν εξαιρούσαμε -όπως γίνεται για όλα τα υπόλοιπα αντικείμενα που έχουν να κάνουν με το πλαίσιο των αποκρατικοποιήσεων- τον προληπτικό έλεγχο του Ελεγκτικού Συνεδρίου, θα θέταμε σε αμφισβήτηση όλες τις αποκρατικοποιήσεις νομικά από το 2002 μέχρι σήμερα και όλες τις διαδικασίες που ακολουθήθηκαν, εκ των οποίων καμία δεν πήγε σε προληπτικό έλεγχο του Ελεγκτικού Συνεδρίου.
Ως προς τη Διυπουργική Επιτροπή, τέθηκε από τον κ. Καρατζαφέρη ένα ζήτημα σχετικά με την ονομασία της. Πράγματι θέλω να πω ότι ήταν πρόθεση της Κυβέρνησης –σκοπεύαμε να το κάνουμε σε μια επόμενη στιγμή- να προχωρήσει σε μια αλλαγή του ονόματος της Διυπουργικής Επιτροπής, για να συνάδει περισσότερο με τη νέα φιλοσοφία, την οποία έχουμε αναλύσει.
Εδώ, λοιπόν, θα καταθέσω μια προσθήκη τροπολογία, στην τροπολογία με γενικό αριθμό 169 και ειδικό 26. Προστίθεται παράγραφος 4 ως ακολούθως: «Η Διυπουργική Επιτροπή Αποκρατικοποιήσεων (Δ.Ε.Α.) του άρθρου 3 παρ. 1 του ν.3049/2002 (ΦΕΚ Α’212), ως ισχύει, μετονομάζεται σε Διυπουργική Επιτροπή Αναδιαρθρώσεων και Αποκρατικοποιήσεων (Δ.Ε.Α.Α.). Η Ειδική Γραμματεία Αποκρατικοποιήσεων (Ε.Γ.Α.) του άρθρου 3 παρ. 4 του ν.3049/2002 (ΦΕΚ Α’212), ως ισχύει, μετονομάζεται σε Ειδική Γραμματεία Αναδιαρθρώσεων και Αποκρατικοποιήσεων (Ε.Γ.Α.Α.)».
Θέλω εδώ, επίσης, να κάνω μια σύντομη αναφορά στην τοποθέτηση του κ. Τσούκαλη, ο οποίος δεν είναι στην Αίθουσα και να πω ότι επί της αρχής συμφωνούμε ότι χρειάζεται μια αναμόρφωση όλου του πλαισίου αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας.
Η Κυβέρνηση σκοπεύει να το κάνει αυτό στο πλαίσιο της συνολικής αναδιάρθρωσης των υπηρεσιών του Υπουργείου Οικονομικών, στην οποία προχωρούμε, και θα έρθουμε σύντομα μ’ ένα νέο πλαίσιο, μια νέα δομή η οποία θα βοηθά περισσότερο στη σωστή αξιοποίησης ης δημόσιας περιουσίας. Απλώς, αυτό είναι κάτι που χρειάζεται δουλειά. Δεν μπορεί να γίνει από τη μια μέρα στην άλλη. Το προχωράμε τώρα.
Κλείνω, κυρία Πρόεδρε –και ευχαριστώ για την ανοχή- με μια σύντομη αναφορά στην τελευταία τροπολογία. Δεν υπήρξε συζήτηση επ’ αυτής, διότι προφανώς δεν υπάρχουν αντιρρήσεις. Είναι όμως μια σημαντική τροπολογία γιατί δίνει τη δυνατότητα στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους μέσα από τη δημιουργία μιας Διεύθυνσης Δημοσιονομικής Διαχείρισης να κάνει συνολικό έλεγχο των δαπανών της Γενικής Κυβέρνησης, μια από τις πραγματικές καινοτομίες αυτού του νομοσχεδίου.
Να ευχαριστήσω όλους τους Βουλευτές για τα εποικοδομητικά σχόλια. Να ευχαριστήσω για τη στήριξη επί της αρχής του νομοσχεδίου, ενός νομοσχεδίου που πιστεύω ότι δεν είχε ίσως τη συζήτηση, το δημόσιο διάλογο, τη σημασία που θα έπρεπε να έχει με βάση το γεγονός ότι αποτελεί μια ριζική τομή στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον έλεγχο των δημοσίων οικονομικών.
Τελειώνει η χαλαρότητα και αυτό ξεπερνά, αν θέλετε, και παραταξιακές οπτικές γωνίες. Είναι ζήτημα, όπως είπα και στη χθεσινή μου παρέμβαση, σεβασμού στα χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου.
Σας ευχαριστώ.